tag:blogger.com,1999:blog-68252914962201321232012-02-02T08:21:11.605-08:00I'm the CLOUD ...LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.comBlogger391100tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-26502830566116523252012-02-02T08:21:00.000-08:002012-02-02T08:21:11.616-08:00<br />- E shtunë shumë e shpifur! - Tha ai duke parë shiun e dendur që rrihte xhamat. - Ky është dimër.<br />- Po sikur jemi në janar apo jo. Do bjerë ndonjëherë shi në këtë qytet dielli dhe ere jo? Si thua ti?<br />Ai s’u përgjigj. Ndërkohë po shtrëngonte rripin. Tërhoqi dhe njëherë çorapet, hodhi hapat drejt pasqyrës e pa fytyrën.<br />- Më shkojnë mustaqet?<br />- Gjithmonë. - Tha ajo ndërsa krihte flokët. - Ti rrallëherë i lë.<br />- Babai më thoshte dikur që ndryshimi i detajeve të pamjes së burrit tregon mungesë karakteri.<br />- S’e di pse ju meshkujt çdo gjë që thotë ‘babai’ – bëri një lëvizje si dirigjente me baketën krehër në dorë ajo, - e keni krejtësisht të stampuar në kokë që është e drejta e vetme hyjnore shkencore antropomorfe evolutive, burrërore...<br />- Sa ke folur...<br />- Vërtet, pse mendoni kështu gjithmonë?<br />- Vërtet, pse po më pyet në emër të meshkujve?<br />- Mirë, e drejtë. Atëherë, babai yt e ka gabim, e ke menduar ndonjëherë? – Ajo vazhdoi të krihte fort flokët.<br />- Gjithmonë kështu kam menduar.<br />- Para se të mbushje tridhjetë?<br />- Mos u bëj malicioze, - e puthi në gushë ai duke futur fytyrën mes flokëve të shkëlqyeshëm gështenjë. – Mmm! Më pëlqen!<br />- Babai yt e ka pasur gabim. Sepse të ndryshojë është i vetmi tipar njerëzor që ka njeriu. Sa më i kultivuar nga trutë të jetë aq më ndryshues është ai. – Tha ajo duke iu kthyer në fytyrë afër.<br />- Sa herë do ma përserisësh këtë dituri të lashtësisë tënde mbi tokë?<br />Ajo qeshi. - Si mund të qeshe një njeri kaq bukur? – i kaloi si aromë në mendje atij. - Sidoqoftë, ju femrat që ndryshoni vazhdimisht i bie të jeni më njerëzore se ne?<br />- Ju femrat? Ajo ngriti sytë habitshëm.<br />- Hahah, më kape. – qeshi ai.<br />- E di ti që shenjë e keqe kjo?<br />- Kush?<br />- Të flasësh me përgjithësime në një çift?<br />- Jo nuk e di. Ja ma the ti. Ti flet gjithmone me citate e di?<br />- E di. Dëgjo, hmm...më thuaj diçka, s’e kisha menduar kurrë më parë në fakt. Ke pasur ndonje tjetër këto kohë?<br />- Jo.<br />- Faktikisht ti duhet të habiteshe nga pyetja ime. - Ajo po krihte majat e flokeve.<br />- Nëse mendon që më habit pyetja ime atëherë po më habit ti mua. Se...<br />- Ishte e imja pyetja, jo e jotja.<br />- Se mua s’më habit asgjë nga ty.<br />- Ndaj të pyes për ndonjë...<br />- Nuk e thashë në atë kuptim. E kisha që të njoh mirë dhe ... &nbsp;Pse më bën të sqaroj gjëra koti? Çfare ke?<br />Ajo pa veten në pasqyrë. - Nuk më pëlqen kështu jo. - Shkundi flokët pa pushim. I shkundi fort. Ngriti kokën dhe flokët i ranë mbi sy në hundë e në buzë.<br />- Sidoqoftë, nësë do kisha pasur një femër tjetër ti e di që do të ta thoja.<br />- E di vërtet që e di!<br />- Kështu dil. Më pëlqen më shumë kështu. – Ai e mbajti nga shpatullat ashtu në këmbë, para pasqyrës, dhe afroi buzët te buzët e saj. – Mirë që nuk kishe vënë të kuqin e buzëve. – tha duke i hequr fijet e flokëve nga buzët. – Do i kishe bërë floket...<br />- Sa femra ke parë ti të vënë të kuqin e buzëve para se të krehin flokët? – I foli në vesh ajo duke e shtrënguar ne bel. - Sa ke parë? Ke parë apo jo?<br />- Të mendohem pakëë.. E di ti që s’kam parë?<br />- S’ke parë femra?<br />- S’kam parë asnjë vajzë të krehë flokët me buzët e lyera.<br />- Kur?<br />- Kur bëhen gati të dalin. Jemi vonë. – Pa orën ai. Nxitojmë. – tha duke u shkëputur nga ajo.<br />- Ma shpife me atë orën. – Tha ajo duke rregulluar me gishta flokët e saj të dendur e të shkëlqyeshëm gështenjë.<br />- Pse gjithmonë do vonohesh?<br />- Mos ki merak se unë s’ve të kuq buzësh. S’më duhet. Je ti që je vonë. Se do veshësh këpucët e tua të bukura të reja.<br />- Do jesh krenare për mua sot në sy të të gjithëve? Krenare për pamjen e mashkullit tënd?<br />- Po, do jem po. Me këpucët e reja e orën tënde të famshme po. Sidomos. Vishu shpejt pra. Unë jam gati.<br />- Je e tmerrshme. Je gati të dalësh pa buzekuq e pa tualetin tënd vetëm që të jem unë vonë!<br />- Jo, por sot ma shpif truku. Jam zgjuar në mëngjes e di?<br />- Je zgjuar vërtet? Keq më duket!<br />- U zgjova, dhe pashë veten në pasqyrë. Më pëlqeu tmerrësisht vetja. Jam më e bukur se ty e di?<br />- Jo, s’e di. Asnjëherë s’e di.<br />- Po ja, ta them unë, prapë. Lëre që duket përherë. S’ka rast që s’duket. &nbsp;Dhe po të thoja, më pëlqeu vetja shumë. Dhe pashë sytë e mi të vërtetë. Domethënë pa tualet. Dhe buzët e mia të kuqe. Shih sa të kuqe i kam buzët. Dhe mjafton ti kafshoj pak dhe gjithçka u rregullua. Vendosa që ka shumë hipokrizi në këtë botë të çuditshme ndaj nga mengjesi i sotëm e tutje unë nuk vë më të kuq buzësh. As laps në sy. As floket nuk do ti mbaj të krehura. Sapo ti kreh ndonjëherë, do ti prish prapë.<br />- Je e tmerrshme!<br />- Ngordh ta dëgjoj këtë miliona herë që e thua. Dhe sigurisht do vishem gjithmonë po kaq me shije. E veshura është tjetër gjë. - U rrotullua ajo në fustanin blu të mbyllur. - Të bën mirë kur zgjohesh në mëngjes vetëm dhe sheh veten në pasqyrë me dritë dielli që të bie mbi sy.<br />- Kur, në njëmbëdhjetë të drekës?<br />- Jo, në njëmbëdhjetë të mëngjesit i thonë.<br />- Gati? - Tha ai duke pare dhe njëherë veten në pasqyrë mbi kokën e saj. - Ujë. Harrova. Dua ujë.<br />Piu ujë nga shishja duke e kërcitur në fyt. Ajo i pa mollën e adamit të skuqur disi nga brisku.<br />- Ç’mashkull alfa bëhesh! Me shishe. Më pëlqen më shumë kur pi kështu!<br />- Dalim.<br />Vrapuan në shi ato pak hapa që i ndanin nga makina. Ai klikoi me pultin e rrasur thellë në xhepin e palltos së tij dhe u zhytën të dy njëherësh në lëkurën e butë bezhë të komoditetit të makinës. Ai e ndezi çelësin në kuadër. Sapo u ndez makina u ngrohën menjëherë, duke zhveshur e hedhur pas veshjet e mëdha. <br />- U lagëm. Ma shpif ky dreq shiu. – tha ai duke shkundur flokët. - Ma shpif fare. Më lagu këpucët. Do ikim tërë baltë atje. Mu bënë pis dhe pantallonat.<br />- Pse, unë vdes për shi si ky. - Tha ajo duke parë jashtë përmes xhamit ku rridhnin rrëketë. - Kur bie shi kështu nuk të le kohë të mendosh, është i ashpër, i fortë, i ftohtë, dhe të shpëlan gjithë ç’ke në kokë. S’të le mundësi. S’është shi melankolik vjeshte. Duhet vetëm mos ta kundërshtosh. – ajo duke ulur e ngritur menjëherë xhamin e dritares. - Ti e kundërshton. Pastaj, shih anën pozitive, orën nuk ta lagu.<br />Ai ktheu kokën vrik ta ndëshkonte me sy, por ajo ngriti kokën nga xhami ku ish mbështetur dhe i dhuroi një buzëqeshje me tërë dhëmbët e bardhë. Atij i shkriu gjaku krejt duke parë dritën në fytyrën e saj të ndriçuar edhe nga dritat portokalli të rrugës.<br />Ktheu kokën sërish drejt duke buzëqeshur.<br />- E di? S’kam kuptuar kurrë një gjë te ty. E mendoj shpesh... s’e kam parë tjetërkund këtë mimikë. Domethënë... Hmm... mbase është kot...<br />- Çfarë?<br />- Po...S’di si ia bën, e kontrollon dot veten deri në atë pikë sa të ndezësh dhe fikësh atë dritën tënde aty brenda në sekondë, me komandë të prerë, apo ashtu të vjen? Ja, Si buroi ajo drita nga fytyra jote tani, si? E bëre vetë apo ashtu të erdhi?<br />- Sa kohë ke dashur të ma pyesësh këtë gjë? - Buzëqeshi butë ajo duke parë drejt rrugën e ndriçuar nga dritat portokalli.<br />- Ç’rëndësi ka?<br />- Ndaj me dashuron tmerrësisht e s’di si t’ja bësh pa mua. – Tha ajo duke qeshur, tani njësoj si pak sekonda më parë, me dritë. - S’kam ndër mend të bëj analiza të vetes kaq qelizore. Di unë? Gjeje vetë! - qeshi sërish. U panë në sy. - Të shkojnë mustaqet tepër. Më pëlqen shumë me mustaqe.<br />Ai nënqeshi.<br />- Po ti?<br />- Unë çfarë?<br />- Po ti? Ndonjë mashkull tjetër?<br />- Jo. Nëse do shkoja me ndonjë mashkull tjetër, nuk do bëja më seks me ty. Unë bëj vazhdimisht seks me ty. Më shumë se bën ti me mua.<br />- Pse?<br />- Dhe ti e di shumë mirë. Nëse do më pyesje vërtet, do kisha më parë duart e tua në fyt më parë, pastaj do vinte përgjigjia ime. Apo jo?<br />- &nbsp;Jo s’do ta bëja në atë formë.<br />- Ej! Po tallesh tani? Unë ndaj të dua. Se akoma sot, do ta beje në atë formë. Nëse nuk do më vije duart në fyt, e dimë unë dhe ti, nuk do ishim bashkë tani.<br />Ai heshti duke shtrënguar timonin. Pastaj e liroi. Nuk donte ti provonte vetes asgjë.<br />- Pse kemi tërë darkën që flasim për gjëra drastike?<br />- Pse ti ke filluar të shohësh kaq shumë orën?<br />- E di unë, nuk doje të shkonim sonte atje.<br />- Me tërë ata miqtë e tu të rrjedhur intelektualë të leshit.<br />- Pse vetëm te mitë?<br />Ajo pa folur vizatoi një shi shigjetash në xhamin e makinës. Ndërkohë që po vizatonte një mollë poshtë tyre, ai e pa.<br />- Ç’bën aman! Sa herë ta them mos vizato në xham të makinës se ngelin gishtat? Përherë këtë bisedë do bëjmë dreqin?<br />- E di ça? Mu kujtua një gjë. Prit të ta lexoj. Ajo lëvizi gishtat në tastierën touch të telefonit. - Të kujtohet një Prevert? S’është markë këpucësh. Të kujtohet?<br />- Ja dhe ti intelektualja...<br />- Dikur ke qenë po kaq “intelektual” sa unë, para se të pajtoheshe me tët atë dhe idetë e tij heroike. Ja, e gjeta... Dëgjo mashkull alfa, Prevert, Njeriu i madh. Te një prestar mermeri, kur e pashë atë ditë, ai po merrte masat, për pasardhësit.<br />- Je shumë e ndyrë e di?<br />- Sigurisht. – futi telefonin në çantën minimaliste të dorës dhe e hodhi shkujdesshëm mbi ndenjësen e pasme. - Unë vazhdoj të jem e ndyrë. Ti je bërë xhentëlmen.<br />- Më çmende. Ç’ke sot?<br />- Atë që kam pasur para se të lindja, atë kohë kur kërkoja fytyrën që kisha.<br />- Yeats...<br />- Ndaj unë s’shkoj me meshkuj të tjerë.<br />- Si?<br />- Për këtë.<br />- Për kë? Ç’ishte kjo?<br />- Sepse te ty ka akoma shpresë.<br />Ai ktheu kokën po kësaj here nuk pa asnje grimce drite as qesëndie në fytyrën e saj.<br />- E ke seriozisht?<br />- Ti e di shumë mirë, unë s’bëj shaka, edhe kur ato që them bëjnë për të qeshur e shkrihemi bashkë, të dy. Them gjithmonë të vërtetën.<br />Ai pa përpara ndërkohë nën presionin e paparashikuar, në grimcat e sekondave që kaluan mendja mblodhi forcat dhe rreshtoi tërë pikët e forta në favor te tij, pse ajo s’duhet të ikte nga ai.<br />- Më duket se kjo vjen ngaqë ti nuk punon.<br />- Unë jetoj. Ti punon. Kështu është krijuar situata. Ti e di, s’do ishte problem dhe po të punoja unë. E ti të zgjoheshe në 11. Por, do e mendoja po njësoj. Ty po të bën puna një punëtor. Po Yeats e njeh akoma veç.<br />- Nuk do të ikësh në këtë mbrëmje fare ë?<br />- Jo, s dua fare. Dua të ndalosh makinën këtu tani dhe të dalim te ndenjësja e pasme dhe të më bësh dashuri, jo aq sa të derdhesh ti. Aq sa të them unë mjaft. Dua të përdorësh tërë njohuritë e tua mbi çeshtjen, dhe coitus reservatus e kështu gjërash erotike, e të më bësh të vij mbi ndenjësen bezhë të çmueshme të makinës, e aty të vish dhe ti. Ta bësh këtë makine vetëm për seks. Kemi qenë më ngushtë më parë. Këtë dua. Tani kemi mundësitë më gjerë.<br />- S’do vertet të shkojmë aty?<br />- Pffffffff... Do jetë Ana?<br />- Po po. Ana do jetë.<br />- Më pëlqen ajo vajzë.<br />- Mbase sepse jeni moshatare?<br />- Ose mbase sepse ka trupin tim. Strukturën time.<br />- Të tërheq Ana?<br />- Është faktikisht e kundërta. Ma shpifin tërë miqtë tanë të rëndomtë derra barkdhjamosur. Njerëz që po degradojnë. Të tërë paracaktuar të vdesin nga kolesteroli, arteroskleroza, infarkti. Ndërsa Ana është një flutur e hollë e bukur me të qeshur të vërtetë e plot zemër. Në kokë i kalojnë plot të këqija, por ama ajo ka bythë ti thotë. S’ka filtra fare. Ndërsa të tjerat janë ca spitullaqe idiote kokëboshe të dëshpëruara femra që s’bëjnë seks se burrat e tyre nuk shohin dot rrushin e tyre. Më të ndershmet flas...<br />- Hajde mos ja fut kot se s’janë të tërë ashtu. Ti e di që po e zmadhon kot. Miqtë tanë i kemi elegantë.<br />- Po, elegantë si tërfil.<br />- Epo, s’do flasin të tërë për Yeats...<br />- Epo, s’mund të ketë vetëm dy rrugë. Yeats ose paratë.<br />Ai e pa në sy. Ajo e kishte seriozisht. Edhe pse luftoi me mendimin e vet mediokër, në një moment mendoi që miqtë e tij do mendonin që asaj i duhej një fëmijë urgjent. Bëri një grimasë me vete dhe nuhati fort parfumin e saj në ajer. Ajo zgjati dorën, ndezi radion.<br />- Sa kohë kishe pa dëgjuar Primal Scream?<br />- Atë trapin, Gillespie?<br />- Dikur nuk e mendoje kështu.<br />- Epo, si ka thënë tërë jetën dikush që unë i kam kafshuar këmbët? Të ndryshosh është i vetmi tipar njerëzor që ka njeriu.<br />- Po po. Kjo radio është fati im. Sa herë e hap do japë diçka të harruar, ose të munguar.<br />- Gillespie sidomos, hippie i përjetshëm, adoleshenti i plakur.<br />- Nuk mendon që ai bën jetë cilësore?<br />- Secili që e do jetën bën jetë cilësore. Mbase mua s’më pëlqen jeta e tij dhe kaq.<br />- Dua të them, është vlerë të jesh adoleshent i plakur...<br />- &nbsp;S’e di... mbaroi Loaded, varja tani. Ule pak zërin.<br />- Epo mirë që “we wanna get loaded and wanna have a good time” thuaj.<br />- Je problematike... do ma nxjerresh nga hundët që të bëra të vishesh si princeshë sot me fustanin tënd të derdhur blu, me kepucët e tua të zeza, dhe xhaketën tënde të vockël me kopsa me gurë, me pelerinën e zezë, dhe flokët e pakrehur, dhe buzët e tua të kafshuara të kuqe, për të shkuar në një mbrëmje me derra. Do ma nxjerrësh nga hundët...<br />- Jo, kurrë! Unë s’jam hakmarrëse, qeshi ajo. – Ua! ... të thashë, kjo radio më lexon... Una storia d’ amore! Të betohem, është citati im i fundit për sonte, kjo është kënga më e bukur italiane e kohëve të reja. Kjo është. Jova ... – Ajo, ashtu imcake u zhyt në ndenjëse. Dhe i mori dorën. I nuhati gishtat. Ai i &nbsp;pa fytyrën dhe përkëdheli mjekrën e saj të rrumbullakët. Ajo e kafshoi lehtë dhe e pa me sy të perënduar. Dëgjuan pa folur deri në fund, drithërimën e violinës.<br />- Doja të këndonim po s’më këndohej.<br />- As mua, - tha ajo me sy të mbyllur. - Këto reklamat përgjithësisht janë shumë të neveritshme.<br />Ai vuri të dy duart në timon të merrte kthesën se ishte shpejt.<br />- Pse s’ecën më shpejt?<br />- Shpejt po eci.<br />- Por më shpejt.<br />- Po tallesh?<br />- Jo, ec më shpejt.<br />- jam 140.<br />- Më shpejt.<br />- Jo jo.<br />- Ke frikë mos vdesim?<br />- Të thashë, s’jam Gillespie unë. Unë dua jetën që kam. Dhe ty për së gjalli. Ja shpëtoj vetëm unë? Ke do dua une më pas?<br />- Flet shumë. Mos fol kaq shumë. Kur një njeri flet më shumë se duhet thotë idiotësi. Mos fol fare. S’ta mban. Kaq.<br />Ai drejtoi makinën me kujdes nëpër pellgjet me ujë duke pasur kujdes mos rrëshkiste.<br />– E di që Toni do ta shesë agjensinë e tij?<br />Ajo shihte përtej xhamit.<br />- Kam tërë kohës që bluaj në mend diçka. Nëse do ta shtoja atë agjensi në punët tona...<br />- Ç’më flet për punë orë e çast? Më çmende, sheh orën, sheh këpucët, flet për punë, për lekë, lekë, di unë çfarë...<br />- Je mirë? Ça dreqin ke sot?<br />- Sot?<br />- Po dje po deshe? Ça ke?<br />- Dua të bëjmë diçka pra...<br />- Çfare? Ç’do?<br />- S’dua lekë sidoqoftë!<br />- E di ti që...<br />- He? Që çfarë? Që nga punët e këtij lloji jetojmë mirë? Që unë bëj ç’të dua se ti fiton para kështu? Këtë deshe të thoje?<br />Ai e pa.<br />- Këtë doje të thoje? Apo që vendose të ecësh shpejt...<br />- S’ma mban. Kaq. Do arrijmë për pak. Po bie shi. Ti s’do që të shkojmë atje. Ndaj s’ka pse nxitojmë.<br />- Ore vërtet s’kupton pse dua të ecësh më shpejt?<br />- Të shkohet në tualet? Të ndaloj? Do ta bësh në rrugë? Ti s’e ke problem as të lagesh, as të aventurohesh rrugës për të bërë çiçin tënd. Si thua? Hë? Pa lekë, në natyrë, në shi, romantike, poetike, fustani që laget, ti që lagesh, unë që lagem...<br />- Vërtet s’do të ecësh shpejt? Vërtet s’do?<br />- Shpejt po eci.<br />- Po ecën si ...<br />- Si po eci?<br />- Varja. Ajo i ngriti zërin radios. Kjo është gjithë ç’do doja unë tani. Kjo.<br />- Ule se dua të flasim pak.<br />- të ul këtë kengë? Lëre. Dëgjoje, këndojmë. Kjo është një mrekulli.<br />Ai pa fytyrën e saj që u ndriçua nga një dritë. Jo e qetë. Jo e mëparshmja. Dritë e errët. - Por dritë është. – mendoi.<br />- I want the bliss, and joy in your mind – këndoi me sa kishte në kokë. - çfare muzike! Heroike më shumë se yt atë, më shumë se mustaqet e tua seksi, më shumë se shpejtësia e kësaj makinës me gaz të tredhur... më shumë se bota vetë... kjo këngë fluturon. &nbsp;Give me, all the bliss and joy in your mind... Everything about you is so easy to love, they re watching you from above...<br />- Give me all the bliss and joy in your mind... - bërtiti ai duke parë drejt.<br />- I want the bliss and joy in your mind... - ajo i zuri fytyrën me dorën e saj të vogël e drejtoi nga fytyra saj, &nbsp;e pa në sy. - Mos nxito - i tha.<br />- No i wont settle for less – bërtiti ai duke ngjitur lart mollën e adamit nga sforcimi.<br />- Dora e saj u afrua me ngadalësinë e tërë botës. Preku timonin. Gjithmonë duke e parë në sy. Në sytë e tij të skuqur e të çakërdisur.<br />- Give me the bliss and joy in your mind – Ulëriti ai.<br />Me një lëvizje të beftë duke u parë në sy ajo shkundi timonin nga duart e tij.<br />- Ç’bën idio...<br />...<br />...<br />&nbsp;Diçka dëgjoi përmes jastëkëve të ajrit.<br />Shtyu me këmbë e me duar gjëra, objekte të pakuptueshëm, shkelmoi rreth e qark, e ndjeu ajrin e natës ti freskonte fytyrën. &nbsp;e menjëherë, shiun ta përfshinte. Diçka lëvizi në krahun tjetër.<br />- Aty je? - Bërtiti. &nbsp;Ç’pyetje, tha me vete ndërkohë që nxitoi me sa mundi nga ai krah.<br />– Give me... all. &nbsp;The bliss and joy... auch! in your mind...<br />Ai filloi të qeshte. Me tërë brinjët e gjoksin që i ndjente si të shkëputura nga trupi i tij. Qeshte me shpirt. - Everything about you resonates happyness no i wont settle for less...<br />Give me , all your bliss and joy in your mind, dëgjohej zëri i ngrohtë i saj të fishkëllente çuditshëm nga goja. Ai ndjeu frymën e saj në fytyrë, parfumin e saj diku vërdallë papërcaktueshëm, dhe piklat në erresirë të gjakut të saj ti preknin buzët. Ajo qeshi. Dhe ai dalloi ne mugëtirë thyerjen e dhëmbit, të njerit nga dhëmbët e saj si ketër që kishte kafshuar aq herë pafundësisht tërë trupin e tij, thyerjen që u jepte fjalëve çuditshmërinë e tyre. E mbërtheu për flokësh, e shtriu në tokën me pellgje uji.<br />- Hë? Bliss? Hë?<br />Ajo qeshte.<br />- Dhe dreqi ta hajë ke thyer dhëmbët, nga e ke dritën? Nga del?<br />- shih mirë...<br />- po unë ç’kam? - Tha ai duke prekur veten.<br />- Mut je dhe ti, po shih mirë nga buron drita leshit mor bukurosh i përgjakur...- qeshi ajo.<br />U ul në tokë dhe ai. Ngriti kokën dhe vështroi qiellin që binte në formë miliona pikash mbi kokat e tyre. - Give me the bliss, and joy in your mind.... ulëriti me sa kishte forcë në trupin e dërrmuar.<br />- I want the bliss and joy in your mind... - pëshpëriti ajo butë.<br />U çuan të dy, e përqafuar duke u dridhur në shiun e janarit, kokëçarë e dhëmbëthyer këndonin lehtë e fort duke u çapitur mbi asfaltin e qullur të ndriçuar si një udhë diamanti e bardhë nga dritat e meta të makinës përmbys jashtë rrugës. <br /><br />21. 01. 2012 (02.00 pas mesnate)<br /><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-2650283056611652325?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-52611362411979864162011-12-18T15:24:00.001-08:002011-12-18T15:40:48.241-08:00INTERVISTE me …LOER KUME<br /><br />&nbsp;Klosi News: Ju jeni një autor i ri. Ç’keni botuar deri më sot ? A mund të na flisni për kontaktet tuaja të para me Letërsinë, për ndikimet dhe "zakonet" tuaja të të shkruarit ?<br /><br /><br /><br />LOER KUME &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;I.<br />Kontaktet e mia të para me letërsinë kanë qenë vizuale, diku nga mosha kërthi, kur në dhomën e ndenjies, dhe gjithashtu në korridorin e errët të shtëpisë së prindërve ngriheshin dy faqe muri me libra. Libra pa fund. Koleksioni i gjyshit dhe babait. Të tërë në shtëpi lexonin si të limaksur. Ç’mund të bëhej tjetër asokohe ? Diku nga mosha 4 ose 5 vjeçare, i mësuar me përralla të lexuara, fillova vetë t’i zgjidhja librat që më lexonin. Edhe pse me njëfarë çensure prindërore. Isha praktikisht tmerri i shtëpisë. Kushdo që shihej i lirë e pa ndonje punë, detyrohej me çdo lloj forme të më lexonte një libër. Erdhi momenti që nuk kishte më libra të rinj për atë moshë e detyrimisht u riktheheshin të njëjtave libra.<br />&nbsp;Kjo gjë ndodhi dhe më vonë, para viteve ‘90 e gjatë viteve ’90, kur ndërkohë lexoja vete, mbaj mend çdo libër lexohej mesatarisht 7 – 10 herë. Uri për buke /ushqim e për libra ishte motivi i atyre viteve. Dhe po të shihni botimet e fillim viteve ‘90, janë botime urgjente, të Freud, Kafka, Camus, etj., etj., me ca formate e fletë kaushash, s’kishte rëndësi, vetëm të kishin njerëzia libra në dorë. Sidoqoftë, leximi m’u kthye në problem sepse lija/anashkaloja mënjanë gjithç ka, për të lexuar një libër, qoftë dhe për herë të dhjetë. Prindërit njëherë më blenë për ditëlindje “Feniksi dhe qilimi fluturues”, pjesën e dytë të sapo dalë të “5 fëmijë dhe xhuxhi i rërës”, dhe i gjeta në diskutim e sipër në duhet të ma jepnin librin apo jo se mos lajthisja fare e s’shkoja në shkollë.Njëherë, babai mbaj mend mori i vendosur të më vinte në siklet, e më pyeste për kapitujt e “Pipi çorapegjatës”, dhe zbulova edhe vetë që arrija të mbaja mend përmendësh ç‘thuhej në çdo faqe.Truri i fëmijës mendoj sot, është krejt i zbrazur dhe thith çdo gjë në mënyrë të egzagjeruar, ndaj është e vështirë të përqëndrohesh në lexime në moshë të rritur. Ndaj kush jeton intensivisht nuk lexon. Ndaj është shkruar BIBLIOTEKA.<br /><br />&nbsp;II<br />&nbsp;Kam shkruar poezinë time të parë, më falni, vjershën, rreth 6 vjeç. Zakoni im i vetëm i të shkruarit ka qënë një dhomë e vetmuar ku mund të rrija brenda me orë. Më pas iu shtuan të shkruarit në copa letre, që shpërndaheshin andej këtej, e me tutje, kur iu rriktheva shkrimit gjatë gjimnazit, sërish shkruaja në copa letre, por në errësirë. Pa asnjë dritë. Shpeshherë të nesërmen duhej hartë për të gjetur fillin e leximit. Disa nga ato shkrime gjimnastike, të moshës së gjimnazit, kanë qënë themeli i tregimeve ose dhe i pjesëvë më të mëdha që jam ndërkohë dukë shkruar. Ndaj i quaj gjimnastikë, sepse janë shkruar në gjimnaz, dhe kanë shërbyer bërthama e skelete për të ndërtuar një trup të shkrimeve të gjata.<br /><br />&nbsp;III<br />Ndikimet e mia më të mëdha, që nuk u ka sosur jehona brenda meje sot e kësaj dite, kanë qënë mitologjitë. Greke, Egjiptiane, Asiro Babilonase dhe grimca Mitologjie Indiane. Mendoj se kanë një ndikim të madh për të qënë unë ky që jam sot. Idhulli im i fëmijërisë ka qënë Akili në të njëjtën masë, ashtu siç ka qënë Aleksandri më vonë. Më pas më kanë ndikuar letërsia fantastike për fëmijë, dhe akoma më vonë kur dhe rinisa të shkruaja në adoleshencë, me ndikonte bezdisshëm Kadare. Mbaj mend kur kam lexuar “Kush e solli Doruntinën”, kam pësuar një habi tepër të madhe dhe e kam quajtur me vete novela e parë “noir- triller- horror” shqiptare.Sidoqoftë, me leximet e mëtejshme klasikët u zbehën e u bënë histori e kaluar. Tashmë e shqyejmë trurin me 300 000 km-s me kohën tonë.<br /><br />IV<br />Shkrimet e mia janë publikuar që herët nëpër tërë periodikët letrarë të mundshëm. Në 2007 hapa blogun tim interaktiv loerkume.blogspot.com, ku kam komunikuar me lexuesin tim në mënyrë të drejtperdrejtë, dhe vetëm në 2011 doli “LUX”, një tufë prozash e ekzaltuar.<br /><br /><br /><br />&nbsp;Klosi News : Sot, flitet shumë për kritikën letrare shqiptare që, sipas mendimit të përgjithshëm, nuk ekziston. A pajtoheni dhe Ju me këtë mendim ? Si e mendoni rolin e kritikës letrare ?<br /><br />LOER KUME &nbsp; &nbsp; &nbsp;Heh, kritikë letrare ka. Sigurisht që ka. Por, të ç’niveleve ? Të nivelit mediokër që janë shumë, të nivelit të mesëm që janë më pak, dhe të nivelit exellence që janë pak fare fare, dhe të paprirur fare të bëjnë kritikët, sepse përgjithësisht lexojnë. Ndërkohë ka dhe lexues. Të të njëjtave nivele. Mediokë, të mesëm dhe ekselente. Këtu mungojnë dy gjëra. Trualli i kritikës, dhe leximi i mirë, nga të tërë. Trualli i kritikës është i domosdoshëm për të bërë kritikën, kritikë në tavolina kafeje nuk ka. Kritika letrare është që dikush të dojë apo të urrejë publikisht një vepër. Kritika letrare duhet të jetë zbërthimi dhe analizimi, sado i pakët i një vepre. Kritikën e bëjnë mediokrit. Kritikën duhet ta bëjnë ekselentët. Ekselent nuk lind, bëhesh nga leximet.Që të lexosh mirë, duhet që kritika të të orientojë ç’të lexosh. Kritika është pak pa qejf. Dhe ja ku kemi një situatë vicioze nga e cila s’dalim dot veçse me kohë. Më duket se do të duhen 100 vjet.Unë personalisht kam marrë kritika super të vlefshme nëpër forume nga njerëz të panjohur fare, që me qejfin dhe pasionin e tyre bënin një zbërthim spektakolar të çdo fjalie apo fjale. Dhe po nga ata kam mësuar dhe të lexoj më mirë. Po përmend dy, “Peshku pa ujë” , dhe “Tiranacalling” . Njëkohësisht dhe vizitorët e blogut tim kanë lënë goxha gjurmë në mua.Sidoqoftë roli i kritikës letrare do jetë i saktë, atëherë kur në truallin e duhur, që mund të jetë në mediat e ndryshme mbi te gjitha televizive, do përballen kritiku dhe shkruesi nën syrin vigjilent të lexuesit të interesuar. Në atë pikë asnjeri s’ka nga të luajë.<br /><br /><br /><br />&nbsp;Klosi News : Cilat janë mënyrat tuaja të ndjekjes së Letërsisë Europiane apo dhe asaj botërore : nëpërmjet përkthimeve apo leximit në gjuhën origjinale ? Ku e vendosni Ju, në krahasim me këtë letërsi, Letërsinë Shqiptare në përgjithësi dhe atë tuajën në veçanti ?<br /><br />LOER KUME &nbsp; &nbsp; &nbsp;Letërsia e mire është një thashethem i madh. Kalon fjala mes miqsh, lexuesish të zgjuar, merr një libër, e lexon, dëgjon nje emër, e kërkon, fillon orientohesh nëpër letërsi, lexon ndikimet e shkrimtarëve të sapolexuar, ecën përpara, herë pas here kthehesh pas, vlerëson, rivlerëson, kërkon më shumë, më tej, më koherente me ty, nganjëherë edhe devijon duke pasur impulse vetëshkatërruese në një lexim bastard, e kështu eshtë leximi im.Letërsia shqiptare, hmmm, deri më sot kanë dalë nja, ca, pak autorë të më shokojnë e të kenë targën Al. Dhe ata pak autorë që i kanë rënë tryezës me shkelm s’i kemi të vlerësuar e të përmendur. Sidoqoftë ka ndoca. Ta mendosh mirë, ne s’dimë të orientohemi as në letërsinë shqiptare, jo më në atë botërore. Punët fillojnë nga brënda shtëpisë tënde. Këtu ka autorë, flas jo të rinj, po me një sërë titujsh, që si përmend askush. Ndërkohë që kanë një risi në të shkruar dhe të lexuar. Kuptohet me sekonda që kanë një botëkuptim plot me dritë. Ja, Kasëm Trebeshina p.sh., më ka lënë pa fjalë në përballjen time të parë me të, Odin Mondvalsen. Vëreni titullin. Ardian Kyçyku, Henrik S. G., Mira Meksi sa për fillim. Poetë si Frederik Rreshpja, Ndoc Gjetja, Ervin Hatibi për shembull… e ku di unë sa të tjerë, do më duhet të bëja një listë të madhe. Do më mbetet peng ndonjë pa e përmendur më pas, e di. Shumica nuk njihen. Pjesa tjetër nuk përmenden. Dhe askush nuk analizohet apo vepra e tij të bëhet i njohur për publikun. Rastësisht më ka rënë shumica e shkrimeve të tyre në dorë, dhe për sa kohë letërsia ngelet rastësi e nuk kthehet në thashethem të dashur, atëherë paçim shëndenë dhe e di që dhe ajo që unë shkruaj, e materializuar ndërkohë te “LUX” e me tutje, do zërë pluhur kioskave, në rastin më të mirë kur ka mbërritur te kioska, se ka dhe raste që mbeten në lagështirën e magazinës.<br />Shkurt, letërsi shqiptare s’ka akoma. Në Shqipëri kemi amulli, nuk kemi kaluar stade letrare që i ka kaluar tërë bota. Ne kemi bërë sforcime. E si pasojë kemi këtë tentativë të rraskapitur si legjionar i vdekur për ujë që quhet letërsi sot. Ka shkrimtarë shqiptarë, po.<br />&nbsp;E di ç’më habit më shumë tani që e mendoj? Mirë shkrimtarët e brenda kufirit që s’kanë pasur mundësi të ecin në koherencë me botën dhe janë mbyllur në hermetizëm idesh nga halli, po ata qindra mijëra shqiptarë të komunitetit jashtë kufijve diktatorialë si nuk mundën vallë të prodhonin një ose dy autorë me vlerë ? Çudi e vertetë ?! P.sh., meqë këto kohë po lexoj Bolano, mund të paralelizojmë Kilin, vërtet kishte diktaturë, por pati të paktën jashtë kufijve (s’e di ç’bëhej brenda) një Allende, një Bolano e ku di unë. Po ne ? Booh ! Shkrimtarë shqiptarë sa keq ! Në fillim do zbulojmë, pastaj do klasifikojmë, pastaj do lexojmë, e në fund do shpikim letërsinë e vërtetë shqiptare. Do na duhen të paktën edhe 100 vjet.<br /><br />II.<br />Letërsinë time e shoh shumë të ngjashme me letërsinë e Murakami. Për nga mënyra e trajtesave se sa nga tematikat dhe stili. Letërsi pa kufij, shpesh magjike, dhe njëkohësisht pa tendenca të egzagjeruara moderniste e post, letërsi spontane dhe të egër në harlisje. Letërsi ‘si të vijë’. Por mbi të gjitha ‘ku të shkojë më tutje’.<br /><br /><br />&nbsp;Klosi News : Dihet se një tekst letrar, në fakt, është një ndërtekst. Veprat të dërgojnë tek njëra-tjetra, shkeljet e syrit ndërmjet shkrimtarëve janë të shpeshta. Po Ju, me cilët autorë ndiheni më afër dhe mundoheni të komunikoni nëpërmjet teksteve tuaja të mirëfillta ?<br /><br />LOER KUME &nbsp; &nbsp; &nbsp;Unë kam gjetur përkime të shkrimeve të mia me shkrimtarë të tjerë. Shumica kanë qenë rastësore. Unë i besoj unit kolektiv si një database gjigand jashtëkohor, që në një moment të caktuar, unë dhe autorë të tjerë kemi marrë të njëjtat info. Sidoqoftë përpunimi, sado i ngjashëm që mund të qëllojë, ka brenda shpirtin specifik të gjithësecilit dhe nuk mund të jetë i njëjtë përveç rasteve kur i ke fut një « copy paste ».<br /><br />Kam pasur ndikime nga Hemingway, që detyrimisht është një shkollë shkrimi. Jam ndikuar nga mënyra e të konceptuarit të J. H. Borges, dhe nga shprehja e jetës e Kazanxakis. Më kanë habitur dhe çuditur kufijtë e pakufijshëm poetikë të Bataille dhe poezia e Baudellaire, Neruda, Prevert, realizmi magjik i Latino-Amerikanëve si Fuentes, Marques, Amado, Allende. Arroganca e Bukowski-it, poetika porno-erotike e Miller.Sidoqoftë më shumë janë ata që s’kam lexuar e që më presin aty. Vepra e D.F. Wallace, Havier Marias, Fernando Pesoa, Milan Kundera, Haruki Murakami ende, Thomas Pynchon, Palanhiuk, Updike, Celine e plot të tjerë. Janë aty, në pritje. Dhe s’po më durohet as mua…<br /><br /><br /><br />&nbsp;Klosi News : Një temë që rikthehet shpesh në mjedisin letrar shqiptar,është dhe ajo e « Çmimeve Letrare ». Ç’mund të na thoni këtu ? A mendoni Ju se përzierja e politikës së ngushtë partiake në Letërsi është një fatalitet nga i cili s’po dimë si të dalim ?<br /><br />&nbsp;LOER KUME &nbsp; &nbsp;Politika e ngushtë partiake është një fatalitet edhe për lëngun brënda membranave të qelizave tona. Përveç kësaj, çmimet letrare të ne janë qesharake në rastin më të mirë, e në ditën e tyre të keqe të bëjnë të vjellësh. Çmimet letrare janë tmerrësisht të manipulueshme nga politika sepse në fakt ne jetojmë akoma sot në gjendje diktature. Dhe çdo regjim që merr stafetën ka shkrimtarët e tij që edhe kur s’bëjnë lavazhin e mendjes së popullit, bëjnë të paktën rrahjen e shpatullave të pushtetit. Çmimet letrare si ide më vete janë gjëja më normale në këtë dynja. Ne nuk do shpëtojmë nga estabilishmenti, sepse është pjesë e jetës, është mosha madhore në çdo fushë, është ai brez që zotëron e gjithmonë të rinjtë kanë tendence ta urrejnë, luftojnë dhe rrëzojnë e më pas ta bëjnë themel të rrugës së tyre, deri në shndërrimin e vetë atyre në estabilishment. Është cikël jetik. Kështu dhe në Letërsi, por ama duhet të shpëtojmë nga neveritshmëria e zyrtarizmave e çmimeve të përçudnuara krejtësisht shtetërore. Dhe këtë gjë e bën vetëm kritika. E cila është mediokre. Sepse jomediokrit kanë punët e tyre. Mediokrit kanë punët e të tjerëve. Që sjell që aparati shtëtëror zë vendin e kritikës. Që sjell që situata është prapë vicioze e do na duhet të bëjmë një intervistë të përsëritur me këtë argument pas 100 vjetësh neveri.<br /><br /><br /><br /><br /><br />&nbsp;Klosi News : Tani, edhe një pyetje mbi Gjuhën Shqipe. Zhurmat e sotme mbi standartin, dialektet, klanet apo komisionet, kanë krijuar një rrëmujë të vërtetë në mjedisin tonë letrar. Mendimi apo rrugëzgjidhja juaj ?<br /><br /><br />LOER KUME &nbsp; &nbsp;Në idenë e letërsisë « si ti vijë » e « ku të shkojë » , gjuha ime është krejtësisht spontane. Ruhem nga përdorimi i plotë i të folurit dialektor karakterial që më duket diçka e dalë boje. Më kanë kritikuar për të përdorurit pa takt të vulgarizmave. Unë ama përpiqem që personazhet të jenë sa më reale dhe të tillë i bën gjuha specifike që mjafton dhe pak fjalë që të arrihet. Nuk jam aspak kundër dialektizmave, fjalëve të huaja si duket dhe më sipër gjatë intervistës, dhe as kundër fjalëve me origjinë turke e greke. Dhe mbi të gjitha, i fjalëve të ashtuquajtura ‘të ndyra’ në shkrime. Çdo gjë që egziston shkruhet. S’ka numra në këtë pikë. Ndryshe do bëjmë hipokrizi. Sigurisht me njëfarë takti i cili e kthen vulgaren në të bukur, ndaj është letërsi në fund të fundit. Letërsia është si një pluhur zanash që përhapet dhe infiltron kudo për të bërë magjinë e saj, dhe mekanizmat e përhapjes së saj nuk kanë rëndësi, rëndësi ka qëllimi final, fluturimi, ndaj gjuha si mekanizëm do marrë formën e pluhurit për të realizuar fluturimin. Nëse një vajze të vogël i vjen të thotë “është cool të ndryshosh rregullat primare”, atëherë këtë e bëj kolonë zanore të një tregimi të tërë, e s’pyes fare për akademizma të mjera. Gjuha është e lirë. Liria është gjithçka. Por egzagjerimi është sidoqoftë shenjë demence.&nbsp;<br /><br /><br /><br /><br /><br />Klosi News: Dhe së fundi, çfarë do të dëshironit t'ju përcillnit lexuesve dhe dashamirësve tuaj?<br /><br />LOER KUME &nbsp; Gjithkush që lexon këtë intervistë duhet të sjellë pranë vëmendjes diçka. Letërsia është shtyllë e rëndësishme e një kombi. Pa letërsi nuk ka komb. Ndaj atdhetarët e flaktë që po digjen nga atdhedashuria, në fillim të lexojnë 5 libra më shumë që te bëhen njerëz më të mirë për vendin e tyre. Letërsia shqiptare nuk egziston mirëfilli. Ka shkrimtarë pika referimi ama. Le të nisim të bashkojmë këto pika referimi për të krijuar një hartë letrare, e cila do pasurojë shpirtrat e shqiptarëve e mbase dhe më tutje, duke i bërë njerëz më të mirë e më të denjë. Duke u zhvilluar fantazinë, e cila do vihet në punë me një fije dhembshurie e ndjenje të së bukurës që ta jep vetëm letërsia. Ndaj lexime sa më të mira e të mbara, e thashethemi i dashur letrar mbizotroftë në veshët e neuronet tona!<br /><br /><br /><br />&nbsp;Klosi News: Ju falemnderit !<br /><br />&nbsp;LOER KUME &nbsp; Ju faleminderit ju që më dhatë mundësinë të shprehesha me shkrim ashtu si di të bëj më mirë, e mirë u takofshim në libra ose në rrugë!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-5261136241197986416?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-71997095056381044872011-11-08T07:56:00.000-08:002011-11-08T07:56:07.231-08:00Dua të them pak gjera mbi LUX, dhe sportin e krijmtarisë letrare të mirëfilltë.Drita është magjia bazë që bën të shohim e perceptojmë jetën, si pasojë ta jetojmë. Dhe vetë egzistenca e saj si konstante universale është magjike. Dhe dualiteti i saj si grimcë dhe valë është magji që ngacmon mendjen për dualitetin e krijimit. Foton - kuant, mirë - keq, burrë - grua, yin - yang e sa të duash pjesë simetrike të së tërës. Drita është simboli i ekuilibrit. Drita është elementi bazë i shkrimit tim, në çdo pjesë të këtij libri gjendet ajo, e fshehur ose e dukshme. ‘LUX’ është përmbledhje krijimesh të shkruara në një goxha shtrirje kohe. Libri ndërtohet nga 15 proza i quaj unë, edhe pse për arsye korrektësie letrare, në kopertinë më është dashur ti etiketoj tregime.Zakonisht shkrimet e mia i përfshij në tre etiketa. KAPRICIO URBANE, TEHA RESH, dhe FUTURA. Këto 15 proza janë marrë nga të tre etiketat e mia, por radhitja e tyre bën një rrugë nga gotikja, në realen, postrealen dhe metafiziken.‘Gjyqi i hijeve’ është metaforë gotike e procesit të krijimit të paktën letrar, të paktën timit.Dritësjellësi, që është dhe burimi i pandërgjegjshëm i titullit të librit është trajtimi i mitit të Luçiferit, engjëllit të rënë në një këndvështrim kompleks tejEdipian të dritës dhe “pushtetit të brezit të ri”, shkruar duke pirë konjak një natë dimri deri në një mëngjes dimri.“Pushtimi i parajses” rri mirë e bukur në këmbë pa pasur baza morale por veç nevojën për adhurim e frymëzim emotiv ndaj bëmave të skajshme të trimërisë.“Biblioteka” është pastërtisht etje për jetë, dhe çapitje mbi librat.“Mr. PushShteti...” është ashtu dhe loja e fjalëve në titull, një lojë komplekse letërsie e prodhuar nga dy ngjarje deri diku të vërteta, që më kanë tronditur mua, mbase më pak nga shumë të tjerë. “Moonlight drive” është poemë e egër e një mënyre të të dashurit, e shijes së dheut dhe puthjeve.“Dëshirë e fundit?” Mbetet në pyetje, një formë ndjenje që tejkalon jetën, një formë pasioni që thyen kurrizin e ftohtë të vdekjes.“Dita e tetë” është soditje nga cepi më distal i universit tonë, ulur këmbëkryq me një gotë verë tëkuqe në dorë, duke ndjerë një rrymë elektrike të qarkullojë nëpër neurone e shkaktuar frikë për të nesërmen, deri ne poezinë e fundit që do na shpëtojë. Është pjesë libri që UNI kolektiv e percepton ndërkohë, por nuk m’u prit që ta trajtoja në libër të veçantë dhe e zippova në një prozë për shijen fataliste - ose jo? – të së ardhmes.“Germat fluturake...” është kapriço futuriste që më ka argëtuar shumë duke qeshur gjatë shkrimit, aq sa kam pyetur veten në i ndodh ndonjë shkrimtari tjetër kjo gjë apo ka problem në këtë mes. “Rasti i komplikuar” është një kokolepsje që flirton botë të pamundura me njëra tjetrën, dhe më ka mësuar gjatë shkrimit që morali është ajo ç’ka koha na ofron për ta q...rë.“Peisazhe të reja dhe telajo pa fund” është përjetim metafizik i cili më ka rrëfyer si të pikturoj e ristrukturoj qenien time deri ne shkrirje të plotë me Universin, kur të kthej majat nga thembrat. Shkruar duke dëgjuar pafundësisht “I am the walrus”, të Beatles, interpretuar nga Bono Vox.“Pasqyrat” është pasqyrimi i pafund i tërë asaj ç’ka mund ta quajmë shpirt i dy personave. Sërish dritë, sërish dy në një. Është vetë dashuria. “Vallëzues, klube, fëmijë dhe kafshë” është elegji e përjetshme rrjedhëse dhe vrasëse e syve dhe muskulit të zemrës.“Biorisia” ashtu si “Dita e tetë” është pjesë libri që mbetet për tu mbaruar. Ka gjendje të caktuara fiziko shpirtërore që bujarisht dhurojnë përjetime absolute të rralla në njerëzi. Është çeshtje sekondash, më saktë koha s’ka të bëjë fare, por sheh veten të tretur dhe gjithçka është gjithçka. Pas kërkimesh kam arritur në konkluzionin që një formë të ngjashme njohin dhe budistët, e quhet Satori, pastrimi para Nirvanas. Kjo gjendje quhet (term i krijuar padyshim nga unë) BIORISIA. Risi - bios’i, ose një Rise (angl.) bios’i.“Re puplore” është shpirti i TEHA RESH. Është poezi e një mënyrë të jetuari, dhe filozofie.Është një kurorë që jo çdokush, as unë vetë që e kam peshkuar konceptin aty qark qiellit, nuk mundem gjithmonë ta mbaj mbi kokë. Të shkruash letërsi, ndryshe nga ç’mendon shumëkush është sport. Një sport që përcakton raportet me veten dhe botën. Zhvillon qenien tënde anatomike dhe shpirtërore, dhe nxit, argëton, frymëzon, zhvillon dhe ata që goditen nga drita e leximit të duhur, ose të leximit te i cili pasqyrohen (ja ku dolën prapë Pasqyrat)Larg trapllëqeve të përditshmërisë me pluhur, bukë, djersë, sapun e thashetheme, që sot janë ndërsa nesër s’kanë qenë kurrë, kam krijuar duke u sportisur në letërsi që në moshën 6 vjeçare, dhe ndaj me njerëzit që rezonojmë, (e rezonanca s’është me të tërë)këto proza kuantesh dhe jete.Takohemi nëpër rreshta e shkronja. Le të shkrijmë një ëndërr drite të tërën mes miqsh, e ta kthejmë fjalë pas fjale, hap pas hapi, mendim pas mendimi në realitet!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-7199709505638104487?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-84139834179987128672011-04-05T13:38:00.000-07:002011-04-05T13:40:33.666-07:00Esse në kërkim të kohës së re<br /><br /><br />Etni. Fe. Kombësi. Origjinë. Përkatësi. Patriotizëm. Duartrokisni!!!<br />Përballë në këndin tjetër kemi; qarqe silici, avionë që thyejnë barrierën e zërit, nanoteknologji, robotikë, Grafen, pushime low cost, holograme, ndërhyrje kirurgjikale lazer pa gjakderdhje, lajme në kohë reale, call girls.<br />Histori është gjithçka më vjen në mend.<br />Konceptet e përkatësisë janë koncepte të lashta të ngurta që bënin punë dhe ofronin një zhguall breshke deri për njeriun para-ndër-post viktorian, pra deri në shekullin e nëntëmbëdhjetë. Ndryshimi i madh vjen në tryezë me makinerinë veturë. Pastaj avionin. Shpejtësi. Jeta e njeriut ndryshoi me rritjen e shpejtësisë. Sepse kjo temë është çështje ritmi, dhe ritmin e luan zhvillimi. <br />Shekulli i njëzetë, dhe imagjino pak të njëzetenjëtin, kanë një ritëm që stonon me fyejt anakronikë të përkatësisë, përbërë nga etnia, feja, kombësia, krenaria nacionaliste, morali i ngurtë parimor e seksualiteti i shtypur. Kush di të më thotë si organizohej seksualisht njerëzia para fesë?<br /> Vlerat e vjetra janë të zhvlerësuara në këtë kohë ku milionerët dhe paratë nuk janë parë kurrë me njëri tjetrin. Në këtë kohë ku brenda ditës bën plazh në Kaliforni e pastaj ski në Afrikë të Jugut. në këtë kohë ku ti si njeri mund të vraposh duke ngarë makinën tënde me 300 km/h, ndërkohë bisedon vendime jetike me një person të dashur mijra kilometra larg në një botë tjetër, gjëra që Pjetri që vuri gurin i pari, dhe Aleksandri e Cezari që shkartisën kombet nuk i kanë parë as në ëndrrën më të çartur. <br />Në këtë kohë fantastike ashtu si Universi e ka kopsitur, të diskutosh mbi fenë dhe nacionalitetin, mbi seksualitetin dhe barazinë e sekseve, mbi moralin dhe ngjyrën e lëkurës, për këto kryqëzata të pluhurosura qe kanë mbetur në lëndën gri të njerëzimit si rudiment i epokës së shpellës, a ka dikush të ngrihet e të sqarojë ç’domethënë? Unë them, Prapambetje Mendore. <br />Dikur dandyt, njerëzit e shëtitur që njihnin shumë kultura, e quanin veten qytetarë të botës. Pse? Sepse këta njerëz kishin kapërcyer kufijtë, jo vetëm ata fizikë. <br />Tanimë qytetarë të botës quhen tërë njerëzit e botës. <br />Dhe në vend të diskutojmë në një tryezë mbarëkombëtare për ata shtetas të ndonjë vendi të humbur si ishim dhe vetë ne shqipetarët deri para pak kohe, që nuk kanë mundësinë të ndihen të tillë, ne dhe kombet prapanike si ne, që në zhvillim social kulturor kemi substancën e epokës së gurit, rrimë e kafshojmë për koncepte mesjetare si etnia. Dhe feja. Dhe nacionaliteti.<br /> Ndërkohë që hamë domate maqedonase, pimë ujë italian, dhe shijojmë vera franceze, apo fast food amerikan e birrë gjermane, eksportojmë në zoti e di se ku produktet tona bio, ne, madhështorët kemi guximin të mendjengushtojmë veten e të dërdëllisim në humbje kohe dhe neuronesh mbi tema me qendër bishtin e dhelprës në e lagu a se lagu. Dhe jo vetëm ne, por çdo qenie tjetër që rrjedh nga humbëtira të prapambetura territoriale e logjike, të përkufizuar me botën e tretë. <br />Status quo sillte feja, e çfarëdolloji, kombësia e kujtdo kombi, prejardhja e lashtë apo e re, këto koncepte kanë qenë mëse të vlefshëm për njerëzimin për të ruajtur njëfarësoj barazinë midis njerëzve. <br />Ishin shkalla që na duhej të ngjisnim për tu civilizuar deri këtu ku jemi sot. Për të krijuar një bazë, rrënjë, një truall për tu mbështetur, për të ngrënë, për tu varrosur, dhe një ceremoni të këndshme varrimi që do na prehte më në paqe sipas rastit.<br /> Po tani besoj ka ardhur koha të kuptojmë që drithërat prodhohen dhe në laborator. Të kuptojmë që pasi të varrosemi sërish do e lërojmë tokën se do bëhemi pemë, dhe që pavarësisht ceremonisë së varrimit, të tërë pas vdekjes janë të mirë. <br />koha jonë ecën shpejt. Vlera të tjera na kërkohen nga nëna natyrë sepse informacioni është i pakontrollueshëm në tërësinë e tij të pafund, dhe koha jonë nuk ka kohë. Të tjera ligjshmëri, të tjera prioritete kemi për të krijuar. Ekuilibri po ndryshon me shpejtësi dhe të merresh me konceptet e së kaluarës është të të ketë ngecur xhaketa se ke borxhe. Dhe s’më duket se njerëzimi i ka borxh qoftë dhe vetvetes institucione si feja apo nacionaliteti i tepruar i tejkaluar.<br />Ekuilibrium. Molekula është një organizim, pasqyrim i universit, me barazi të përkryer ngarkesash. Organizim në ekuilibër, ku forcat pozitive e negative asnjëanësohen duke u rrotulluar rreth bërthamës neutrale.<br />Bota është një molekulë. Etni-fe-mendim nacionalist vërtet është fakt që janë forca që ndihmojnë në identitetin e njeriut, në terrenin ku vaditet filizi i njerëzimit, por zhvillimi njerëzor është evolucion që shpejton e rritet me sekondën, dhe teknologjia, komunikimi, shpejtësia janë forcat që na çojnë përpara e kundërshtojnë kufinjtë. Të dyja këto forca asnjëanësohen bukur. <br />Dielli është globalist, ai bën miqësi me tërë njerëzit njësoj, e bashkë me vdekjen dhe rregullat primare janë neutrale, bërthama e molekulës tokë.<br />Barazi. Një miku im, dikur më mbylli diskutimin debatues me logjikën e thjeshtë; “ Loer, mos mu hiq sikur ke shumë pluse që të bëjnë superior në logjikë. kemi të dy të njëjtin profesion , e ndërkohë që ti ke një botëkuptim të formuar në të përdorurit e informacionit të shkruar si prioritet, une kam një njohuri të mirë të rrugës. Të dy jemi të barabartë me armët tona përballë përzgjedhjes natyrore. Ti ke diçka unë diçka tjetër.”<br />Dhe vërtet, s’ka si të jetë ndryshe. Të tërë jemi ose kështu ose ashtu, ti je kinez, gjë që unë s’mund të jem kurrë, ama unë jam shqipëtar, e ti s’mund të jesh dot i tillë. Askush nga ne te dy s’ka si të jetë racor më i mirë se tjetri dhe të tërë jemi njerëz. Sigurisht përveç ndonjë rasti sportiv kur dikush është dhe kinez dhe shqipëtar. Ai sigurisht do jetë më i mirë se secili nga ne. <br />Tema si kisha e lagjes sime dhe xhamia e qendrës së qytetit tim, bashkë me krenarinë e të qenit kështu apo ashtu trim kombi i zgjedhur janë tashmë vetëm argumente kurioze të të zhvilluarit bisedë siperfaqsore në një night club me një person të një vendi X në botë, ndërkohë që vështrimi dhe prekja luan e flet një gjuhë universale të njëjtë për të gjithë. <br />One Nation. Sigurisht me veshje karakteristike kombëtare, me pijet kombëtare, me doke e zakone kombëtare, por në qytetin e ri TOKË, ku tërë njerëzit bëjnë dashuri njësoj, e sjellin në jetë fëmijë të kombësisë Tokë që kujdesen dhe për ata fatkeqë që kanë kufij në tru dhe gjetkë. Dhe dielli do na dojë fort gjithmonë.<br />Ndaj titulli i këtij shkrimi mëndësuar në mua nga Gogol Bordello, mishëron bukur ekuilibrin e së ardhmes plot me dritë dhe në kërkim të kohës së re, e një feje të re diellore.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-8413983417998712867?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-58546088906973900382010-12-02T17:55:00.000-08:002010-12-02T18:01:14.735-08:00Ecnin e ecnin pa ndalim. <br />Të tharë e tkurrur si varrmihës të lashtë, si fantazma të errta, rendnin përmes qytetesh që kohë më parë nuk do linin pa plaçkitur e djegur vetëm për dëfrim. <br />Frika e zezë e famës së tyre të vjetër i paraprinte, e njerëzit fshiheshin ku të mundnin në lemeri. <br />Por, asgjë su hynte në sy atyre, regjur me pluhurin e fushëbetejave mesjetare të Europës Qendrore, duke marshuar ditë e natë, të palodhur, ata, Kalorësit e Armatës së Detit të Pagjumë, kishin një mision fatal, detyrë përtej fantazisë dhe mundësive të të thjeshtëve pa shpirt. <br />Dhe asnjë tundim nuk do mund ti lëkundte nga udha.<br />Ata po shkonin, po drejtoheshin, po marshonin të…të … pushtonin parajsën!<br /><br /> <br /> ooo<br /><br /><br />Me rrënjë të thella në qytetin Epid, nga i cili mbanin erën e thellë të jodit lëkurat e tyre, që prej epokave të stërharruara kishin jetuar me ligje hermetike. <br />Njëmijë nga dhjetëmijë djemtë që ia dilnin Provës së Çelikut mbi familjet e tyre dhe i mbijetonin asaj të Ujit Pafund, njëmijë kalorës të temperuar nga tmerret e duarve të tyre, mbi njëmijë kuaj këmbëshpejtë rrjedhur nga fara e shenjtë e Pjellës së Erës.<br />Prej brezash kishin Luftuar, fituar, plaçkitur, vrarë e prerë pas kryezotërve të tyre. Kishin thyer e masakruar ushtri. Kishin pushtuar qytete e troje të rëndësishme. Dëmtuar egër me gaz në buzë njerëzit e përditshëm.<br />Lavdi e dhunës, heroj të therorive, dëshirë e shprehur e burrërisë së vdekshme, sytë e tyre më të frikshëm se vdekja e zezë, ata ishin Armata e Detit. <br />Perandoritë lusnin qetësi me tribute të majme në këmbët e atyre që ndjenin një emocion të ngjashëm me gëzimin vetëm kur ngrinin dolli shëndetesh me kupa të arta gjaku të ngrohtë në fushimin e hapur të kodrës së kurorës së qytetit. <br />Dhe ky delir u dhuronte një jetë të bukur. <br />Por, shumë kohë të mëpasme asnjë frymë e gjallë nuk jehonte ndaj klithmës së tyre ngjethëse. Panë që kishin mbetur pa beteja të përgjakshme si ua kërkonte kodi gjenetik. Askush nuk. Asnjë armik, asnjë ushtri s’guxonte. Asnjë bir toke s’mundte.<br />I kishin mposhtur të tërë. <br />Dhe shijuan ato që kishin fituar me aq mund, gjak e djersë në shekuj.<br />Pastaj i thurën himne fitoreve.<br />Pastaj kënduan, pinë dhe përdhunuan bindshëm gratë robinja. <br />Dhe kur s’kishin ç’të luftonin, gëzonin, dhe këndonin, dalluan të vërtetën. Ushtarë pa luftë. Luftëtarë të mundur. Pa qëllim fuqitë e tyre. <br />Të dehur e shpërndarë, mbytur nga molisja, aty shtrirë si kurrë ndonjëherë mbi lule, mes qetësisë prishur nga të qarat e ndonjë prej fëmijëve të përbashkët,<br />Dhe kjo, ishte disfata më e madhe e ushtrisë së errët të Epidit, zotërve të Europës. Kthyer në zhgarravitje të mpiksura me gjak e pluhur rrugësh mesjetare në një monument masiv të hirtë, të humbjes. <br />Ulur mbi një gur, kryezoti i tyre qau. Fitorja më e lavdishme, paqja e dhunshme, na paskësh qënë dhe disfata më e madhe. Gjendja nervore e re e epokës. Kishte ardhur ora të njihnin fytyrën e botës; <br />Ç’mund të bënin tjetër, veç të flinin gjumë? Gjumë? Gjumë? Gjumë?<br />Ulërima e lemeritshme e tij dëshpërimshëm oshëtiu në çdo pemë e gjethe atyrrotull.<br />Por, në rrokullisjen e lotit të gjallë nga syri gjysëm i mbyllur për gjumë, kryezoti i madh pa zgjidhjen. Ai kuptoi. Dhe zemra e mbytur në kafazin e krahërorit u ngjall, e shporri tej dhimbjen. Ai kuptoi diçka të madhërishme për të luftuar dhe mundur. Diçka të denjë për fuqitë e tyre. <br />Le të ishin ata që më në fund, do të luftonin me… gjumin! <br />Ja kjo ishte një luftë për jetë a vdekje. Të mos humbnin asnjë ditë asnjë orë, asnjë grimë kohe të vogël fare në prehjen e ëmbël e tinëzisht vrasëse të njeriut pa shpirt. <br />Një heroizëm mbinjerëzor që i bënte të barabartë me malet. Madje, pse të mos synonin më larg?!<br />Të marshonin diku në fund, drejt qytetit të Morfeut. Gjumi ishte i barabartë me qiellin e pamatë. kenaqësi e bardhë si qumështi, përkundje në ëndrra jashtë jetës plot ngjarje. Të shkoje drejt fundit me sy të mbyllur. Parajsë. <br />Ky do ishte qëllimi, ideali, jeta, frymëmarrja e tyre e çdoditëshme.Të mos flinin kurrë. Të pushtonin parajsën! <br />Atje tej, drejt juglindjes në fund të botës, do udhëtonin të gjenin qytetin e gjumit dhe ëndrrës.<br />Gjunjëzim! Vdekje!<br />Dhe kështu u nisën fort.<br /><br /> <br /> <br /> ooo<br /><br />Ecën e ecën pa ndalim. Ditë, muaj, vite. Kuajt hanin në galop, e flinin në trokth. <br />Shqytet që përplaseshin në vithet e kuajve, e shpatat që kërcitnin ndryshkur në mille prej shiut që i lante, e brymës që i mëkonte udhës pa krye, mbanin zgjuar e kurrëfjetur njerëzit. <br />Burrat mbi shala, ishin kthyer në sy të shqyer. Në rrembat e gjakut digjej etja për fitoren.<br />Lajmi i përpjekjes së tyre syhapur mori dhenë e lodhur të kontinentit. Njerëzit kudo, nga banimet prej shpellash në humbellat malore, deri në qendrat e banuara të komplikuara të kohëve të ardhme, kapërcyen frikën e donin të shihnin. <br />Diku aty në kufijtë e syve të fjetur të turmave, çdokohë pritej të kalonte reja e tymit të rendjes së egër. Armata e Detit të Pagjumë. <br />Njerëzit që kishin aq kohë që kalëronin drejt … që luftonin gjumin!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-5854608890697390038?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-7827600224886055352010-11-03T08:52:00.001-07:002010-11-03T09:11:18.503-07:00<span style="font-weight:bold;">Vëzhgim Në Formën E Një Udhëtimi Në Kohë, Nga Ylli Në Cepin Më Distal Të Universit Tonë</span> <br /><br /><br /><br /><br />Po rri këtu, në këtë tarracë të gjerë, të veshur me pllaka të emaluara me ngjyrime të gjelbra smeraldi e shkrime arabe të zeza, punuar me dorë, në këtë tarracë të largët nga bota ime e vjetër, mbi shkretëtirë, sot, një ditë të djele, tani, pikërisht në ditën e tetë, në një gjëndje në formë tete (8), ose me saktë në formë lemniskate, rrotullohem në veten time, e vetja ime rrotullohet në kohë e hapësirë, duke më bërë të mundur të njoh fshehtat.<br />Nuk kam një ide të qartë se ç’ po më ndodh tani. Madje, fjala ‘tani” nuk paska ndonjë kuptim real. <br />Shoh përballë meje shkretëtirën, e paanë, e pamatë, e pamundur të rroket e tëra me syrin e thjeshtë të një njeriu që nuk është sy shqiponje. <br />Në mendje më ushton një refren pa adresë e pa arsye;<br /> “Ja ku janë njerëzit, të përgjithshëm, jo autentikë, të veshur të tërë njësoj... “<br />Dhe, ç’është? Ç’ po vjen drejt meje? Duke lëvizur aq ngadalë mbi atë dunë rëre? Oh, po ecën. Qënka një njeri.<br />Ja ku afrohet, këtu përballë. Diçka do të më thotë, tani e degjoj mirë zërin e tij të zbehtë, të cilin e mbyt përhumbja e shkretëtirës së pafund. Tregon veten me gisht e ulëret; <br />Unë Jam Njeriu I së Ardhmes!<br />Është i tëri veshur me të bardha. <br />Dihet tashmë që në arkivat e diturisë tokësore është e regjistruar si ngjyrë e përgjithshme. Përfshin tërë spektrin e ngjyrave brënda saj.<br />Po kështu, dhe njeriu i së ardhmes, është i tëri i përgjithshëm. Ulet në një stol minimalist e komod prej pëlhure te bardhë, mu në mes të shkretëtirës, zhyt këmbët në rërën e lashtë, dhe ai, aty, i ka të-gji-tha.<br />Nxjerr nga xhepi një telefon celular, dhe fillon të flasë. <br />Ç’ farë po bën?<br />Po punoj i dashur!<br />Më thotë i dashur në mënyrë industriale, një term që ia kanë mësuar në listën e sjelljeve të mira, dhe vazhdon bisedën. Njeriu i bardhë në stolin e bardhë, në mes të një hapësire gjigande rëre, ai po punon!<br />Atij nuk i duhet të ecë, të shkojë personalisht në vendin ku punohet, ti vërë shpatullat punës. Ai flet në telefon celular. Punon me të folur.<br />Mua ndërkohë me merren pak mend, plakat smeraldine dhe shkronjat më kthehen në arabeska, dhe perceptimi nis të behet habitshëm i shpejtë. Me shohin sytë imazhe kurioze të pamjes përballë meje. <br />Ja, këmbët padyshim nisin ti atrofizohen në qëndrimin e tij ulur duke punuar folshëm. Nuk është se i hyjnë shumë në shërbim. Dhe, evolucioni i rreptë me lapsin e tij të kuq të stërmadh të gjakut, i eleminon.<br />Shkretëtira para, shkëlqim fantastik, një klessidër e madhe, e pafund, që mat kohën e kushedisekujt, por jo të Njeriut të Së Ardhmes. Ai rri ulur. Shikon qiellin. <br />Po bie nata mahnitëse në shkretëtire. Qielli arrin të ngjyroset deri dhe lilac, pastaj kalon në një sërë nuancash deri në një errësirë të ftohtë e të frikshme, errësirë të thatë, aq sa fryma përton të dalë nga goja.<br />Një i ftohtë i tmerrshëm më zë nga fyti, më rrjep lëkurën shuumë ngadalë, e më dredh tërë fijet e muskujve, e s’mund të dua gjë tjetër më shumë në botë se gëzofin e trashë të bishës që të mbulojë trupin tim krejt, e të derdhet në teprim tutje.<br />Por, njeriu i së ardhmes nuk e ndjen tërë këtë. Ai ndërkohë ka shtypur një buton, e kostumi i bardhë ka filluar të ngrohet. Lëkura e tij ruhet në kushtet e lageshtires ideale, ngrohtësisë ideale, në kushte ideale, nga kostumi inteligjento artificial, autoveprues. Nj.S.A nuk ka nevojë më, jo për gëzof, po as për qimet e trupit. Ato bien. Lëkura bëhet e bardhë. Nj.S.A bëhet i bardhë!<br />Lëkura e trupit te tij nuk ka nevojë të jetë e errët, e pigmentuar për të tërhequr rrezet e Diellit Atë. S’ka pse të jetë e vaskularizuar. Nuk duhet të lodhet fiziologjia e anatomia trupore për ngrohjen. Nj.S.A ngrohet me kostum dhe një buton. Ai vazhdon të flasë në cel. <br />E të mendojë për zgjidhje të punëve. Duart nuk është se i perdor shumë. As trupin. <br />Truri i tij punon me skema të gatshme, të mësuara më parë, nëpër të cilat fut punën dhe e nxjerr të zgjidhur. Kjo kokë furnizohet pambarimisht me karburantin gjak. <br />Evolucioni me lapsin e tij të kuq, dhe... puf! Duart, trupi atrofizohen.<br />Puna zhvillon. Puna bëhet me tru. Truri hipertrofohet. Koka hiperblastohet. Zmadhohet. Rritet presioni intrakranial. Bien flokët se truri shtyn me forcë çdo gjë që i zë rrugën. Sytë zmadhohen nga presioni e shtyhen dhe ato jashtë kokërdhokëve. Vështrimi dobësohet deri në davaritje nga kjo shtytje, po për njeriun e së ardhmes kjo nuk është kokëçarje. Ai fut dorën në xhepin e tij të bardhë, e vë syzet e tij speciale. Përmes valëve të syzeve perceptuese, truri njeh botën e jashtme nëpërmjet hologramesh. Sytë dhëmbin, por lapsi i kuq... dhe sytë atrofizohen.<br />Meqë krahët u holluan nga mospërdorimi, ato lodhen shpejt duke mbajtur celularin tanimë. Njeriu I Së Ardhmes e gjen zgjidhjen, pas pak muajsh, ulur aty, në stofin e bardhë të stolit. Projektoi telefonin celular vesh - gojë. Ai vendosej në vesh, kapej aty, dhe zgjatej një fije deri në gojë. Thjesht, dëgjonte dhe fliste.<br />Kaloi pak kohë, dhe telefoni celular vesh gojë u shkri me paretin temporal të kafkës duke u ankilozuar në një trup shumë interesant. Impulset e të folurit dhe dëgjuarit përhapen nëpërmjet kësaj kocke temporale. NjSA duke lënë pushim fantazinë poetike të padobishme në njësinë e kohës, i bie shkurt duke e quajtur Tik. Si tiku i parë që bën në momentin e shkëmbimit valor mikroaparatura. <br />Koha kalon, e unë shoh qartë ndryshime të reja te njeriu i ulur aty në rërën e shkretëtirës. Truri vazhdon të zmadhohet nga kërkesat e tij për më shumë gjak. <br />Njeriu, akoma dhe më i bardhë. Tanimë nuk flet dhe aq. Truri, në evolucion e sipër, bëri qark të shkurtër. E folura nuk egziston më. Mendimi i duhur, selektohet dhe dergohet nëpërmjet valëve. Jepet e merret komunikimi me antenë dhe valë.<br />Valët psikelektronike janë mardhënia e re.<br />Ndjej se, duke ndjekur tërë këtë gjëndje në formë infiniti matematik, ku nuk po kuptoj në sillem unë në formë ∞, apo universi sillet rreth meje, apo në është mendja që po përjeton gjithçka multidimensionalisht, sidoqoftë, një sistem më i thjeshtë e primitiv, po më del nga kontrolli. Stomaku po më acidohet keqaz, në mungesë të diçkaje përtypëse, edhe pse s’kam uri. Gastriti im po fillon të luajë me paretet e stomakut.<br /> Edhe Njeriu i Së Ardhmes dikur hante shumë. Punën që po bën tani, ulur në stolin me cohë të bardhë, dikur i bënte në dreka e darka të mëdha pune. <br />Tani ai ha shumë pak. Një ushqim të zgjedhur, të sajuar, specifik për të. Një ushqim të përgjithshëm, ngjyrë qumështi, supë primordiale që përmban tërë çka trupi ka kërkesë dhe nevojë. E çuditërisht, nga një nevojë kujtese apo kënaqesi onanike e quan akoma papë. Papë bebi. <br />Përtej dëshirave, nofullat si pasojë, u atrofizuan. Dhëmbët u zhdukën, dhe fytyra u zvogëlua në maksimumin e saj. Truri dhe koka vazhdojnë të zmadhohen. Trupi zvogëlohet e zvogëlohet.<br />Njeriu dikur bënte dashuri fizike. Hormonet e feromonet ndjeheshin, nuhateshin, rreth trupave çliroheshin aroma dhe energji që përfshinte shpirtin e trupat në vorbull përplasjesh dhe ndjeshmërish të epshit plot dëshirë. <br />Sot? Aty përballë shoh Nj.S.A që “flet në telefon celular”. <br />Që komunikon valë midis tij dhe partneres. Selekton me mendje, valë joshje, valë prekje e nuhatje. Valë përkëdhelje, valë kafshimi, valë kënaqësie, eksitimi. <br />OK, tani kalo në frekuencën e orgazmës të lutem! <br />Seks valor, një tufë lulesh shumëngjyrëshe virtualo psiqike, dashuri në distancë!<br />Sepse Njeriu i Së Ardhmes nuk ka kohë të bredhë pas mbathjesh e lëngjesh. Ai ka punë. Dhe puna e rrit, e zhvillon më tej. Le që, edhe sikur të dojë të vrapojë a të ecë pas mardhënies fizike, tani është tepër vonë. Këmbët i janë atrofizuar. Kalon dhe pak kohë. Vetë organet gjinore janë atrofizuar. Seksi fizik tani është histori. <br />Deri pak më parë, pasi bënte seks televalor, ai donte të bënte fëmijë. Dërgonte një kërkesë në një bankë sperme, e cila kontaktonte një nga laboratoires të shumta të specializuara, e urdhëronin një fëmijë ashtu si ua donte kodi gjenetik i bashkësisë familjare, që trashgonte menjëherë kostumin e vockël të bardhë, zyzet, dhe Tikun e tij. Ulur në stolin e tij në shkretëtirë. <br />Po tani, që i janë atrofizuar organet e panevojshme?<br />Shëtitja në ditën e tetë bëhet pak si e nxituar, por jam adaptuar mirë. Lëvizja në formën e ∞ nuk më sjell më trazime tashmë, nëse fjala “tashmë” ka kuptim këtu. <br />Koha vizuale ecën me ritme jashtë ndërgjegjes dhe kapacitetit tim. Duhet të kenë kaluar disa dhjetëmijë vjeçarë, e shoh NJSA, qënien e bardhë, një e bardhë që ka filluar të shkrihet me botën, të përgjithësohet, të tretet drejt së tejdukshmes, me një kokë groteske, e i tërë trupi tashmë është miniaturë e trupit të lashtë njerëzor. Pa organe riprodhimi, ai tashmë... Klonohet! Po! Dhe pasi krijon një trup të ri me ndarje mitoze, në këtë trup që është mjeti i tij, zhvendos tërë ngarkesën e tij psikotrunore në trurin e ri e shkëlqyes. <br />Dhe ja, NjSA është i pavdekshëm! <br />Sepse ka shumë punë, nuk ka kohë, dhe i duhet, për hir të punës, të evoluojë më tej.<br />Ja ku është, atje tej, para syve të mi, në shkretëtirë, si një sferë e madhe e tejdukshme, me dy apendikse, trupin, për tu mbeshtetur në rërën e nxehtë, dhe antenën. Dhe vjen një moment që as antena nuk i duhet më. Gati gati, arrij të dalloj zhvillimin e trurit si në një film me lëvizje të ngadaltë, duke u shkrirë pjesët strukturat e tij me njëra tjetrën në një masë të vetme, zmadhuar ngadaaalë e tendosur kafkën e lëmuar te bardhë, e me tej të tejdukshme si rezultat i përgjithshmërisë. <br />E nëpërmjet kafkës sferike emeton valët. Valët e komunikimit me njerëzit e tjerë të së ardhmes, sferat e tjera të tejdukshme.<br />Ndërkohë, në këto mijëra vjet edhe truri ka pësuar ndryshime të mëdha. Çdo qelizë specifike e tij, masa gri, talamuset, hipotalamusi, sistemi limbik e çdo hapësirë tjetër që kureshtarit lexues mund ti lodhë kokën, ka humbur veçantinë dhe është përgjithsuar. Tru, këtë moment quhet një masë amorfe me shkarkesa elektrike e që emeton valë nga kërcimi i elektroneve në nivele të ndryshme energjitike sipas nevojës së vetë NjSA.<br />Hej! Sapo kaluan mijëra vjet para syve të mi pa më pyetur fare. Shpresoj nga tërë kjo mos më shpifet ndonjë lloj kanceri, nga kjo dreq dite e tetë!<br />...Dhe, njeriu flluckë tashmë pluskon në ajër. Elektrongarkesa e flluskës mund përfundimisht gravitetin duke realizuar ëndrrën e Da Vincit, dhe australopitekut që shihte ziliqar, arkeriopteriksin duke i fluturuar frikshëm mbi kokën me cepa. <br />Përfundimisht, Njeriu fluturon! Në mënyrë organike, anatomike, sferike, fiziologjike. <br />Kjo ndodhi në sajë të zmadhimit të masës amorfe tru, e valëve që emeton ky i fundit prej shpërthimeve psikoelektronike që ndodhin aty si pasojë e punës. Sa më i madh truri, aq më e madhe psikongarkesa, aq më i lartë e i gjatë fluturimi autonom. Kështu, sërish, pas qindra mijëra vjetësh, njerëzit u ndanë në zvarritës, pluskues, fluturues, lart, fluturues shumë lart. <br />Tanimë njeriu është fluckë, e ngjashme me atë të sapunit, i rrumbullakët perfektshmërisht, forma që harxhon me pak energji e ka mundësi të përçojë valë, të shkëmbejë e kontrollojë në tërë drejtimet që i përcakton rrezja e tij sferike. Shkëlqyes, i tejdukshëm në shkrirjen e tij me botën.<br />Në këtë pikë të marramendjes sime, shoh njerëzit fllucka që fluturojnë lart në qiell, të tërë, çrregullimshëm. <br />Shoh pas ca dhjetramijë vjetësh të tjerë, si përplasen me njëri - tjetrin këto fllucka, duke u bashkuar e shkrirë në qënie më të mëdha e të rrumbullakta. <br />Tanimë nuk shoh më klonime, as ndarje mitoze, por bashkime. Flluckat të shtyra nga një mungesë qënësore në thelb të tyre, njerëzit fllucka bashkohen në dy, tre, pastaj katër pesë e shumë fllucka. <br />Në një moment të parathënë, krijohet sipër tokës një megasuperqënie flluckë, që njerëzore ka vetëm informacionin gjenetik e neural. <br />Duke mos qënë projektuar për të qenë një, njeriu, ose për të thënë ashtu si shoh, njerëzimi, plasi në qindra grimca prej Qënies Sferike Magnus. E ato grimca breshëruan në tokën amë. U kthyen në gjirin e saj, në gjolin primordial. Dhe aty, në të ngrohtin mitral të Geas, grimcat e neuroneve mbinë në qindra mijëra bimë nervore.<br />Shoh të parakalojnë në sytë e mi dhunshëm qindravjeçarët kohorë, e kjo është një gjë e frikshme. Ky është një ditar udhëtimi, pak skizofren.<br />Bimët nervore rriten e rriten. Nga tërë këto faza evolutive të forta, informacioni është i çrregullt, grimcor. Dhe kjo formë e qënies, me info të mangët është formë e pangopur, ndaj jeta e sjell bukur që bimët nervore të shfaqin tipare kanibale, duke gllabëruar njëra tjetrën për të rifituar informacionin e kaotizuar nga shpërthimi i qënies njerëzore flluckë magnus. Gllabëro dhe rritu!<br />Kalojnë miliona vjet, e në këtë ”kthesë të re të timonit” të udhëtimit tim, po ndjej se po më lënë ato pak nerva që më kanë mbetur. <br />Shoh një qënie, sërish gjigande, sërish të vetme, një bimë nervore. Ngrihet e ngrohet mbi tokën amë. E kjo qënie nuk ka më ç’te hajë. Ajo ndjen se toka e uji janë mëma e ati. Dhe nis, e shtyrë nga një dëshirë edipiane të thithë tërë ujin, e të gllabërojë tokën me copëza të mëdha në formë kafshatash njerëzore. Absurditet ta shprehësh, por toka është një copëz buke e shijshme për të vetmen, Bimën Nervore. Qënien e vetme në tokë. Një sistem me tre elemente. Një sistem i mbyllur. Një qenie që thith oqeane e akullnaja, e kafshon copëza malesh, kodrash, shkëmbinjsh, gllabëron fusha e pyje, e tërë ç’të sheh syri. Planeti ynë, ose planeti i saj tashmë, zvogëlohet, ajo rritet. <br />Toka zhduket, e bima tokë, në formë tashmë sërish të rrumbullt, rrotullohet natyrshëm e madhërishëm rreth diellit duke rrezatuar valë. Valët punojnë për të gjetur ushqim. <br />Dhe papritur, pas disa mijë vjetësh, çmendurisht gllabërohet hëna. Pastaj me rradhë, planetet. Me përpirjen e Jupiterit, informacioni i Bimës “Tokë” i dikton se tashmë mund të bëjë të njëjtën gjë me diellin. Përpin Mërkurin në një vit, dhe brënda disa mijëvjeçarëve, tërë trupat e sistemit diellor që tashmë ishte i tëri një. Unifikim! Përgjithësim! Shkrirje!<br />Galaktikat, megagalaktikat kanë rradhën... tani koha, hapësira!<br />Hapësira tkurret rreth Qenies së Përgjithshme. Neuronit Universal. <br />Koha është në funksion të ushqimit të tij. Neuroni universal është një masë plazme, që percepton e përçon sinjalet e saj të urisë dhe zotërimit në tërë universin. <br />Hapësira është ajo vetë. Tashmë s’ka më ç’të hajë, por informacioni që ajo bart, i farkëtuar e tejzgjatur tërkuzë në historinë e kohës, e detyron të gllabërojë, se është zot. Dhe ja ku qenia Universale fillon të kafshojë e gllabërojë veten e saj, nëse vetë ka kuptim në këtë çështje të komplikuar. <br />Dhe ha e ha, përpara meje shihet një vrimë e zezë. Totale. <br />Ajo tkurret e tkurret në vetvete, e nga kolapsi plazmatik, erdhi Shpërthimi I RI; një Univers i ri sapo lindi...<br /><br />II<br />... u përmënda nga dridhmat kompulsive që më tejçuan pllakat e ftohta të tarracës këtu sipër rërës së pafund të shkretëtirës.<br />III<br />Njeriu ka kohë që nuk është më qenie specifike. i veçantë. Periudha më e bukur e egzistencës së tij ka qenë ajo kur nuk kishte mësuar punën. Kur ishte majmun, ashtu, kafshë si gjithë të tjerat. Madje ngjan te jetë periudhë fantastike e plot kuriozitet dhe shndërrimi në mijravjeçarë nga majmun i papunë, në njeri që i gjen aq punë vetes, sa harron qenien.<br />Njeriu, qënie mbinatyrore, që zbut e lakon natyrën në dominim të tij, por është aq i brishtë sa të ngordhë nga një pickim merimange, një kafshim gjarpëri, kthetrat e një tigri të kësaj natyre, që ngulen në mishin e butë njerëzor.<br />Ndoshta, kam pretenduar shumë të njoh misterin e krijimit dhe së ardhmes së tokës. <br />Tërë këto vite, jam shkrirë në studime të shkencave të natyrës, atyre ekzakte, madje dhe atyre okulte. Kam kaluar papërgjegjshëm nga historitë Darviniane, teoritë e evolucionit post Darvin, studimet e hollësishme të gjeofizikës, kozmogonisë, antropologjisë, në ritet më të errëta të doktrinave fetare. <br />E nga këto të fundit, në rite akoma më të errëta të nënbotës sekrete jashtë kufijve të zotit. <br />Çdo gjë nga këto eksperimente më turbulloi ndërgjegjen dhe egzistencën deri në kufijtë e psiqikes sime. <br />Kam vuajtur. Keqaz. Nga një forcë misterioze e brendëshme, nga një morsë virtuale e tejçeliktë që më shtrydhte shpirtin, duke më imponuar kërkimin e pafund të së vërtetës, së vërtetës së qëndrës.<br />Dhe arratisja ime në kërkim të shpëtimit, të harresës ndaj këtyre thikave ngulur dashje pa dashje me sa duket që nga lindja në qënien time, e pashë veten duke terhequr zvarrë pas meje misteret Eleusine të përjetësisë dhe vdekjes, deri këtu, në skaj të botës së qytetëruar, ku kam ardhur në dukje, me pushime. Me ç’pushime? Pushime nga vetja!<br /><br /><br />Njëherë, i torturuar nga pyetjet dhe kërkimi i pafund i së përjetëshmes, brënda ose jashtë meje kudo gjëndej, iu luta nënës natyrë, e fatit tim të më jepnin aftësinë që në një sekondë të dija çdo gjë, gjithçka, të isha zot, vetëm për një sekondë. <br />Dhe dreqi ta hajë proverbin e lashtë kinez “kujdes nga ajo që kërkon, mund të të jepet”, një pretendim i tillë i pacipë e arrogant, meritonte të merrej disi parasysh, në një shkallë të caktuar, e të ndëshkohesha për mendjen time perverse duke u shpërblyer në fund të kësaj jave të fundit, në fundin e ditës së djelë. Në atë që (nisur dhe nga kujtimet e eksperiencave të disa pak njerëzve në historinë e tokës) mund ta quaj random, Dita e Tetë. <br />Gjithçka ndodhi, e përshkova si munda më sipër. Tani, jam mëse i bindur që arrita të mësoj vetëm diçka. Diçka të vockël që e ruaj me xhelozi mu në mes të gjoksit. Diamantin tim personal, të pastër, e transparent përmes të cilit shihet bukur tërë universi. <br />Në faqet e tij është shkruar e vetmja tezë absolute antisokratike. Tashmë Di Një Gjë, Që S’Dua Të Di Asgjë. <br />Dua vetëm të zhgërryhem në baltën e origjinës si majmun i vogël, të gjej një majmuneshë të lezetshme të më shkulë flokët e shpirtit tim, e të më shuajë zjarret e trupit, të rraskapitur nga kjo jetë kërkimesh e pretendimesh të marra.<br /> Shoh tani, agimin e bukur e të mjerë që hedh dritën mbi tarracën artistike fantastike, e tragjike për mua. Dëgjoj një ‘kërck’, e kthej kokën pas. <br />Perdja ngjyer okër hapet e mbyllet ritmikisht nga era e lehtë, duke zbuluar atë, zemrën e botës.<br />Ndjej fort se bukuria orientale, duart e bukura, gishtat e hollë, pëllembët e pikuara me këna, dhe flokët e zeza pis që mbulojnë shpatullat e saj të lakuriqta, <br />beli i tërhequr në vete si një vrimë e zezë e trupit të saj, që thërret dëshpërimisht gjoksin lodrues e këmbët e gjata! <br />Tërë kjo pamje frymëmarrëse, emrin e së cilës nuk e kujtoj dot, me thërret si sirenë edhe përtej gjumit të bukur që po shijon tani. <br />Ajo më thërret, e gjithçka dua, është ti përgjigjem me tërë veten, tërë fuqitë, krejt i lirë nga koka ime mbi shpatulla.<br />Pak poezi në këtë natë, ndoshta do jetë bërthama e duhur për udhëtime drejt një dielli të ri të ditës se nesërme.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-782760022488605535?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-82359572236241254062009-12-20T10:13:00.000-08:002009-12-20T10:16:32.057-08:00Shiu i imet dhe krejt i dashur i darkes binte e lagte floket e saj qe kurre s mbante cader. Ne rresht per nje duke kaluar trotuarit te mjaftueshem per nje kalimtar mu ne zemer te mbreterise se njerezve “In” te Tiranes, e tere vendit tone krenar. <br />Hajde, nxitoni pra, po na presin!<br />Po mire pse te nxitojme? Ne jemi jashte, ata brenda jane, ngrohte...<br />Dekolte e drita, peme krishtlindjesh, ngjyra te ndezura e kapuce babagjyshesh ne mes te atij acari, floke te shkelqyer, kepuce marke, rroba marke, parfume parfume aroma aroma embelsuese, ndjellese, afrodiziake ajrore qe terheqin atenat ... muzike qe dilte vjedhuraz nga dyer qe hapeshin per sekonda, njerez qe hynin e dilnin...<br />U lagem, nxito...<br />S dua! Ti e di qe shiu s me shqeteson, por me ngroh, shih si perqafon ! <br />Ajo ngriti fytyren ne qiellin e erret, e pa ne sy piklat qe shnderrisnin nje moment nen dritat e kuqerreme te rruges e i binin drejt e ne sy. <br />Duket sikur te puthin mijra zana mini, eshte fantastike!<br />Po pengon njerezit po ec!<br />Atehere dal ne rruge une! U hodh symbyllur ne mes te rruges fatmiresisht pa makina. <br />Heeeej!<br />Nje motor me zhurme te tmerrshme nga ingranimi i qellimshem i marshit, e beri te hapte syte e te shmangej.<br />Ate sekonde dora e tij e terhoqi ne trotuar, nderkohe Joana kerkoi leke te vogla.<br />Ci do?<br />T ja jap atij femijes se gjynah!<br />Lere se ate pune kane ata, e ne mendje i erdhen fytyrat e embla e te pista me sy te djallezuar qe silleshin rrugeve, te cilave u jepnin kuptim e shije.<br />Jo se eshte gjynah!<br />Ajo ktheu koken disi shkarazi te shihte gjynahin. <br />Ajo c pa, ishte nje qen, ne nje karton, ne nje cep pallati, nje qen te gjate, me veshe llapushe te ulur, nje qen i lagur deri ne palce, ulur me kembet e pasme kryqazi, dy kembet e para mbeshtetur dobet, dridheshin kembet, dridhej ai, e tundej me nje sjellje prej njeriu te mjere e te dehur, te cilit i kishin mbaruar kreditet e jetes!<br />E sikur ta ndjente, diku pak metra me tej, per hesap te tij, ulur ne buze te rruges, nje femije i vogel, nje kerthi, maksimumi dy vjec jete, me syte e paster, te lagur nga shiu ne fytyre, pa kapuc, duke u dridhur, veshur si top me lecka me ngjyra, fytyre e embel, engjejt timerrnin te keqen, veshtrimi i tretur hutueshem, nuk kerkonte asgje ai femije, te fundit ishin parate e qelbura qe Joi i vuri me ndohte meshire ne pragun ku ishte ulur, te cilen ai e pa me perhumbje e harrim.<br /> Shiu binte pingul, njerez qe ecnin rrethueshem, neve qe shkonim drejt, keto levizje matematike, gjeometrikisht te rregullta, te tera iu rrotulluan ne koke e cdo gje tundej e shkundej rreth dy pikave fikse, qe nuk kish gje ne bote qe mund ti cbente tanime. Nj eqen i drobitur, e faqet e buta e te zbardhura, buzet qe i dridheshin, syte e lagur nga shiu, floket kafte te qullur te femijes me pamjen e jetes se sapokredituar kot s ekoti ne coroditje e siper, deshmi e kushedi c kthese t epakuptueshme mizore ne ekuacionin e pergjithshem...<br />Nxituan u futen ne erresiren e klubit, dhe vera e kuqe embelsore, hareja e nates, e njerezve te ngopur, te lare, te ngrohte, mendjet mbushur nga akooli dhe ritmi, te qeshurat me gjithe shpirt, vazhdonin te theksonin pambarimisht, deshperimthi, dy pikat e vetme te referimit te Universit, nje femije e nje qen te lagur. <br />Dhe pamundesia prej kafshe te frikesuar per tu afruar e perqafuar, e ngrohur ato fryme te deshiruara, solli vetem neveri ndaj loteve te nxehte e pa leje, neveri per nxehtesine e loteve hipokrite qe s ngrohte dot as dhe nje femije a qen!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-8235957223624125406?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-67669308916223319542009-12-10T16:05:00.000-08:002009-12-10T16:12:16.621-08:00Njerez njerez! Ku jane njerezit? Iku i fundit para pak... <br />muzike muzike! Ku eshte dreqi i muzikes? Nuk ka asnje note per be. Jam ne nje hapesire te madhe me mure qe vijne era boje. Pa muzike. Asnje tranzistor nuk ka perreth qe te me jape c ka kerkoj e te me mbushe veshet. <br />Mar librin e Teodorit ne dore. Heshtje dhe ai liber plot. Flet. Nuk tingellon, nuk zhurmon. Vetem flet. Keko flet gjera te bukura, por nuk ka tinguj... <br />libri fluturon, perplaset ne mur, dhe ... tingulli ishte i shkurter per te me ngopur. <br />Hipi kembet mbi tavoline, shtendos koken duke e varur pas, e dorezohem ... heshtje... C'dreqin ka kjo heshtje qe po me shurdhon?<br />Rri statik, pa levizur as qerpikun. Frymemarrjen e zvogeloj lehte lehte... deri ne ngushtesine me te madhe te mushkerive te mia, dhe perpiqem qe bashke me to, te ngushtoj dhe trurin tim. <br />Ja ku hyj ne vete, shetis korridoret e shkreta te vesheve, zemres, rropullive, shoh pas syve, hyndes, gojes se thare nga heshtja, e s kuptoj asgje. Pse kjo heshtje me trajton keshtu? Pse jam ne lufte me heshtjen? Pse te rrahurat e zemres aritmohen nga cdo sekonde tingullshkrete? Pse zemra vete perpelitet vrullshem nga akustika e shurdher e mureve?<br />Pse kjo pyetje e ndyre nuk ben nje zhurme qe te me shperqendroje? <br />Si thashe? Shperqendroje? Po, ... nga se?<br />Thelle thelle thelle... nga vetja ime !!!<br />Eshte ai veti aty, kudo neper qenien e shtrire ne poltronin komod, me kembet perpjete si nje kowboy, e me koken e varur pas, ai veti aty qe s me ndahet dot ne jete te jeteve, ai veti i fshehur ne mua, qe me cmend, me dergon sinjale qe nuk di ti frenoj, nuk di ti shurdhoj, sepse veti s mund te ndalet. Kjo heshtje mizore, e poshter, sadiste, s ben tjeter vecse me le vetem me veten, me ate qenie qe me djeg me vrullin e saj te etshem... dridhem prej tij... rreqethje te forta me kalojne ne kurriz, nuk dua te flas me te... <br />Ne kater anet fluturojne mendje, ngjyra, fytyra, zera, prekje, ndjenja qe me torturojne pa hezitim. <br />Keto jane gishtat e tij qe s me lene te qete duke me shkretuar qenien duke marre grimca nga shpirti im te cilin e gjejne kudo qe fshihet... <br /> nuk dua te kem te bej me vetinn! Ai eshte vetem nje, poshte koresh e koresh plagesh te gjakta, e triumfesh mizore te gjakta. I vogel e i njome si femije i pashpirt, keto jane iluzione, e nuk me thote asgje vec pik! Pik! Pik! Pikeza te vockla te nukedica, tingujt e te cilave jehojne krenda kockave te mia duke me ftohur gjakun...<br />Cohem, rrembej xhaketen, ndez nje cigare me iluzionin se prushi i saj do me zgjoje, kyc deren e zyres e dal ne diellin e kesaj dite te bukur te kerkoj zera njerezish, qofshin keta dhe te kote, mjafton te jene te gjalle.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-6766930891622331954?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-17201309529984803692009-11-09T15:03:00.000-08:002009-11-09T15:06:32.905-08:00I.<br /><br />Kaloi fshatrat me rradhe. <br />Nxitonte, ashtu si hije, veshur me te zeza. Pardesyja e lekures e mbulonte deri ne fund te kembeve. Vetem maja e shpates I dilte pak jashte. <br />Fshataret e rralle rruges ndaleshin kur ai kalonte, ose, sapo mberrinte peshperima e pergjithshme qe nje njeri i zi po ecte mes arave si fantaksje, dilnin nga shtepite ta shihnin. <br />Ecte e ecte me nxitim nga frika se mos I kthehej mendja ose e zinte ndonje krize abstinence. Pas ca oresh ecjeje, kur dielli nisi te kalonte zenithin, arriti ne cep te pyllit. <br />“Eshte vendi ideal. Nje pyll pa ane e fund. Jane tere pemet e mundshme qe gjenden ne Shqiperi. Shume i dendur. . . Jam cmendur gje? C’pata? Si do kthehem prapa ne tere ate rruge, tani qe po binte nata? “<br />Mori celularin dhe nisi ti binte numrit te Gjokes, po menjehere Genti tjeter brenda tij, e perplasi ne toke telefonin dhe e shkeli me kembe duke e krisur dhunshem. <br />Burri nje mendje ka, jo njeqind, - I tha vetes, Gentit te frikesuar. E tendosi trupin dhe beri perpara duke hedhur hapin e pare brenda pyllit. Nje pyll si ai kishte …kishte cmendur vellain e tij! <br />Hijet e pemeve beheshin te gjalla ne erresiren e nates, te trazonin neuronet, te corodisnin mendjen me kthetra halucinante, te shtrengonin zemren derisa te dilnin syte nga vendi, te merrej fryma, te ndalonte gjaku e mbeteshe ne vend. <br />Pastaj, ndoshta shpirtrat e nates vinin, te zinin per flokesh e te zvarrisnin deri ne pemen me te afert, te gozhdonin ne te, te fusnin duar e kembe ne drurin e saj, e te mbillnin…<br />‘Eshte abstinenca me duket, shoqerohet me halucinacione e gjendje ankthi. Mjaft! Kafshoje pyllin Gent! E ha vetem me nje kafshate! Tani nisi gjithcka e re.” <br />Nxorri shpaten nga kellefi I saj I thurur me fije te arta. E pa. C’mund te bente ajo? Gjithcka. Edhe tani, ketu. Dicka qe s’e kishte bere kurre. <br />E vringelloi e iu versul pemeve. Godiste si i cmendur ne te kater anet duke ecur me vrap. Nga pas mbeteshin gjethe, dege, e deri dhe peme te prera ne menyre ideale nga tehu gati magjik. U lodh… <br /><br /> <br /><br /> <br /> *** <br /><br />Kishte ecur aq, sa kishte humbur sensin e orientimit, dmth. Rrugen. Ktheu koken pas. Erresire. Gjithcka ishte tymezuar prapa kraheve. <br />Ketu, - i tha vetes. U mendua nje grime, shkundi koken e me vendosmeri hoqi pardesyne e zeze prej lekure. E hodhi ne toke. Ashtu e beri me pulovren e zeze, golfin e holle poshte, kepucet, corapet, pantallonat. Oren e rralle, unazat, te fejeses, te familjes dhe nje tjeter unaze, egjiptiane, te marre dhurate nga nje magjistar I lashte shkretetire, dhe I hodhi perdhe. U mendua pak po e hoqi ne fund dhe varesen me monedhen me koken e Aleksandrit Te Madh stampuar. Nuk po vendoste; - ta le shpaten? Po ajo me jep forcen! Me duhet! Eshtre kaq e bukur! E … e dashur! E forte! <br />Jo. Une jam I forte. As shpaten nuk e dua. <br />Po thante ftohtit. Ishte mpire I teri. C’po bente? Mos po devijonte gjendjen psiqike? Cmenduri! Pusho ti qen!- I bertiti vetes duke folur drejt pyllit. <br />Hoqi dhe te mbathurat e I hodhi mbi pirg. Mori nga xhepi I brendshem I pardesyse nje faqore dhe nje shkrepse. Sperkati me benzine tere rrobat. Ndezi nje fije. E pa. <br />‘Zjarri eshte I bukur! I nxehte! Djallezor! Mund ti ve flaken tere pyllit. I bukur!’ <br />Mori fryme thelle. E fiku. Erresire. <br />E perfshiu paniku. I duhej zjarri! I duhej si drita e syve. Erresire! <br />Ndezi fijen tjeter. Imagjinoi mijra sy kafshesh a dreqerish qe e ndiqnin ne ate moment. Tmerr! Ajo heshtje do ta vdiste! <br />“Le ti haje flaka. Tani jane te paperdorshme me tere ate benzine.” <br />Me kujdes, mos I fikej prape shkrepsja, doredredhur, e leshoi lehte pirgut te rrobave. Moren menjehere. Zjarri bubulak! Ky ishte miku I tij me I mire. U ul ne bisht. <br />Tani te ma rruani mire e mire! – mendoi pa ditur kujt I adresohej. Imagjinoi veten e tij si nje pike e kuqe rrethuar nga nje oqean erresire dhe u tmerrua. Te pakten te kishte marre shpaten e vjeter! Jo! Asgje te gatshme. Te tera do I arrinte vete pa ndihmen e asgjesendi. <br />... Dhe zjarri digjej. <br /><br /> <br /><br /> *** <br /><br /> ... kishte pese, tete, njezete, dyqind dite pa ngrene. Nuk dinte me ndarjen e kohes. <br />Mishrat e gojes i ishin shnderruar ne sholle. Shijen e hidhur te ujrave te ndenjur nuk e ndjente me. Krampe ne tere trupin, koka po plaste, trupi I ishte bere me vraga nga te shtriret lakuriq neper dhe e gure, I teri mbuluar me balte te thare. Duhej te ishte ftohur po nuk ndiente temperature. Nuk ndiente me asgje. <br />Mos ndoshta me vjen vdekja tani? – bertiti e degjoi larget zerin e tij si fjolle tymi ne fikje e siper.<br />Asnje ndjenje, asnje emocion, asnje gje nuk I ngjalli ajo ide. Asnje gje. Nuk provonte me. Ishte nul. U rrezua ne toke e kofsha e majte iu shpuan nga nje ashkel, po ishte nje dhimbje e larget, e lodhur, e mekur. Vinte nga ne bote tjeter. Ate moment pa nje… nje dicka, nje kafshe. Ne sekonde I dha urdher stomaku, mblodhi tere energjite e iu vu pas. Pa pike rendesie c’lloj qenie ishte. <br />‘Qofte iriq. Me gjithe gjemba do ta llup!’ <br />Vrapoi, ca hapa milimetrike a ca kilometra nuk e kuptoi, u keput si thes ne toke. I rrodhi dicka nga goja. Gjak! Nuk kishte fuqi te levizte as gjuhen. Ndenji pak minuta ashtu (a pak ore). Me erdhi fundi. Keshtu eshte fundi?... ku eshte fundi? Do vonoje fundi? Fundi? <br />Dhe, ne nje moment ngriti koken. <br />Ishte rrezuar midis dy pemeve. <br />‘Sa te cuditshme!’<br />Trungjet e trashe, deget, gjethet si cadra plazhi, nga ato cadrat qe donte aq shume kur ishte i vogel, Mund ti prekte me dore te dyja njekohesisht aq afer ishin. <br />Beri nje stermundim e zgjati duart sa ti cikte. C’ishin ato? Peme. Peme? Joo! Ishin shtylla. Shtylla porte. Ajo aty ishte porta. Per ku? Per ne djall? Apo ishte fshehur zoti aty? Sikur te bente nje hap, do vdiste? ku do shkonte? <br />Ne mendje I erdhen fytyra. <br />‘Kush jane ata?’ <br />Po prekte trungjet e pemeve. <br />Po fytyrat? Ku iken? Kush jane? Nene! Baba! Luan! po vij! - uleriti. Uleriti dhe nje here. Degjoi tingujt qe perplaseshin e jehonin. Ulerima iu kthye ne goje. <br />Ate cast, sikur ajo ulerime te kishte shtypur nje buton ia dha te qarit. Qante e qante! Ndiente nje lume malli e vetmie. Ndiente nevoje per meshire! Gjaku I hipi ne koke. Lotet rridhin faqeve, thyenin, canin balten e thare te trupit, e kur bene nje kanal, arriten e lagen token. Tere lotet e jetes se tij, u derdhen aty. <br />Qante! Nguli thonjte e tij ne druret. Dicka si rreshire I lagu gishtat. Asgje nuk po ndjente nga tere c’po bente. Ne nje moment, nje tjeter fytyre iu perplas kokes. E derrmoi. Ishte nje njeri qe ai kishte shkelur. Shkelja ishte vepra e fundit. <br />‘Rremo Gent rremo!’ <br />Pa qe e kishte dashur. Ndjeu vibrime. Ajo I vibronte. Shpirti i saj vibronte! Per te! E ndjeu te terin, aq sa mund te shtrihej nje shpirt. Ashtu si ndjehej nje shpirt mijra kilometra larg. <br />Dikush e donte, e meshironte, e urrente, e tmerronte, e ndjente! <br />Muskujt e fytyres iu shpine. Nje buzeqeshje. Nje buzeqeshje lindi. Edhe ai donte. <br />Pastaj, fytyra e fytyra e goditen. Te tere shpirtra. Shpirtra qe komunikonin me te. Mijera njerez qe njihte, donte, perbuzte, urrente, meshironte, te tere po e preknin. E perkedhelnin, e godisnin. <br />Hahahahahaha! - Shpertheu ne nje te qeshur histerike! Nej trumbe zogjsh u cuan nga pemet. <br />Ndjeu ne duar ti rridhte bollshem lengu I pemeve. <br />“Si ka mundesi pemet u derrmuan aq shume nga gishtat e mi sa te prodhojne tere ate limfe a rreshire?” <br />Duart iu ngjiten me rreshiren. U habit si arrinte te thithte forcen, e trupi te gjente neper cepat e tij me te humbur, akoma energji per tu ndjere gjalle. Shqisat e trupit e te shpirtit iu zgjuan. <br />U shtri ne toke e perqafoi pemet. Ndihej si femija pas gjirit te nenes. Nuk po kuptonte si, po nga pemet qe kishte prekur I vinte nje ndjenje e embel. Edhe nga toka. Po e ndjente me qarte. C’ishte kjo? Gjithcka ishte paqe! Nje paqe totale! <br />Ngjeshi kembet ne dheun e pyllit e shtrengoi sa te mundte pemet. <br />Pemet … i shtrengonin duart. Ngadale, embelsia ia la vendin forces. Nje force rridhte nga ato dy drure nga ajo balte e pershkonte tere trupin, edhe me thelle! Ndihej I lehte! I qete! I forte! Nje force po I pushtonte trupin! E perfshiu te terin si nje shkulm ere marramendese! Mori fryme thelle. Tendosi mushkrite, pastaj muskujt ne tere fuqine. Pemet po e puthnin!<br />Ndjente jeten! Te gjallen! Gjallonte fuqishem brenda tij! Ishte si nje qark I shkurter midis pemeve, ajrit, tokes! <br />Nje rryme marramendese, e pakonceptueshme energjie po e pershkonte. Ahhh! Pemet po e ushqenin! Toka po e mekonte! Ajri qe thithte… po fluturonte! <br />Jete! Qielli e tundte e shkundte! Dielli e bekoi! Drita po e rrethonte gjithandej. Nje drite e embel, e forte! Ishte nje... nje orgazem e amplifikuar! Jo nje! Dy, tre, pese, dhjete, qindra, mijra, shume orgazma njera pas tjetres! <br />Jo! As paqja nuk egzistonte me! Ishte dicka e larte kjo! <br />Po shihte! Shihte pemet, token, kafshet ne pyll, tere pyllin! <br />Pa diellin, qiellin blu, henen! Pa grimcat e pluhurit ne ajer! degjoi eren qe fershellente, frymemarrjen e vet, frymemarrjen e gjallesave rreth e qark, frymemarrjen e pyllit! Degjoi qarte fare, si muzike me volum te larte zemren qe rrihte, gjakun qe perplasej ne ene, shkarkesat elektrike ne trurin e tij, krahet e nje fluture qe leviznin vrunduj ajri, degjoi te foluren e mulingonave, kembet e tyre kur trokisnin dheun! Degjoi… <br /><br />Veshet I kapnin me mijra tinguj te padegjuar qe I njihte shume mire c’ishin! Kuptonte shume mire tere kafshet qe flisnin me njera-tjetren, pemet qe kendonin me nje gjuhe te panjohur te saponjohur! Degjonte deri zhurmen qe bente rrezja e re e diellit qe godiste me njefare force token! Degjonte gjithcka! Veshet e tij kapnin tere frekuencat egzistuese ne univers! Sepse ai degjonte edhe frekuencat kozmike! Dhe kuptonte te tera! Ishte nje gjuhe e madhe! Gjuha universale! Tere frekuencat ishin nje kaos fantastik I perkthyeshem! Ndihej I mbushur! Gjithcka! Kjo ishte jashte cdo kufiri te imagjinates! Gjithckaja degjohej prej tij! <br /><br />Po ajo aty c’ishte? Nje grimce pluhuri? Kristalet, qe e perbenin? Mijra fasha te errta kudo! Po I dallonte me mire; viruse, baktere, mikrogjallesa! Lumej mikrogjallesash! Grimca kudo! Mikrogjallesa ne ajer, toke, mbi te vete, brenda tij! Ja Genti! Melcia e tij, mushkerite me ajer, zemra, gjaku, limfa, qeliza, berthama, mitokondrite, ADN, oksigjeni, karboni! <br /><br />Drita e diellit, fotonet, gjithcka! Nje pamje multi dimensionale ne te njejten kohe! Syte e tij shihnin gjithcka! Kudo! Njollat e diellit, njollat e zeza! Edhe pluhurin kozmik! <br /><br />Gjithcka iu shnderrua ne tere ngjyrat qe egzistonin, duke I zberthyer tere spektrat e drites! Te tera njekohesisht! <br /><br />Edhe hunda e tij ishte kredhur ne univers. Nuhaste gjithcka, nga era e djerses, fekaleve, e ndyresise, e polenit te luleve, te ajrit te ngarkuar me qindra aroma qe I njihte per here te pare, eren e kafsheve, insekteve, pemeve, eren e dheut, tokes, e nje bote te tere qe nuk pershkruhej dot me fjale! Te nje bote te zberthyer! <br /><br />Neper duar, kembe, koke, trup, lekure, tru I kalonin tere dimensionet e tere universeve duke e bere te ndjente gjithcka! <br /><br />Ndjenja e papershkruar u shtua e shtua derisa ai po shkrihej! Asgje nuk kishte me kuptim, ose te pakten kuptimet qe njohin gjallesat! <br /><br />Ishte nje mprehje shqisash, nje tendosje, nje shperthim, nje shkrirje! <br /><br />Uni I tij si trup e si shpirt ishte shperbere! Ishte kudo, cdo gje! Perceptim! Rrufe me ngjyre bardhezi! Ishte nje vrime e zeze qe thithte gjithcka e njekohesisht nje hapesire e bardhe qe shtynte gjithcka! Nje proton, e nje planet! <br /><br />Ishte ne rezonance me universin. Gjithcka vibronte, dhe ai vibronte me trup e shpirt e cdo element kimik te qenies se tij! Ishte me mijra bote! <br /><br />Me shtrengimin e nje mikrogrimce shkaterronte nje univers! Mjaftonte nje rrotullim elektroni, nje shtytje molekule, nje zhvendosje aminoacidi, nje fryrje qelize, nje tendosje muskuli, nje sforcim I madh, per te bere gjithcka… <br /><br />U keput ne toke. Genti.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-1720130952998480369?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-71302086194407173232009-09-13T14:27:00.000-07:002009-09-13T16:46:43.501-07:00Po ecnim të dy nxitimthi, unë me Mandin. Dilnim për birrën e pasdites te torra. Meqë e kishim lënë me ca miq që na prisnin dhe duhet të arrinim shpejt, u futëm në një rrugicë që i binte shkurt. <br />Rrugica kalonte prapa shkollës së muzikës, nëpër ca shtëpi të vjetra durrsake dhe të nxirrte në bulevardin kryesor. Mandi ishte me kepucët e markës, të blera së fundmi e që i kishte aq merak, dhe unë me pantofola. <br />Dhe u çoroditëm kur pamë që, ashtu të hutuar në diskutim, ishim futur në mes të baltës. <br />Mandi këmbëngulte që “Kognac” sipas regullave të reja të vendosura nga shoqata botërore e konsumatorëve, kishin të drejtë të quanin vetëm atë që prodhohej në fshatin me të njëjtin emër, ndersa une po e kundërshtoja sepse më dukej absurde që një konjaku të prodhuar në Shqipëri, Greqi apo Itali i duhej thënë, jo konjak po brandy, derisa ishte e njëjta pije. <br />E njëjta gjë dhe me whisky. Thoshte që whisky është vetëm ai skocezi, ndërsa të tjerët janë Bourbon ose ai kanadezi psh, shkruhet Canadian Whiskey. Pra ka një ‘ë’ më shumë. <br />Nuk u mor vesh kush kishte të drejtë (më vonë u mor vesh që të paktën për konjakun kishte të drejtë Mandi, por kjo nuk ka rëndësi) sepse e pamë veten, siç shkruajta më sipër, të futur drejt e në mes të baltës. Ishte spektakël të shihje dy alamet zdapash të tërhiqnin pantallonat për të mos çikur llucën, të kërcenin si strucë nga njëri vënd i thatë (që ishte sa për të mbështetur një këmbë) në tjetrin. Arritëm kështu, duke kërcyer, pas shkollës së muzikës. <br />Në tË vËrtetË shkolla e arteve, po ngaqË populli durrsak ështË shumË “i ndjeshëm” ndaj muzikës, e pagëzoi shkurt, shkolla e muzikës. <br />Ne këtë pikë të udhëtimit tonë aventuroz drejt bulevardit, erdhëm të shkundur e të llahtarisur nga një erë e tmerrshme që më dukej gati sikur e shihja të rrinte pezull deri në dritaret e katit të dytë të shkollës.<br />“Merde”! – tha vendosmërisht Mandi duke i shpëtuar pa dashje një shprehje e ngjitur nga vendi ku jetonte. <br />Pikërisht! I thashë. E gjete. Duke i treguar një si tip grope a pusete aty pari. <br />Kjo është çmenduri- tha ai. Diçka që nuk duhet të ndodhë! Dolëm për lesh e do kthehemi të qethur i thonë.<br />Ja - I thashë. Ju inxhinierët i keni fajet. Nisi të kthente përgjigje por pashë mimikën si iu mpi në sekondë. Nga tingujt, tingujt që filluan të vibronin ajrin atë moment. Po ata që dëgjoja dhe unë. <br />Ishte një piano. Diku nga dritaret e katit të dytë që pak përpara kisha imagjinuar të pluskonte era e ndyrë. Dhe duart në atë piano po luanin, të paktën ajo mu duk mua se ishte, një sonatë e Shopen. Dhe ato duar ishin duar të çmuara patjetër! Ne të dy mbetëm të nemitur. <br />Ata tinguj… dukej sikur rridhnin shumëngjyrësh, të tërë bashkë ngjyrë qumështi, me forma të çuditshme gjeometrike qepur me diej dhe hëna prej diamanti, lyer me lëng gjethesh…gjethesh që përkëdhelnin lëkurën tonë me ajrin që lëkundnin gjatë rënies… dhe çekiçë të veckël godisnin kokën time. Dhimbje! Dhimbje aq e ëmbël!<br />Duar luanin brënda kokës, luanin me fijet e mia nervore që ishin bërë korda pianoje…<br />Akorde të ngërthyera deri në Jazz thureshin në tastierë, çekiçët vazhdonin… duke u shdërruar në erë të ngrohtë deti, në stuhi, këmbëngulëse për tu kuptuar, në tyl perçeje, në tyl këmishe nate, në tym…pambuk për të pastruar veshët me gudulisje, gjuhë përkëdhelëse në qafë, në dhëmbë, flokë të gjata erëmirë…<br />Diell që digjte lëkurën…në vrap… vrap… ndjekje, diçka që thyhej…gërvishtje në gjunjë… vallëzim në valtz mbi liqen...<br />Mbaroi. <br />U deshën disa sekonda të kuptonim që mbaroi. U pamë në sy me Mandin. Kisha sigurinë e çmëndur që nga dritarja do dilte një kokë vajze me flokë të gjatë. Do na shihte dhe buzeqeshte. Qëllon nganjëherë që lexon qëllimet e universit, dhe kjo ishte një nga ato herë, sepse nga dritarja e tingujve të mbaruar doli koka e një vajze me flokë të gjata. Ishte shumë simpatike dhe aty mendova që unë dhe ajo duheshim. Ma do mendja se edhe Mandi të njëjtën gjë mendonte.<br />Por… ia kishim mbytur kot. Ajo pa në një drejtim, qeshi. Kjo ishte. <br />Erdha – thirri, lodronjëse duke u tërhequr nga dritarja.<br />U zhduk. <br />Ne të dy, sikur ishim në një frekuencë, kthyem kokat andej nga ajo pa. Aty ishte në këmbë drejt, si gozhdë, një djalë. Po tymoste një cigare. Dhe sytë e tij ishin…<br />U shkunda. <br />Dashuria ime ishte hije e lodhur që mbante në kurriz një baule të madhe epshi. <br />Sytë e tij ma treguan. Mbase mund të qenë të përlotur. Po nuk e them dot, se nuk imagjinoj që një mashkull të përlotet nga muzika. Pastaj, hijet që sillte perëndimi i diellit dhe era e poshtër që na rethonte nuk më linin të shihja. <br />Pastaj, ç’më plaste mua të shihja djalin e botës? Më mjaftoi që ai e donte. Ajo e donte. Unë vajzen doja ta doja gjatë tërë natës. <br />Ktheva kokën nga Mandi. Nuk folëm. Ishim në rezonancë fantastike. Si lejlekë të hutuar me pantallona përveshur. <br />Pas shumë shumë 10 sekondash u shkëputëm nga kokat e njëri tjetrit. Secili në mendimet e veta. <br />Në klasifikim, Mandi vinte i dyti në të qënit i dashuruar, në renditje menjëherë pas atij, romeos së vërtetë. <br />U kthyem rrugës tonë mes erës së qelbur, dhe pellgjeve me uje që të nxiste një fantazi të neveritshme. Po më përzihej. Do ti laj kembet dhe shapkat me acid, - thashë. <br />Laj trurin njëherë. Më tha Mandi. <br />Per hir të së vërtetës, që në gusht e deri tani rruga është rregulluar. Puseta është mbyllur megjithëse ajo rrugë e mban ujin me shumë se të tjerat. Po unë kam nostalgji. Për atë rrugën e pisët me tinguj puthjesh…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-7130208619440717323?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-43971624713081102542009-02-11T15:32:00.000-08:002009-02-11T15:49:57.594-08:00<p class="MsoBodyText"><span style="font-size: 11pt; font-style: normal;">Dhe mjegulla ra mbi qytet, duke mbuluar dritat e shumta te njerezve.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoBodyText"><span style="font-size: 11pt; font-style: normal;">Pothuajse mesnate. Ajo vello e bute nate po mbeshtillte ne krahet e saj cdo egzistence.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoBodyText"><span style="font-size: 11pt; font-style: normal;">Ky ishte nje mision I vertete. Nje histori jete! Nje qellim! Por, ce do! Ishte idiot si I tille!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoBodyText"><span style="font-size: 11pt; font-style: normal;">Ai vakuum I ngrate qe njerezit e quanin shpirt, donte tjeter tyl qe te mbulohej! Donte jorganin e tij te perhershem, thurur me avuj enderrash, e tym duhani.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoBodyText"><span style="font-size: 11pt; font-style: normal;">Gjithashtu, edhe shpirtrat e erret te nates, ndonje kalimtar I vonuar ndoshta dhe pluhuri I kraheve te lakuriqve te nates, ngjallte ne atmosfere ide te dyshimta. Perballe, silueta e erret e e portit qe sulmonte (hante) detin, dhe angullima rreqethese e atyre perbindeshave te hekurt me force<span style=""> </span>marramendese (vincave) te vinte prape ne dyshime.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoBodyText"><span style="font-size: 11pt; font-style: normal;">A jam une … ? Jo . kurre. Po a do te…? Ndoshta. Rendesi<span style=""> </span>ka prova. Po besove, - me thane, - do te ecesh mbi uje. Por, jo. Eshte e kote. Uji nuk me mban dot, me gjithe peshen<span style=""> </span>tende mbi telat e mia ku ti, ben ekuilibristen. Ah, sikur te rrezoheshe njehere!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoBodyText"><span style="font-size: 11pt; font-style: normal;"><span style=""> </span>Mbase ashtu do te …<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoBodyText"><span style="font-size: 11pt; font-style: normal;"><span style=""> </span>Me ndihmoi mjegulla e thjeshte. Me ndihmoi te gatitja nje dhimbje te bukur, speciale, madheshtore, te frikshme!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoBodyText"><span style="font-size: 11pt; font-style: normal;">E ndertova kete arme me mund te madh, ose te tregohem I sinqerte, as qe u mundova fare, sepse ma bene dhurate. Dhurate e karmes per prape’tributin qe I dhashe jetes me lindjen time.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoBodyText"><span style="font-size: 11pt; font-style: normal;">Dhe ylli im I vjeter, ai<span style=""> </span>yll i sterlarget, qe vetem une e shihja, dhe qe greket e orientalet e lashte e quanin ylli I vdekjes, me pulsonte here pas here sinjale malli. Por duhet te prese. Te prese pa xhelozi. Nje yll<span style=""> </span>tjeter me ka bere per vete. Ne mendjen time, ku, kete nate rrahin me mijra kamzhike te rremujshem, me nje viziopati te cuditshme, vetem nje dritare shoh te hapur. Dritaren e dhomes tende, ku drita (e nates) ishte e ndezur!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoBodyText"><span style="font-size: 11pt; font-style: normal;">Dhe mjegulla vazhdonte legjenden e saj…<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-4397162471308110254?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-50489191031388646402008-12-15T06:08:00.000-08:002009-01-04T16:25:21.569-08:00<p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">E verteta eshte se, kater<span style=""> </span>vajza, ne te njejtin vit te njezetenjete te jetes, lindur ne vende te ndryshme te botes, te katerta shtrire ne krevatet e tyre perkatese ne nje dhome konvikti, te nje korpusi universitar, te kater shtreterit vendosur ne forme kryqi,<span style=""> </span>te sapokthyera nga nje feste kater vajzat, te pakenaqura qe ashtu veshur me kemisha nate te zeza, do rridhnin cdo mashkull, sado gay te ishte ai i ziu, e syte e te kater vajzave fiksuar ne hijet e tavanit qe vinin nga nata e erret, e<span style=""> </span>tejdukshme nga nje hene e cuditshme e bardhe fare, qe hynte nga dritarja e gjysemhapurverore, pa perde, ne nje qetesi fantastike, e te kater pale veshet qe degjonin tik takun e ores se murit, e pipezonin ende nga “Black Devil Car” i <i style="">Jamiroquai</i>, kater vajza, qe kujtonin se ishin duke fjetur, e duart e tyre qe vibronin padurimisht ankthshem, kater vajza qe po enderronin sikur ishin duke fjetur, pane driten.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ"><span style=""> </span>***<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Dritesjellesi lindi pikerisht ne ate cast, ne nje kohe shume te larget, ne nje pallat tere drita, ne vendin me te vertete. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Ati i tij e pa, dhe u perfshi nga nje shkulm lumturie, e ngazellimi hyjnor i nje babai. Femija buzeqeshte embel, dukej sikur ndriconte, me lekuren si qumesht, arome te kalter, floket e zinj, kembkat e duart qe i luante ngacmueshem. Syte i kishte te bardhe. I vuri menjehere emrin Dritesjelles, para se Frymezimi Meme te mund ti peshperiste ne vesh ndonje emer tjeter me te qarte, me praktik. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Ne Toke dhe ne Lapenisulis, indianet keshtu formash e quajne njeri tjetrin, - iu justifikua vetes e askujt tjeter ai. Dikush nga ata qe ishin pas, mendoi ti kujtonte se indianet i kishte krijuar </span><b style=""><i style=""><span style="font-size: 14pt; line-height: 115%;" lang="SQ">ai</span></i></b><span style="" lang="SQ">, ne cdo planet a vend qe te ishin, por pa admirimin jonormal per kete bir te ri, i ngeli veshtrimi ne syte e bardhe te foshnjes, dhe nuk e mori ate mundim te rrezikshem. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Babai shkoi akoma dhe me larg, duke e emeruar menjehere foshnjen, qe nderkohe </span><b style=""><i style=""><span style="font-size: 14pt; line-height: 115%;" lang="SQ">u be </span></i></b><span style="" lang="SQ">me krahe, princ trashgimtar. Eshte ai qe prisnim, - vendosi mbi cdo bir tjeter ai, <span style=""> </span>me ze si nje lumi ne vershim.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Te tere ishin kurioze te kuptonin si e percaktoi ati kete princ trashgimtar, por askush nuk pyeti. Askush nuk pretendonte te kuptonte vullnetin e babait. Askush deri ne ate moment. pervec vete Dritesjellesit, qe nderkohe ishte rritur. Te tere ishin deshmitare qe foli, e pane ashtu statik, nje i ri, i madh i fuqishem. Me floket ne te zeze thithese, sy te bardhe, shpatulla te frikshme, kembe te gjata, e krahehapur sikur perqafonte boten. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Po, - tha ai. - Une jam princi trashgimtar.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ"><span style=""> </span>Ati shtangu nga afirmimi i papritur, i panevojshem, i palejueshem ne fund te fundit, i te birit, por i riu do te shkonte dhe me tej.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ"><span style=""> </span>Une jam ai qe dhuroj driten, kujtdo qe e kerkon, kujtdo qe ka guximin te zgjase doren! Shpalli. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Ati u ngrys. Une nuk ta dhashe aftesine e drites! Foli me ze te shkembte ai. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Une e kam driten! U pergjigj i qete, me syte tjeterkund, biri trashgimtar.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Drita eshte e imja! Uleriu ati.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Jo… ! Driten e mbaj une vete. Eshte e dukshme. Mund ta kesh shume thjesht, nese zgjat e me jep doren.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Drita eshte e imjaa! Uleriu ati duke zgjatur doren drejt te birit te ri me sy te bardhe, e nuk arriti. Nuk e prekte dot driten. Ishte larg. Kuptoi se duhej patjeter ti nxirrte syte te birit per ta marre. Ati u cua ne kembe. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Me jep syte!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Syte jane te mite. Si mund te ti jap? Ti je babai im, nuk e di qe syte nuk jepen? Foli serish i qete, Dritesjellesi duke buzeqeshur me pafuqine e te atit per ta arritur. Me ler mua te drejtoj. Ti tashme je tejet i vjeter per te pare larg.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Ati, ashtu i madh si ishte, ngriti doren lart. I kolapsur ne rrufe e tmerre, kerkoi ta digjte birin e tij te ri, por nuk mundi. Pak me pare i kishte vene vulen e trashegimtarit. Dritesjellesi buzeqeshi. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Te thashe, une shoh me larg se ty!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Heshtje. Te tere u drodhen. Ftohte. Ngrice. I tere zjarri u mblodh ne zemren e babit qe urreu birin e tij. Ai shihte me larg! <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">U djegsh ne zjarrin e zemres time te plagosur nga arrogance jote! Mbreterofsh ne trashgimine time me te erret sa te jem une ketu!<span style=""> </span>- Uleriu nga shpella pa fund e gjoksit te tij Ati kete sofizem te urdherit te meparshem mbi trashgimine, me zerin e tij pa fund, dhe shigjetoi me sy birin e tij, Dritesjellesin duke e flakur nga pallati ne qendren pikesore te universit, neper shtresat me te erreta te tij, kudo qe shtriheshin.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Te thashe.., te thashe.., bertiti Dritesjellesi me buzeqeshje te pikelluar tashme, nga dhimbja e kesaj te vertete te hidhur per zemren e tij te re. Shihte me larg se ati i tij. Nuk duhej te ndodhte kjo.<span style=""> </span>Ai shihte pikerisht ate cka babai duhej te shihte, si at i bijve. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Keshtu, pasi ajo qe Dritesjellesi ndjente se ishte qellimi i qenies se tij, nuk u plotesua ne rrugen e trashegimise se drejtperdrejte,<span style=""> </span>Atij i ra barra e madhe te ndriconte cepat e erreta te universit vetem duke u shkrire me to, ndaj beri te mundur rrezimin e tij nga pallati si rebel e atshkeles. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Ne renie e siper,nderkohe qe ajri i ftohte po i mpinte veshet, hunden dhe gishtat per here te pare, <span style=""> </span>ndjeu se kurre me, nuk do ta shihte atin e tij urryes, sepse ata nuk vdisnin kurre. Ai tashme trashegoi, ishte </span><b style=""><i style=""><span style="font-size: 14pt; line-height: 115%;" lang="SQ">princ ne erresire</span></i></b><span style="" lang="SQ">, nje hero i mallkuar, rol i tmerrshem… Buzeqeshja e tij e hidhur,<span style=""> </span>zgjati aq kohe sa renia e tij poshte.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ"><span style=""> </span><span style=""> </span>***<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Pikerisht aty, fati, kjo gje<span style=""> </span>pabesueshme, </span><b style=""><i style=""><span style="font-size: 14pt; line-height: 115%;" lang="SQ">e solli</span></i></b><span style="" lang="SQ"> te ndodhte perplasja, ne krevatet e vendosura ne forme kryq te vajzave veshur me kemisha te zeza, qe kujtonin se enderronin duke qene zgjuar. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Ato, me duar te dridhura, kontraksione muskujsh, floke te rena mbi fytyren ne gjume pothuajse, papritur pane nje mashkull te bukur e te zhveshur, te perplasej ne mesin e shtreterve te tyre. Ai kishte syte bardhe, po asnjera nuk deshi t’ja dinte per to. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Te kater vajzat e reja, secila ne mendjen e saj te rremujshme nga tiktaket, muzika, alkoli e epshi, u sulen, te rrembenin organin e tij riprodhues, ate organ te fuqishem per te cilin shihnin tavanin, e enderra zgjuar, qe kur u kthyen vetem, te merzitura, e u shtrine ne shtratet e fresketa, e te pastra, pa arome djerse.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Ato u zune, u kapen per flokesh, u rrahen, zvarriten, prene, gjakosen, e u lodhen, derisa mesuan te shijonin te katerta njeheresh te njejten gje. Derisa u shkrine ne dashuri te perbashket me organin qe munden te shkulnin egersisht si kanibale te llahtarisura,<span style=""> </span>nga trupi i Dritesjellesit.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Ai u terhoq ne nje cep te dhomes, i plagosur e i tromaksur nga rrokullima e shpejte e ngjarjeve te papritura,<span style=""> </span>degjoi tik takun e ores, u ndergjegjsua qe ishte ne Toke, qe ora peshonte mbi te pafundesisht, e qe keto vajza nuk donin </span><b style=""><i style=""><span style="font-size: 14pt; line-height: 115%;" lang="SQ">driten e tij</span></i></b><span style="" lang="SQ">, e asgje tjeter vec asaj qe moren, qe rrembyen me dhune nga trupi i tij. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">Keto jane vajzat pra… mendoi ai i shtremberuar nga dhimbja, e nuk kerkoi me tu jepte syte atyre kater vajzave kokekrisura, veshur me kemishat e zeza tashme te grisura, e gervishtje te gjakosura nga lufta e dashuria ne lekuren e bute e shkelqyese.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ"><span style=""> </span>I bekoi me ate cka deshen, me gjakun qe rridhte nga plaga e tij e fresket, e doli nga dritarja pa frike se mos ato e ndalonin, te zena ashtu si ishin me penisin e tij, i habitur nga saktesia e Ekuacionit Universal qe beri te rridhnin ngjarjet... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="SQ">I forte, tashme aseksual, nuk kishte me kufij fizike qe ta pengonin<span style=""> </span>te futej </span><b style=""><i style=""><span style="font-size: 14pt; line-height: 115%;" lang="SQ">ne jetet tona</span></i></b><span style="" lang="SQ">, te cdo forme qenesie, nisi te shkrihej me erresiren kudo qe ndodhej, e qe Ati i tij i Madh, plak patetik i fuqishem e i pafund, e shtonte pafundesisht, mbrujtur me zjarr, per<span style=""> </span>te veshtiresuar perfundimisht sakrificen e te birit arrogant, te urryer e Dritesjelles.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-5048919103138864640?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-3379810779208954812008-11-20T13:36:00.000-08:002008-11-20T13:37:47.767-08:00Gjithçka erdhi me kamarierin. Me ardhjen e kamarierit për herë të tretë. Një kamarier nuk vjen kurrë për herë të tretë te një tryezë çifti. Ndërsa ai erdhi.<br />Deri në atë moment ishin mirë. Madje nxehtë.<br />Ishte takimi i parë dhe vrau shumë mendjen, derisa vendosi për atë lokal mistrec.<br />Midis skutave të ndryshme, njëri shumë banal, tjetri shumë i ftohte, tjetri i panjohur, tjetri mund të ishte dikush që njihte, vendosi pikërisht aty.<br />Një lokal i vockël i lezeçem, mu në mes të Tiranes. Casual, dhe shumë i fshehur, afër qëndrës, dhe intim. Në katin e tij te dytë, të veshur me dru.. Yesss!<br />Ajo e priste te pesëmbëdhjetë katëshi. Takim moskokçarës në dukje, edhe pse ajo e lyer kujdesshëm ëmbël, ai veshur kepucët e rasteve të veçanta.<br />Puthje në faqe, pak si shumë në faqe për herën e dytë që takoheshin në jetë, dhe herën e parë vetëm.<br />Nga i ftohti u ishin mpirë gishtat të dyve. Ai u kollit, ajo gjithashtu, e menjëhere u vendos për çaj.<br />- Unë dua dhe një konjak. Konjak dhe çaj. Faktikisht, po më pihet një kafe, por dhe caji po më pihet më shumë akoma. Çaji me konjak është shume i mire. Edhe pse fare pa lidhje në shije. Merre dhe ti.<br />- Jo jo, unë s’dua konjak! Aman, se jam e tmerruar nga pijet, u bënë tërë këto ditë të vitit të ri duke pirë, a thua se na ka detyruar njëri me zor, mbrëmë kemi qënë tapë fare dhe nuk më pihet më, unë zakonisht nuk pi perditë, pastaj, ç’them dhe unë, në Romë pimë, pimë aq shumë, po këtu jo, se, e ke parasysh, babi po të më shohë të dehur, por jo, në Romë është tjetër gjë, pimë gati çdo darkë, unë mbahem për të pirë, jam e tmerrshme, sfungjer më thërrasin, por jo, konjak nuk dua, vetëm një çaj.<br />Nje çaj të lutem, - I tha ajo kamarierit që po rrinte prej disa minutash në kembë duke pritur e rrotulluar kokën.<br />Ai ktheu kurrizin e zbriti shkallët pa folur fare. Ata të dy u panë në sy, e ia shkrepën të qeshurit.<br />- Ç’ke?<br />- Hiç! Ti ç’ke? Pse qesh me mua?<br />- Qesh se je kështu… - I preku majën e hundës.<br />- Si kështu? Si jam? … Ca ke te gusha? Ajo iu afrua.<br />- Ça është aty??<br />Mor… Mos kishte ndonjë shenjë në gushë dhe ajo dinake po afrohej ta shihte më mirë?<br />- Një push… push I bluzës. Hidhe fare ketë bluzën. Në moment vajza u step.<br />Si I thashe keshtu? Ç’dreq bluze! Jo jo, se mori për ters. Po qesh. Sa çilter që është! C’buze!…<br />- Është jelek. Mirë që më kujtove të heq xhupin se u hutova.<br />Asaj i janë skuqur faqet. Po më sheh në sy. Mos po më pret mua? Të afrohem? Tani? Mos!… Erdhi çaji. Mos! Dreq! Po tani? Ky kamarier vjen gjithmonë atëherë kur s’duhet!<br />- Më fal pak, - tha ajo, e u çua.<br />Ai e ndoqi nga pas me sy, hapat e veckël, prapanicën e mbledhur që tundej duke iu drejtuar tualetit të femrave. Pa këmbët e lakuara pakëz, gati gati të shtrembëra, dhe iu ndez deri në fiksim, dëshira të shtërngohej prej atyre këmbëve. Duhej të ndiheshe mirë, rehat, midis këmbëve të shtrembëra!<br />Hodhi sytë nëpër lokal. Asnjë njëri nuk njihte. Aty poshtë, një tavolinë me burra, në një tjetër nja tre gra, që duhet të kishin zyrat e punës aty rrotull. Po ata burrat ç’dreq duan këtu? Ky është lokal intim o vëlla! Ç’dreq doni këtu? Ato gratë shtyhen disi, japin klimë feminile, thathesheme, të teshtira lehtshëm, po ju derra ç’dreq doni këtu? Dhe shih ca kombinimi, dy Janë veshur si zotërinj, me kostume, e tre janë si halabakë. Ec e merre vesh!<br />Lart, para dhe pas tavolinës së tyre ishin dhe dy çifte të tjera. Sa siklet ishte të puthte për herë të parë në një vend me njerëz!<br />Një aromë parfumi e njohur e mbështolli nga pas, ktheu kokën të shihte. Ajo më një levizje të shpejtë rrotulluese, u ul. Pse u ul shpejt? Për shaka? Për të mos më lejuar ti shihja siluetat e gjoksit të vockël që dukej më I vogël kur ishte në këmbë? Për të fshehur këmbët e shtrembëra?<br />Po e shihte me sytë e saj djallezore të bukur, me një buzëqeshje shpotitëse mbi buzë. Sikur po luante. Ç’i pjell mendja? Ç’truke të fshehta femërore sajon? Ahh… ja pse një orë në tualet. Qënka parfumosur mirë…<br />- Erdha!<br />- Shpejt moj se tu ftoh çaji!<br />Ajo mbërtheu me duart e vockla gotën e çajit, duke i ngrohur.<br />- Brrr! Nuk kishte ujë të ngrohtë në banjë.<br />- Ç’ne? Ky me demek është lokal i mirë. Përveç atyre bubuzhelëve të ulur aty poshtë, që nuk kanë kuptim aty, mua po më pëlqeka. Çdo gjë në vendin e vet. Vetëm që, jemi ulur këtu, mu në buzë të ballkonit… si ballkon qënka ky kati i dytë. Po të shkundësh cigaren, i bie tjetrit në filxhanin e kafesë poshtë.<br />- Uh, thuaj ç’më mungonte! një cigare! - tha ajo. Nisi te frynte tymin, në një qetesi të dukshme, duke tentuar të bënte rrathë.<br />More ti Fati, Fati i mirë, e njihke mirë këtë lokal ë? Hmm! Buzëqeshi dhelpërisht, - këtu i sjell vajzat ti per kafe? Sa vajza ke sjellë ketu deri tani? ke pasur fat ti Fati këtu? <br />- Hahah! Epo, të vërtetën?<br />- Po të vërtetën more. Pse duhet të më gënjesh?<br />- Që të dukem çun i mirë e i urtë nuk thua? Epo, e vërteta është që kam sjellë… ok, ti je e treta. Me të parën më eci, me të dytën jo…<br />- Po pse more nuk të eci me të dytën?<br />- Epo, s’më eci me te dytën se ndryshe, nuk do kisha pasur mundësinë me qënë ketu, tani, me ty, fiks pas një jave.<br />- Hahha! i poshtër, ç’po thua? Dmth, e dyta ishte më e mirë se unë?<br />Joo! Thjesht, ‘F A T’ mirësisht, Fatit, me të dytën si eci! Hahah! E ke parasysh? Mosecja me atë, dhe takimi ynë sot, koincidencë rastësore, misterioze, punë energjish, punë lojrash të atij kalamanit me hark në dorë që qëllon andej këtej me shigjeta me majë zemre, dëshirat e fshehta të nënës Natyrë etj, etj…<br />- Ëëe! Po po, ëhë! … hë ti hë! Qeshi ajo.<br />…Ajo është harruar fare, është lëshuar, është gati… kur duhet ta puth? Sa bezdi e kam të më shohin këta mut njerëzish… jemi dhe këtu, mu në cep të katit të dytë, kot nuk u ula te ai kolltuku aty, afër nargjilesë, kënd I kuq ai, kënd erotik, ai po, qenka cep shumë intim, por… Bah! Ca buzësh… si kumbulla të vockla te kuqe, shkelqyese, te mira, tere leng, hmm! I lepiu, I njomi! shiih! o zot! Buzë të lagura… i janë fryrë, ç’… si i lëvizin flegrat …<br />- Fssffss… kam ftot nga duart…<br />Ç’mos kesh ftohtë nga duart, të ka shkuar gjaku në gushë, buzë, gjoks… sa mendoj dhe unë, jam…<br />U afrua duke u dridhur me padurim, dukshëm, dhe i zuri duart.<br />Shumë të ftohta I ke… u afrua më shumë duke i ndjerë frymën… aroma e buzëve të lagura, përzier me aromën e parfumit, e shtynte të bëhej gjarpër që i rrëshqiste nën rroba asaj…tani…<br />Ndjeu buzët tërë tul të ëmbël, rrëshqitje, ohh, u hhhapën … lagështira e gjuhës së saj.., vibronte.., gjuha… spërdridhej bëshëm, vrullshem, epshëm, kërkuese nëpër gojën e tij.., I thithi buzët, u shkëputën<br />…<br />- Kjo ishtehh… - belbëzoi ajo e para.<br />Ishin skuqur, të dy, të paktën ajo po, por ai e ndjente që ishte skuqur e po avullonte…<br />Erdhën në vete, po mbanin akoma duart të njëri tjetrit pa lëvizur, sikur të ishin duar xhami. Ajo u përmend; - ti sikur do më ngrohje more mistrec! Përfitove nga një vajzë e pambrojtur…- pëshpëriti, duke luajtur me hundë me të.<br />- E pambjojtur posi… prit, - u afrua ai me një gjest duke fshirë cepin e buzës së saj,- të ka mbetur një cikë buzë imja aty…<br />- Maskara… <br />ai e ndjeu, ajo po e thithte me sy…<br />U afruan përsëri… ia mori kokën në duar, atë kokë të vockël me flokët aq të lemuar, qe I rane mbi fytyre, buzet e saj u happen serish, tani mbetej vetem, të shijonte… me gjuhë, buzët e saj, ti mbante buzën e poshtme midis dhëmbëve lehtë, e të ndjente rrahjet e forta të zemrës së saj duke i prekur brinjët… c’lëkurë.. ndjeu shtrëngimin e pantallonave, dhe muskujt që kontraktoheshin e dridheshin … i vinte ta zinte për beli, e ta hidhte në divanin e kuq aty tej, ajo i zuri kokën i shtrëngoi flokët, duke i kafshuar gjuhën fort, duke i thithur buzët, e ai luante me lakueshmërinë e belit të saj…<br />- Khhmmm! Më falni!<br />Kamarieri, sërish. Hera e tretë e mallkuar! Fare i qetë, e shpërfilles mbi kokën e tyre. Pa u ndier. Se kishin vënë re fare.<br />S’lëshon hije ky? Ah, po, jemi brënda… sa i qetë që është njëherë, shpërfillës fare… është mësuar këtu ky!<br />- Po? Ça kishe? Foli.<br />- Me falni… u kontraktua në sekondë kamarieri duke hedhur sytë poshtë, në kat të parë. Por..<br />- Fol pra…<br />- Më falni po ata zotërinjtë…<br />- Ça thua? Ai pa poshtë, e ndeshi vështrimet e tyre që ulën kokat menjëherë.<br />- Ça problemi ka? Foli ajo.<br />- Po jo, ata burrat, - foli tërë siklet kamarieri, - kanë bezdi që të ..<br />- Të ???<br />- Po ja, që ju afroheni aq shumë…<br />- Ca thua mor burre, spo marrim vesh gjë…<br />- Po, ja, kanë bezdi që ju putheni!<br />- Ç’ ç’ ca?<br />- Si more?<br />- Kanë bezdi që ju putheni në sy të tyre, në sy të gjithë lokalit. Kamarieri më në fund u çlirua.<br />- Ça thanë ata? Thanë gjë? Folën ata? Me ne e kishin ata? Pse puthemi ne? si? Pse puthemi?<br />- Jo pse putheni, por nuk duhet të putheni sy tyre…<br />- Kuush?… ne? në kte lokal? Po ky është lokal çiftesh… këtu… ne? ca thua?<br />(Ju q… robt, motrat, gratë, kalamajtë, surretërit ,shtëpiat, pragun, të vdekurit, kafshë, b..q..ra, legena, plehra, mutër, qenër, pleq të rrjedhur, pisa, rrjepacukë, shkerdhata… ju vras me bukë në gojë)<br />…Ata aty? Ulëriti Fati i skuqur kokë e këmbë. Kamarieri u terhoq pas.<br />Të vijë njëri këtu,e të më thotë mua të mos puthem? - Vazhdoi ai të bërtiste. Ktheu kokën nga poshtë. Ata me kostum vazhdonin bisedën, sikur se kishin mendjen, tre të tjerët shihnin lart me vështrime nervoze.<br />Ata të më thonë mua të mos puthem? Ata? Si guxojnë?<br />- Si su vjen zor? Ne na shohin ata? Tha ajo.<br />- Hë moj Ana, ça tu thuash këtyre?<br />- Ky është lokal çiftesh pastaj, ç’duan ata këtu? Foli Ana. - Rinë e hapin sytë si ata përgjuesit nga liqeni? Si su vjen zor njëherë? Këtu ka vetem çifte!<br />- Ikk! Ik djali, ik! Foli nëpër dhëmbë ai.<br />Kamarieri zbriti shkallët e drurit si mace. Ata u panë në sy. U krijua një klimë e shpifur. Ai pa sërish poshtë.<br />- Ca gomarësh!<br />- Ata janë kurva të ndyra! Plehra! Qena! Atyre su ngrihet më. Nuk shkojnë më me grate! U vjen të hanë veten me dhëmbë si qenër që neve jemi të rinj, e jemi në qejf të puthemi e të bëjme ç’të duam! Ata janë bythëqira! Bëjne si burra me namuz! Ku kanë pikë burrërie ata? Fyen burri burrin kur tjetri është me femër i shoqëruar? Si guxuan njëherë? S’kanë faj! Nuk kanë faj fare! Janë në kryeqytet këta! Janë kurva kryeqyteti! Të ishin në anët e mia! Do u dridheshin këmbët të më shihnin në sy! Neve gjak bajraktarësh, ata gjak kurvash! Vijnë e më flasin kur unë po puth një femër! Si su vjen vështirë nga vetja? Ti vdes fare…<br />Ajo pa përreth, dy tavolinat e tjera që shihnin me cep të syrit.<br />S’ndihen ata se si sheh njeri. Ne jemi ne ballkon.<br />Pa Fatin, e fiksoi e habitur masseterin, si i lëvizte nga shtrëngimi i nofullave.<br />- pa më shih pak? Më shih në sy? Harroje atë muhabet të lutem? Lëri ata. Janë injorantë. Pse më injorantët do merremi ne? Ata janë si bulldogër aty , të rinë, të plasin. Ja hajde këtu…<br />Ajo afroi buzët te ai. Ai e puthi, duke lepirë buzët e saj, duke kafshuar fort derisa ajo këlthiti. - Kafshë, më hëngre ! - qeshi.<br />Panë prapë poshtë. Njëri nga ata si halabakë porositi një xhiro tjetër. Uiski. Ti pështynte nga lart? Do bëhej skandal në lokal! Mos kishin gjë me vete ata pastaj! Po Anën ku dreq ta conte?<br />- Dëgjo, ikim nga këtu? Dalim? S’po duroj më se më vjen tu pështyj. Ikim? Dalim.<br />O çun! Hajde lartt!<br />Pagoi, zbritën, hapi derën, ajo doli, ishte me kurriz, ai ktheu kokën dhe një herë nga tavolina me pesë burrat. Dy nga lloji halabak e panë dhe ata.<br />Të të përcjell deri te shpia.<br />Jo jo, se janë roje gratë e pallatit. Fillojnë flasin dhe… kot… lëre se këtu kthehem vetë!<br />Eh! Unë që kisha shpresë të ngjitesha sipër… e pa ai me cep të syrit, me djallëzi.<br />Hahah! More! As që bëhet llaf!<br />Ok ok, zemër, pafshim se flasim pastaj. Paçim!<br />U puthën sërish shkarazi.<br />- Këtu në rugë po, këtu me gjif men’ s’duhet të puthemi, jo atje.. - tha ajo duke qeshur.<br />Ai u nxi prapë.<br />- Lëre mos ma kujto!<br />- Paçim. Paçim. Puç!<br />Ajo eci me nxitim, kaloi rrugën e hyri në hyrje.<br />Vrap! Duhej të nxitonte!<br />Pas afër dhjetë minutash, me katër të tjerë, ndaluan e parkuan makinën, ndezur, me bagazhin drejtuar nga dera e klubit.<br />Hynë brënda. Burrat namuzqarë kishin ikur.<br />Sipas kamarierit, pasi ai kishte dalë nga lokali, ata ndenjën dhe pak, paguan shumë lekë, lanë bakshish shumë, e ikën me një touareg të zi, e një benz të fundit. Ai nuk i njihte.<br />- Çuni i turnit tjetër m ka thon iher që njoni nga ata, jo ata me kostum, ata t tjerët, njoni ka qen n burg për vrasje.<br />- Po të ishim në anët e mia, grua do ishte bërë ai në burg.<br />Do behej grua, nuk do përgjonte njerëzit si puthen lokaleve. Bythëqiri! Po.<br />Të pesë djemtë dolën me supet lëshuar. Shoferi hipi në timon e rregulloi me kujdes dicka në kruskot.<br />- Hec pra! Na thinje!<br />- Prit pra të rregulloj këto se s’po rrija dot ul tamam n sedilie. Ec, se do I shofim diku po hë. Ti mos u mërzit, - e gjuajti në krah Fatin ai. - Tirana e vogël është…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-337981077920895481?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-78948391306440847322008-10-23T05:34:00.000-07:002008-10-23T05:35:02.236-07:00- Hej, c’kemi!<br />…<br />hellooo<br />…<br />do pergjigjesh?<br />…<br />as per kortezi?<br />…<br />Epo mire, une nuk kam nder mend te dorezohem. Po flas vetem, ti bej si te duash.<br />Keshtuu…, te pashe dhe dje, dhe pardje, dhe pasi me dolen ne enderr foket e tua mbreme, u zgjova sot me mendimin qe duhet te te flisja. Une ndjek c’te me thone endrrat e mia…<br />- qenke tip enderrues ti djali!<br />- Hahahah! E bukur kjo! Re brenda!<br />- C’domethene kjo; re brenda? Shume pa takt ti more djale!<br />- Jo, me fal, nuk desha te isha pa takt, por, fjaline “une ndjek gjithmone enderrat” e thashe me qellim. E dija qe nuk do I rezistoje dot tundimit te me kapje ne gabim, te gjeje nje pike te dobet…<br />- …<br />- …<br />- I zgjuar djali! Qenke dhe shakaxhi! Pse, dmth ti nuk paske pika te dobeta e?<br />- ( nuk I rezistoj dot tundimit te pergjigjes! Me pelqen kjo vajze!) Une? une jam I gjithi pike e dobet! Kam dobesi embelsirat, nervat e mia te dobeta, egoizmin tim te semure, dobesi futbollin, dobesi lekun, kam dobesi floket, ose me mire te them tufshen time, dobesi per veshjet elegante, dobesi se flas shume, dobesi se nuk bej dot me seks tere naten pa ndaluar, dobesi shume. Une jam I dobet… po se mos vetem une… dhe ti e dobet je.<br />- Degjo, une nuk jam e dobet, une di se ca bej, mos u trego serish invadent ok?<br />- Oh, me fal, nuk e kisha per seksin! Hahah! Se ve ne dyshim qe ti …<br />- Ua! Po as une se kisha per… uaaa, c’.. sa i poshteer! OK. Ma hodhe prape. Dy me zero. Qenke shume I keq!<br />- Hahahah! E kape kesaj here, e sheh? U njohem tani. ke filluar te me kuptosh. Shume shpejt do arrish te me parashikosh. Jam shume I parashikueshem. Dhe jam I sigurte qe ti, qe tani e parashikon se c’do ndodhi me ne te dy ne te ardhmen, ja me thuaj, te pyes sinqerisht, e mos ma merr per ters, po dua te sigurohem, shih njehere ne te ardhmen tone jemi gje duke bere seks?<br />- Ej! Degjo. Nuk kam nder mend te bej seks me ty. C’eshte kjo pyetje? Seks thote! Pse, cu be ketu? Del njeri para e hajde? Hidhu? Si u beka seks keshtu? As te njoh, e as te kam pare kurre. E kjo bisede mbyllet ketu.<br />- Ok, po nuk e kisha per te te nxehur. Thjesht, para se te bisedonim per njemije gjera te tjera, doja ta konsumoja kete ceshtje. Sepse te them vertet qe me terheq tej mase. Nuk te rezistoj dot. Besoj se e kupton. Jam I parashikueshem dhe I dukshem goxha.<br />- Epo, si tere meshkujt je! Nuk keni pike ndryshimi nga njeri tjetri!<br />- Ja, prape e hodhi ne aspektin seksual…<br />- More…<br />- Hahah! Sorry, doja te thoja ne aspektin gjinor…<br />- E pra!…<br />- degjo, nuk rri dot pa ta thene, por je shume e bukur… vertet. Ja, e thashe. Me terheq tmerrsisht, dhe ne enderr qe te pashe.. .lere.. une nuk di te genjej, je vertet e bukur. Dreq! Ti me turbullon!<br />- Hahah! Avash avash, se me thene te drejten, ti I turbulluar me je dukur mua qe ne fillim kur ke ardhur ne kete lagje..<br />- Ah, dmth te paskam rene ne sy e? (kjo me tha qe s’me kishte pare kurre! Aha, lere se u mor vesh kjo pune, vajza po ben te veshtiren, megjithse dhe nuk me njeh, mund te me pelqeje po ku e di ajo c’jam une?)<br />- Po normal, nuk do dime ne kush na vjen I ri ne lagje?<br />- C’po ben?<br />- Ja, po mar bishtin e cigares se me ra ne toke.<br />- Aman mos u ul ashtu, arrita te te shoh fundshpinen nga ketu, e nuk I rezistoj dot asaj pamjeje une! shih, mu rreqeth mishi!<br />- Ore djali, shume I ndjeshem qenke ti, po kam pershtypjen e ke ngaqe fryn ere e forte, ato te ka ftohur lekuren e ta ka bere me puprra!<br />- Po faktikisht! Shtoji dhe qe me bie dhe dielli, me nxeh, era me freskon, lemsh puna! Nga je me origjine aman! Flet si labe flet!<br />- Jam nga jugu jam.<br />- Dallon ne tipare. Ke tipare te egra ti. Duket sikur do te te hash me ata sy…<br />- Nje sekonde se po me flet dikush qe se njoh… ok, e perzura. E sheh sa e mire qe jam? Vetem ty po te dedikohem tani.<br />- S’qenke keq me neuroprocesorin ti! Arrin ti flasesh dy njerezve njekohesisht! Bravo, dukeshe e vogel nga larg, po s’qenke dhe aq!<br />- Ee, keshtu jemi ne labet .. hahah…<br />- Si e ke emrin ti moj labe e shkathet?<br />- Era e kam. Po ti more trimi I turbulluar?<br />- Eri, dmth Erioni, po Eri me therrasin .. hahah, jemi adashe e?… Era Topalli je ti?<br />- Jo more, nuk jam topalle, mbaj gojen e? hahah, jo jam Era Kalini. Pse? Njeh ndonje Topalli?<br />- Jo… po… ja, nje sec. Sheee! Gjeta kete Era Topalli ne google, e mendova se ishe ti. Ja ku qenke ti. Ti qenke e rrezikshme moj! Paske qene miss! Bravo! Ndaj me kishte rene ne kk ekeq per ty mua..<br />- Ua, po pse more, po kerkoje per mua ne rrjet ti? Ti qenke me I forte, dhe fliske dhe kerkoke ne rrjet, ben shume veprime njeheresh!<br />- Lere se kam nje ore qe tentoj te te coj emocione online, po ti nuk e ke ate sherbim te lejuar. Sa keq, do te te kisha rreqethur lekuren dhe ty! Hahah!<br />- Uaaa! Po ti qenke larg fare more! C’neuroprocesor, ti duhet te kesh dhe perforcues te paleokorteksit! Goxha I pajisur djali! Mua me ka premtuar babai te me rrise kapacitetin sapo te mbaroj studimet profesionale.<br />- Per se studion the?<br />- Nuk thashe.<br />- Ok, per se studion pra? Sa e sakte tjetra!<br />- Studioj per strategji kerkimi te energjise detare. Ne studiojme terrenet per te zhvilluar industrine e energjsie detare. Eshte nendege e inxhinierise se energjise detare.<br />- E di se c’eshte, faleminderit per zelli nqe tregon ne te mbushurit e boshlleqeve te mia…, hahah, ti dmth je nga ata qe na thani detin e s’kemi me ku te bejme plazh ne, populli I thjeshte e?<br />- Ti populli I thjeshte ti! Me perforcues ne paleokorteks! Pa le me sa te tjera si une po flet njekohesisht!<br />- Hahah! Me gjithe qejf, po lagjia jone eshte dobet ne femra!<br />- Ah, dmth ti me fole mua se ka mbetur keq puna e? po ik more djale me ler rehat! Pse c’jam une?<br />- Po jo moj jo. Te them te drejten, u terhoqa tej mase nga floket e tua. Te kuqe te verteta jane?<br />- Po, pse ca kujton ti? E ve ne dyshim? Te lyej floket une? se kam ate nevoje!<br />- Bah! Te kam pare per here te pare floket, flokezjarr, djegese, pastaj nja dy here te kam pare kur po ecje per shtepi, vetem nga pas, dhe te them te drejten, u fiksova me prapanicat e tua, po nuk te komunikova se mu duk vetja si njeri I nxituar kot se koti. Kur te pashe ne enderr pastaj, thashe mjaft! Do ti flas. Ja, sa u zgjova, dola ne ballkon, po pija nje kafe te forte e prisja te dilje dhe ti. E dija qe do dilje te pije cigare.<br />- Ej, vertet, ballkoni yt eshte shume I vecante, me pelqejne ngjyrat e xhamave…<br />- Eh, te shohesh shtepine! Do te te pelqeje! Kam shtepi vertet te menduar mire. E kam shijuar shume arredimin e saj. E kam bere cdo detaj vete. Duhet te vish ta shikosh!<br />- Per sa kohe te rrish me mbathje ne ballkon ti, as qe kam nder mend te afrohem…<br />- Ahh!… hahah, e poshter! Me paske pare mire e?<br />- Avash ore, se me bere te skuqem… po normal qe te pashe, rri gjthe ai djale me breke ne ballkon? Meqe ra fjala, ti Eri, pa me thuaj me se merresh? Sa vjec je? Se une nuk e kam luksin e te kerkuarit ne rrjet njekohesisht.<br />- OK, une rri e studioj qarkullimin e parase neper bote, e kur ndodh dicka ne rajonin tim, therras forcat e bashkuara ekonomike per verifikim. Jam polic trafiku I monedhes.<br />- Aha, pune me te stresuar nuk ka. Vetem se fitoni shume. Jo, une e zgjodha profesionin me deshiren me te madhe. Doja te kisha prane detin, e ja ku jam!<br />- Eh, ngaqe ke syte bojeqielli ?<br />- Hahah! Paske rene keq pas meje o I shkrete!<br />- Pse I shkrete?<br />- Po qe e ke humbur pra, pas meje!<br />- E para, une nuk kam humbur gje…<br />- E mire mire, se shaka bera, mos u bej aq serioz se na fute friken.<br />- Jo moj jo, nuk eshte qe u nxeha, po se kuptoj pse njerezit mardheniet mashkull femer I quajne akoma mardhenie dobesish. “Sa gjynah, ka rene brenda”… “Oh sa mire, kjo e ka humbur pas meje, e kam timen”, ose, “ky budallai eshte I teri I shtene pas meje, ben si I them une”, ose, “nuk dua te dashurohem se do vuaj”, ose, “une? une nuk lidhem me njeri, nuk kam nevoje per afeksion”, ose, “se kuptoj pse ju meshkujt mendoni vetem per seks” e nje mal me keshtu mendimesh parahistorike. E c’ka te keqe seksi? Po ndjenjat? Po te lesh veten te lire ne nje marrdhenie? Pse keni keshtu kompleksesh tere njerezit? Le qe, c’flas une, po mendoja nje dite, degjova dike qe I tha dikujt, “te q… robt…”, e kuptova qe neve e kemi te ngulitur gjenetikisht qe seksi eshte hall. Pse kur ke nje orgazem, thuhet akoma shpeshhere “u prisha” hahah! Jo, eshte per te qeshur! Si mor u prishe? Ti sapo u rregullove! Po, te q… kete e ate? Po mire mor idiot, c’do I besh ti sikur t’ja besh ate pune robve te atij? Do u besh qejfin! Asgje me shume! Ose kur shahemi nga mamaja te q… mamane! Po mire more gomar, ja qenka mamaja e re e ndonje 15 vjecari. Po me mamane e nje 50 vjecari ca do besh? Ah, ne je I zoti t’ja besh punen asaj, bravo te qofte! I ke bere qejfin!<br />- … Pune?<br />- Hahahah! Ja, shih, shih mua vete! Pune! Mua me eshte rrenjosur qe seksi esht epune! Lere, fundi I botes!<br />- Aman more djale, sa seriozisht e paske marre, mos mendo kaq shume se stresohesh! Futi nje te kercyer e qetesohesh!<br />- C’po kercen ti?<br />- Nje muzike latine.<br />- Dmth, te pelqen te kercesh?<br />- Dmth, kam bere tre vjet balet klasik, kur kam qene 5 vjece, pastaj dance sportiv, pastaj muzike latine, tani po marr mesime per belly dance!<br />- Dmth, ti e paske bere vallezimin si … paske ecur me moshe ne cdo etape vallezimi perkates!<br />- Po pra, ashtu I bie duke u rritur, duke lajthitur!<br />- Ahahah! Po ashtu eshte njeriu, kur rritet, lajthitet! Mendoj se femijet I dine me mire nga te gjithe tere punet e kesaj bote.<br />- O Eri, pse lodhesh kot, ja, ti je shembulli me I mire I teorise tende. Rri tere kohes e jep vendime e citate filozofike. Ca eshte kjo? Shfaqe e shkarjes se ngadalte por te sigurte! Hahah!<br />- Shee! Thashe une qe do behesha I parashkueshem! E di qe se ke keq ti? Po kjo eshte pasoje e tera e stresit, punes, lodhjes, dhe te ndenjurit vetem.<br />- Pse vetem jeton ti aty? Ne tere ate shtepi?<br />- Po dreqin! Rri degjoj muzike, por ajo qe eshte vertet e keqe, eshte qe une nuk kercej kurre. Kam harruar te kercej. Kjo eshte tmerr! Ndaj, mendoje njehere kete pune, mund te me ngjallesh kercimin ti mua! Muzike, ambiance, dielli qe hyn nda dritarja gjyseme hapur, dhe gjysemerrezire brenda...<br />- Ou?<br />- Po!<br />- Ti me dukesh rast I pashprese!<br />- Hahah! Keshtu dorezohesh ti para rasteve te pashpresa? Nga ty pritet te thuash, une te bej njeri more Erion I pashprese!<br />- Eh ti tii! Po mire. Prit ta shohi mnjehere kete pune. Te mendohem se c’mund te bej. Ngrihu pak mbi parvaz?<br />- He! Pse duhet ta beja kete?<br />- Pashe ne kishe dhjame te tepert. S’je keq me trupin ti. Me ty mund te bejme dicka. Mbase duke te mesuar ty te kercesh, mund te behem vete me mire. E kam vene re ne kurs, qe kur mesoj me te vegjlit, dal nga vetja e jam me e sigurte ne hapat qe hedh!<br />- (Mjaft u justifikove era se e mora mendesh qe ta ka qejfi, me bere dhe vleresimin moj mistrece vogel seksi, me pe mir ekoke e embe!) Ok, ti je kot sot, une jam pushim, keshtu qe vish nje fustan te kuq, me pala, dhe eja te me mesosh tangon.<br />- Avash ore ti! Tango thote ky. Kur te arrish te tango ti, do kalojne kohe. E s’e di do jem une ajo qe te meson tangon ty. S’kam nder mend te rri tere jeten mesuesja jote.<br />- Mire moj mire, ec e me meso cte duash.<br />- Si te vi? Sot? Qe sot? Ca thua more! Te shtepia jote? Po prit, eshte heret…<br />- Ohuu, akoma ti? Ngele tere frike e stepje o cupe e vogel! Ndaje pr amendjen se nuk jam keqberes une! rri tjetra tere frike! Ok, premtoj cokollate, dhe nje sjellje prej qingji. Dakord?<br />- E mire mire, t emso bejme kot si njerez me tre mendje, ke te drejte ti, faktikisht me kercehet shume tani… Por cokollate jo, se embelsohesh ti e qingji kur embelsohet shume njeriu Ero, behet ujk, se dije?<br />- Hahah! (ke frike mos embelsohesh ti me duket po hajde se e mora vesh!) ok ok. Ika se po vdes per te shkuar ne banje. Kam nje ore qe shtengohem. Ika vrap, se s’do te te hap dot deren pastaj .. hahah… hajde, vonohu pak sa te ve rregull ketu ne shtepi beqari!<br />- Hahah! Avash se do keputesh nga shtrengimet! Ok, erdha pra, por…<br />- Por?<br />- Jo para se te kontrolloj per ty ne rrjet. Ku e di une qe nuk je serial killer ti? Maniak? Hahah! Mbiemrin?<br />- Ce do mbiemrin?<br />- Mbiemrin pra! Ma thuaj, pretendon te te vi ne shtepi e nuk me thua mbiemrin? Je ne vete?<br />- Erion Pani. Pani.<br />- Mire Pani, pinjoll I Paneve, pritmë pra. Dhe mua nuk me kercehet vetem tere kohes! Pregatitu se do ngordhesh ne pisten e dhomes tende te ndjenjies!<br />E besoj zemer e besoj! Tha Erioni me vete duke ndjekur me sy Eren qe ikte, dhe hyri brenda. U fut ne banje e hapi dushin. - Sa mire me shkon mua puna! Si mund t’ja beja ndryshe? Del njeriu ne ballkon, ben nje ore bisede psichonline me komshijen flokekuqe, dhe del nje paradite magjike! Mrekulli! Rrofte teknologjia! Rrofte hi - tech! Bertiti duke tundur sfungjerin me shkume e duke bere tere banjen me floke shkume. – cudi, si nuk kane shpikur nje sfungjer qe te lan vete? Apo, jane ca gjera qe nuk ndryshojne kurre. Si mund te egzistoje nje sfungjer qe nuk ka nevoje per duar qe te ferkojne ate pas trupit? Megjithse, a nuk isha une, qe po beja psichonline chat deri tani? Keta shpiken ketu e 20 vjet perpara INW. Sfungjeri qe te veteferkon nuk I hyn njeriut ne pune, ndersa interneurowebi, tjeter gje. S’me kujtohen vitet pa te. S’kam per ta harruar kurre diten qe do me vinin neuroprocesorin. Kujtoja duke u dridhur se do me sharronin koken! Hahah! C’kalama kam qene atehere! Si rrul! Ku imagjinoja atehere une se do vinte nje dite sot, qe do beja chat psichonline, e do beja seks prej ketij chati? Bah! Ua di per nder atyre qe cojne perpara boten, ca trush kane ata njerez? Sa perpara na kane cuar qe nga PC’te e jashtem, e perdorimi I gishtave per te punuar me te? po chati me gishta si ka qene? Ca gallate! Po kur nuk dije asgje per asnjeri? C’bote e zymte! Sheh dike ne rruge e te mos dish kush eshte e ca ben, te mos kesh mundesine ti flasesh… cmenduri! E varja Erion! Kohe te lashta! Dil nga dushi e fik procesorin para se te te cajne koken me thirrje, se tani do bjere zilja!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-7894839130644084732?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-51603250782419077012008-09-16T03:46:00.000-07:002008-09-16T03:50:17.428-07:00“Pershendetje mik!<br />Sot, ne te gdhire te 20 nentorit te 2008, une, V.K. 46 vjec, drejtor drejtorie ne Ministrine e Brendeshme, sapo mbarova se shkrojturi nje letre zyrtare per gruan e femijet. E lashe mbi shtrat, sipas skemes se urdheruar.<br />Habi, por, tere jeta qe kam bere, ne kete ore eshte vetem nje film I pare nga larg, perspektiva e se cilit largohet ne ecje, e te afremit e mi, aketore te huaj.<br />Ato qe kam shkruar ne letren e lamtumires, ‘babi ju do fort’, ‘grua te dashuroj perjete’, ishin te menduara me saktesi, sepse nuk I ndjej me. Nuk me ka mbetur asnjegje perbrenda. Jam I ftohur akull, dhe… genjen kush thote qe te kalojne tere ngjarjet para syve.<br />Gjithecka eshte nje pus, brenda te cilit jemi vetem une dhe keto rrjeshta qe ti po lexon, kjo letera e dyte, e verteta.<br />Kisha frike, shume frike, nuk dija si ta beja e ku ta linja kete leter, ata do ta gjenin, po ne fund e gjeta rrugen, ishte si nje frymezim I rastesishem, duke shetitur syte neper dhome, pashe dollapin e pijeve te mia, dhe vendosa ta shkruaj sepse duhet patjeter te rrefej c’ka me ndodhi.<br />Do ta fsheh nen shtresen e kompensates se deres se tij, aty ku asnjeriu nuk do I shkoje mendja te germoje.<br />Kur te kontrollojne shtepine, kurre nuk kane per te shqyer dollapet, sepse nuk eshte ne stilin e tyre. Ata nuk bejne pune te dyshimta, qe lene gjurme.<br />Imagjinoj tani, rrugen e letres, brenda dy shtresave te kompensates, dollapi qe hipen ne kamioncine, nje fushe plot me rrangulla, ti, njeri me nje varrè a sharre, dollapi fije fije, dhe ja! Letra sheh driten serish! <br />Keshtu qe, ne kete izolim te tmerrshem ku me futen, ishte e vetmja menyre per te lene pas historine time.<br />Lutem shume, I lutem zotit te madh qe kjo te ndodhe, te mesohet e verteta, e fundit gje qe me mbeti, qe do me marri hakun sadopak. Do e le pas e te kujtoje dike, ty, qe une kam marre fryme dikur…<br />Dikush, ti, kushdo qofsh, do te mesosh c’ndodh ne bote, ne boten e fshehte, te zeze, te tmerrshme prej mostrash, makinash te pashpirt. pas shpines, siper kokes se njerezise.<br />Ti, dhe njerezit e tjere, do gjykojne per ate c’ka jane ata. Per te cilet jeta jone nuk vlen me shume se nje puple. Jemi mish per top!<br />Kjo eshte gjeja e fundit qe me jep njefare emocioni. Zbulesa, spiunimi I botes se fshehte, dekonspirimi, I tyre.<br /><br />Gjithcka ndodhi mbreme ne oren shtate te darkes.<br />Dola nga zyra ime ne institucionin ku kam punuar 20 vjet pa nderprerje, sepse ha ne tere pushtetet une, jam I zoti. Jam I forte, edhe pse me ca thinja e pak bark.<br />Isha pa makine, shoferi me kerkoi leje me te lutura, I kishte ndodhur nje vdekje a dicka e tille. Madje, tani qe e mendoj, mund te jete dhe ai, pjese e ketij konspiracioni te tmerrshem.<br />Bente ftohet, kisha uri, dhe doja te mberrija sa me shpejt ne shtepi, keshtu, hyra neper rrugica. Rrugicat e kryeqytetit jane udhe te shkurtera per ne shtepine time, shume afer punes.<br />Po ecja midis dy pallatesh, nuk ka rruge te shtruar aty, vetem cakull, te lagur nga shiu e me pellgace andej ketej, dhe aty vura re qe tabanet e kepuceve te mia ishin te holla dhe po me vriteshin shuajt e kembeve nga majat e gureve.<br />Ndersa po mendoja per kete shqetesim, ndjeva sikur dikush po me shikonte, dhe ne ate sekonde, degjova;<br />- “mirembrema”.<br />Nga skuta e nje hyrje pallati doli nje hije, nje njeri I gjate.<br />Une u terhoqa I trembur. C’donte nje njeri I fshehur aty? Ndonje I droguar apo lypes me siguri, thashe.<br />E para, me erdhi t’ja mbathja vrapit, por u hutova se personi doli ne drite.<br />Pashe nje djale te ri, simpatik, veshur me kostum, e floket I shkelqyen nga vaji, nen driten e makines qe kaloi, dhe keshtu, dallova qe ishte njeri I kuruar mire ne pamje.<br />- Mos u tremb. S’ke arsye. Dua vetem te bisedojme per nje ceshtje pune.<br />(Keshtu e quajti, ceshtje pune.)<br />Haraksa. Nje shije e keqe me erdhi ne goje, si idhesire.<br />Nje njeri me kostum qe del nga hija, e do te flase me mua per ceshtje pune? E kush nuk do shqetesohej? Dhe ja, tani qe po shkruaj e di qe kisha te drejte. Parandjenjat e mia nuk gabojne kurre. Ndaj kam ndenjur ne ate ministri per aq vjet.<br />- Po…, Po kush je ti? C’fare pune do diskutosh ketu ne mes te rrugicave neper erresire?<br />- Epo, nuk kisha ku te gjeja tjeter vend diskret, - tha ai, me aq shume thjeshtesi, saqe e besova.<br />Mendimi qe pasoi, ishte qe ky njeri kishte nevoje per ndonje manipulim te llogarive, per te shmangur taksat. Puna e zakonshme. Duke e ditur qe kisha post te larte ne strukturat e shtetit, dhe duke pasur famen e nje ekonomisti mjeshteror, me zyren e kontabilitetit qe ka gruaja ime, atehere ky eshte nje biznesmen qe do ndihme, - mendova. E tregonte dhe pamja.<br />- Pse nuk vjen ne zyren e kontabilitetit? Aty do zgjidhim dicka. Nuk zgjidhen punet ne mes te rruges, naten. Eshte dhe ftohet, gjithe kjo ere e terbuar…Ulemi e te bisedojme me se mund te te ndihmoj. C’eshte kjo pune? Ne erresire …<br />- Nuk kam pune me kontabilitetin. Nese do me duhej nje kontabel, do te shkoja ne zyren e gruas tende.<br />Ngriva. Foli shpejto e me tersellem, ndaj kuptova qe ceshtja ne fjale ishte larg asaj c’kisha menduar. <br />– Ne duhet te flasim per pune te rendesishme. Dhe, qe te mos ngaterrohesh me me mendime, po te them shkurt problemin. Une jam shteti. Perfaqsoj Shtetin. Dhe ti na duhesh. Tani, eja me mua te flasim per sherbimin.<br />Dhe ne sekonde nxorri doren nga xhepi, dhe nje makine aty afer, qe nuk e kisha vene re se ishte e zeze dhe ne hije, u hap pa zhurme. <br />Hipa te them te drejten, sepse, me shume se me bindi, ai njeri me sugjestionoi.<br />Fliste me shume autoritet, dukej qe dinte shume, punen e tij, timen, madje dhe te gruas time, dhe me krijoi besim.<br />Beme pak rruge pa folur. Vura re qe makina nga brenda ishte super e paster, shkelqente gjithcka. Burri mbante timonin me te dy duart. Kishte veshur doreza lekure. Ato me frikesuan pak te them te drejten. C’ne me doreza lekure? Mos ishte shofer I dikujt ky njeri? Vetem shoferet high class ose vrasesit mbajne doreza lekure!<br />Dhe nje kostum teper shkelqyes, teper te shtrenjte, une I njoh kostumet e shtrenjta, dhe here pas here shihte oren, nje ore qe, une I njoh orat shume mire, kushtonte dy here sa makina luksit ne te cilen kishim hipur, vit prodhimi I fundit.<br />- Degjo, do ecim dhe shume? Me presin ne shepi, nuk kam kohe se kam pune familiare.<br />Nuk e di c’parandjenje me shtynte te isha I kujdesshem dhe I nenshtruar. Pse kerkova te justifikoja urine dhe lodhjen time? Pse duhet ti jepja llogari atij une? me erdhi natyrale.<br />Ai pa serish oren.<br />- As ne nuk kemi kohe. Kemi dhe 20 minuta kohe per te mbaruar kete bisede te veshtire me ju, e asnje sekonde me teper.<br />- C’pune? C’bisede? … E veshtire? Pse?<br />Ndaluam. Ai nuk me ktheu pergjigje. Ishim ne nje rruge cfaredo. Kishim bere shetitjen e kreqytetit dhe ishim ndalur diku afer nje lulishteje prane institucioneve zyrtare. Ai fiku celesin e kuaderit.<br />- Degjoni zoteri. Ne jemi Shteti. Perfaqesojme shtetin. Ju perfaqsojme ju si zyrtar, dhe si qytetar. Dhe kemi ardhur te ngarkuar t’ju komunikojme se duhet te beni detyren tuaj ndaj atdheut. Nje detyre te rende, por qe ne fund te fundit eshte detyre. Asaj nuk I shmangemi as ne, as ju, e as nje femije ose nje plak.<br />- Po, po… kuptoj, do bej c’te me kerkoni. <br />Nuk e merrja vesh ato momente, dhe me vinte inat te plasja, pse isha aq kokeulur ndaj nje njeriu qe nuk e njihja, se kisha pare kurre, e as nuk e dija funksionin e tij shteteror, gjithmone nese thoshte te verteten.<br />Ndersa une, une isha I veshur me pushtet. Pjese e shtetit! Une isha Shteti!<br />Vetem se, cuditerisht, nga nje parandjenje e hidhur qe me jepte dhe ate idhesine ne goje, ne ate moment, isha gati te jepja tere pasurine, tere c’zoteroja. Do pranoja te coja djalin ushtar ne Irak, a dicka te tille, do pranoja qe vajza ime me studime jashte shtetit tone te behej spiune, te futesha ne burg per te mbrojtur dike tjeter siper meje madje.., cdo gje do pranoja.<br />Ate moment, aty, e ndjeja se ato minisakrifica nuk ishin asgje, nuk u mjaftonin…<br />- Zoteri. Ju, pa e ditur as vete, keni rene ne dijeni te nje sekreti shteteror. Nje sekret I rastesisem, detaj I parendesishem ne dijenite tuaja, mbase as ju ka rene ne sy, por qe eshte nje mine me sahat per shtetin tone. Ju kete gje e dini tashme, eshte regjistruar ne mendjen tuaj, qofte dhe pa vetedije. Nuk ka rendesi. I kemi menduar tere rruget e mundeshme, jane mare eksperte te zyres tone me kete ceshtje, por nuk mundem dot te gjejme nje zgjidhje tjeter.<br />Une rotullova koken pas, per te pare sa veta ishim aty ne ate moment. Ne nje sekonde mu duk se nga e folura ne shumes e tij, duhet te ishim me shume se dy.<br />Personi me pa. Sy teper normale bojekafe. Me shihnin pa asnje fije shenje ne te cilen une te lexoja dicka.<br />- …, Ju, Duhet, Te, Vdisni.<br />Une shqeva syte. A foli kush? Nuk u besova vesheve, mendova se tensioni qe me krijoi ky tip, me kishin ere nje iluzion auditiv.<br />Personi me pa ne sy. Me thjeshtesine me te madhe, foli perseri qe une ta kuptoja mire.<br />- Ju duhet te vdisni.<br />- Hahaha! Hah… c’fare? Ik se … ku eshte… ka kamera ketu? Shoku djalit tim je ti? Do ta ngordh, me la pa zemer.. jeni te cmendur.., per te bere shaka eshte kjo? …<br />- …<br />Zoteri, qetesohuni. Eshte e rende, e dime, por nuk ka zgjidhje tjeter per ju.<br />…,<br />Do donim shume te kishim mundesi reale ta zhvendosnim nga djenite tuaja pa ju cenuar, por sic e dime te tere, kjo gje nuk ndodh vecse ne filma. Keshtu qe… Zgjidhja e fundit eshte qe duhet te vdisni.<br />Neper tym pashe qe ai ngriti doren. U tëkurra ne sekonde, mendova mos do me qellonte, por ai vetem pa oren.<br />- Ju lutem, e di qe eshte e rende per ju, por ora eshte 7.15. kemi dhe 15 minuta kohe per t’ju sqaruar detajet e operacionit.<br />Ai pa rrotull me sy, pa levizur koken, I dha gaz dhe nisi shetitjen serish. Une isha zhytur ne sedilje, I shushatur. Si nje lepur.<br />- Menyra e duhur per zgjidhjen e ketij problemi, eshte vetevrasja. Vetevrasjen do ta<br />besh ne menyren me te qete. Helmim.<br />Dritat e makinave me binin ne sy ritmikisht duke me sjelle gjume.<br />Do shkruash nje leter bindese ku do shpjegosh cmendurine tende, si arsyen kryesore qe te shtyu ne vetevrasje.<br />Mos u preokupo per formulimin e saj, ate e kemi bere ne. Duhet vetem ta kopjosh me shkrimin tend, dhe pastaj letren qe do te te japim, ku perpara ke te shkruar formulimin e arsyes per vetevrasje, dhe, pas saj, udhezimet e detajeve te operacionit, do ta djegesh, dhe hirin do e frysh nga dritarja e zyres tende. Gjithcka duhet te ndodhe ne shtepi, ne zyren tende dritarja e se ciles bie nga rruga e madhe e unazes. Letres se lamtumires do I shtosh porosite e tua per femijet e per gruan, si dhe shfaqet e afeksionit ndaj tyre, te cilen ne nuk mund ta bemje dot.<br />…, Kjo eshte letra, - me tha duke me futur ne xhep nje cope leter, veprim qe me beri te permendesha. Tere ligjerata e tij shkoi njeheresh nga veshi ne tru…<br />- Nuk do me vrisni domethene?<br />- Ne nuk jemi vrases. Vetem japim udhezime.<br />- Udhezime? Si te vras veten? Pa asnje arsye? Ca eshte kjo? Je ne vete? Kush je ti? Hiqmu sysh… - mora ta shtyja, te hapja deren, dhe dridhesha. Dridheshin kembet dhe duart… Shaka e keqe… dera nuk hapej dot…<br />- Zoteri. Mos e ngrini zerin. Kjo eshte nje skene e papelqyeshme qe i komplikon situatat. Njerezit ne kete ore jane te pakte, fytyrat fiksohen me mire. Ne jemi Shteti. Nuk ju…<br />- Jo! C’agjensi sherben ti? Me trego! Une nuk e di egzistencen tuaj…Une jam shteti… une jam drejtor drejtorie ne …<br />- Mos me nderprisni. le te themi me mire qe ne jemi Pushteti.<br />Pushtetit i intereson qe ju te vdisni, sepse bartni ne vetvete rrezik per te. Ky rrezik eleminohet me eleminimin tuaj fizik. Keshtu qe ju do vdisni, edhe pse tingellon rende si fjale. Nuk ju vrasim, sepse Pushteti nuk ben gabime, as krime.<br />Pushteti eshte I drejte, nuk vret. Do lindnin dyshime. Dyshimet sjellin dyshime te tjera, e nuk duam te nisim nje zinxhir ngjarjesh qe do zgjasnin problemin ne kohe dhe ne hapesire. Ashtu rritet mundesia per hallka te dobeta, e deshtime te mundshme. Dalje informacionesh.<br />Problemin Pushteti e eleminon qe ne origjine, ndaj, ti do vetevritesh sepse je I demshem.<br />…,<br />Mendoje veten para toges se pushkatimit. Nuk ka shpetim. Hiqe togen e pushkatimit, dhe vrit veten. Je thjesht I denuar me vdekje. Detyra jote eshte te vetevritesh. Per te eleminuar cdo dyshim.<br />… na parakaloi nje makine shume shpejt e une u permenda.<br />- Po… po pse?<br />- Sepse…, Zoteri, po na humbisni kohe. E kuptojme tronditjen tuaj, por ju shpjeguam qarte. Sekrete. Qe s’duhen treguar.<br />- Po une nuk do ti tregoj kurre. Kurre! Si do mund ti tregoj une kur me marrin jeten? Kurre! Kurre! Kurre!<br />- Zoteri, ju jeni njeri, ashtu si dhe une, ne nje moment do ju shpetonte vetja nga kontrolli. Pa vetedije.<br />- Po ma thoni.., me thoni sekretin, qe mos ta tregoj kurre!<br />- Zoteri, e dini natyren njerezore, e dini perrallen e mbretit me brire cjapi, ne nje moment ose nje tjeter do e leshoni veten.<br /> …<br />Pashe veten te pasqyrimi I xhamit, dhe dukesha shume idiot, si nje cope mishi. Lepur I ngordhur.<br />- Po kesaj I thone te vdesesh kot… kot… Po nese nuk pranoj? - i pyeta, mbaj mend, me mosbesim.<br />Po, pse shkruaj une qe ‘I kam pyetur’? Aty ishte vetem nje person.<br />- Atehere, me duhet te te sqaroj dhe mbi kete ceshtje te parashikuar. Nese nuk pranon, dora jone do te preke djalin tuaj. Nje sherr rrugesh, I ri eshte… thika… adoleshtente, … ose vajzen tuaj ne USA. Nje aksident me makine.<br />- Po me kercenoni femijet? Une te vras… u hodha perpjete e vrava pak berrylin te doreza e deres.<br />- Duhet patjeter t’ju sqarojme dhe perfitimet e familjes tuaj nga kjo situate. - Ai vazhdoi te fliste sikur une nuk isha ne ate sedilje te mallkuar aty.<br />- Femijeve tuaj, nese vetevriteni nuk do u ndodhe asgje e keqe. Do I ndihmojme duke u dhene instruksion te kenaqshem, flas per djalin tuaj, Ronin, dhe pune te mira per te dy. Gruas tuaj nuk do I mungoje asgje. Do dale e qete ne pension kur ti vije koha. Asnje qime e prekur. Duhet vetem qe te vetevriteni, dhe gjithcka do te shkoje mire.<br />… ‘Vetem te vetevriteni’… A thua se po… E vezhgova me vemendje. U perpoqa serish te zbertheja dicka nga qenia e ketij njeriu. Hic! Cdo gje statike. Asnje gjest, asnje tik, asnje levizje e duarve, e kembeve, fytyra e ctensionuar, cdo gje normale. Madje anormal, ne qetesine e tij te bute. Vinte nje ere parfumi te lehte, arome si industriale, por e mire, qe vetem ne ate moment e ndjeva, dhe mu fiksua…<br />- Po nese une te vras tani? - I thashe duke shtrenguar ne dore hapesen e zarfave qe me kishte ngelur ne xhepin e pantallonave ngaqe po luaja me te ne zyre.<br />Sapo e preka me dore, mu krijua ideja qe dicka atje siper nesh, nje providence kishte menduar per kete moment, dhe me kishte bere mua ta merrja e fusja ne xhep padashje.<br />Ai me pa me cudi.<br />- Mua? Eshte e pamundur te me vrisni. Nuk mundeni.<br />As qe e vura ne dyshim qe s’e vrisja dot, duke e rrezuar providencen si kala me letra.<br />- Po nese te qelloj me plumb? I thashe.<br />Ai buzeqeshi. Si me keqardhje buzeqeshi. Jo keqardhje per mua, jo. Keqardhje per injorancen time. Duart e kembet nuk I benin levizjen me te vogel. Si robot.<br />- Zoteri. Nese ju mua me vrisni Me. Plumb. ,(sa u tall ai me ato fjale!) neser do te paraqitet nje tjeter koleg i imi, si une. Neser do vije serish Shteti, e do t’ju shtyje serish. Do kerkoje vdekjen tuaj.<br />Nese vazhdoni te komplikoni situaten, do te godasim familiaret tuaj. Kjo eshte e tera. Ju e njihni pushtetin. I njihni ingranazhet e tij. Jeni vete pjese e tij. Mendoni se mund te ndaloni punen e ingranazheve?<br />- Po sikur …<br />Ju thate qe une di dicka, dicka per te cilen nuk jam I ndergjegjshem. Po sikur te ma thoni ate dicka? Dhe te vihem ne dispozicion te mekanizmit? Sikur ne vend te me vrisni, te me beni, si te them, ingranazh me te plote, te atij sekreti qe une disponoj? Me vini ne sherbim, ju lutem… ju lut…<br />- Zoteri, e kemi menduar dhe kete. Ju nuk e permbushni sekretin dhe sherbimet qe ai kerkon. Me vjen keq tju them qe eshte tej mundesive tuaja. Me besoni, nese do ishte e mundur te shmangnim humbjen e nje jete qe na sherben, do ta benim. Nuk mund te ndodhe nje gje e tille. Duhet te vdisni.<br />- Po mire, une do vdes, ne vendin tim do vije dikush tjeter, ai do mesoje sekretin, si do ia beni? Do vrisni tere boten?<br />- Zoteri. Po na beni te humbim kohe. Nuk ka dritare shpetimi per ju, me keqardhje. Mendoni se jeni I vetmi? Ne kete sekonde, ne tere boten mund te jene nje dyzine njerezish ne te njejten situate me ju. Mbase neser do jem une ne te njejten situate me ju. Cdo gje ka mare fund. Ju do vdisni. Kaq! Nese dikush tjeter do duhet te vdese, ashtu do te behet.<br />Me gjithe respektin, por ju jeni thjesht nje ushtar per Shtetin. Para tij, sado lart mund te jeni ngjitur ju si person ne pushtet, jeni I paperfillshem. Ju dhe kushdo. Meritoni pak ngushellim, ndaj po ju them se nuk duhet te vrisni shume mendjen per kete ceshtje. Jeta juaj eshte asgje. Po flasim per sistem pushteti. Sistem gjitheperfshires. Ju I dini, c’t’ju permend me pare?<br />Qe nga postet shteterore, Presidenti, Keshilli I Ministrave, Senati, Kryeministri, Qeverite Rinore… <br />Interesat e shteteve, planet afatgjata, ushtria, sindikatat, financa e larte, lobet e ndryshme, grupet e interesit, lidhjet midis tyre.<br />Media e cdo forme. Do me?<br />Organizatat fondamentaliste, tregtia armeve, terrorizmi dhe politikat sociale.<br />Organizatat mafioze, manjatet e pasurive natyrore dhe talenteve te vecanta… Industrite farmaceutike, energjitike. Akoma?<br />Nafta, gazi, era, madje dhe ajri.<br />Gjuha e komunikimit eshte paraja, gjuhe, te cilen ju e njihni mire.Eshte sistem. Gjigand. Ne tere boten. Askush nuk shpeton. Gjithkush I sherben ketij sistemi. Dhe kur sistemi urdheron, jeni te detyruar te bindeni. Eshte e pashmngshme mosbindja, dhe gjithashtu, fatale. Doni me t’ju permend?<br />- . . .<br /> Po kush eshte koka? Duhet te kete nje koke…<br />- Zoteri…, ju lutemi!… - me pa me nje veshtrim sikur te isha biri I tij I vogel, I llastuar. <br />- … Po sikur,<br />… te pakten, me thoni per se behet fjale. Te pakten te di c’fare di qe do me vdese…<br />- Zoteri, nese do t’ua themi, edhe pse une nuk e di se c’fare dini ju, qe s’duhet ta dini, ndoshta, mund tu thote mendja te vetembroheni duke deklaruar qe dini dicka, dhe qe duan tu vrasin.<br />Mund te krijohet mbrojtja juaj provizore, po nga shteti, e serish do ju vrasin, vetem se operacioni do zgjase ne kohe. Ndoshta vete ata qe do realizojne mbrojtjen, do ju vrasin. Dhe, jo vetem kaq, do rrezikoni dhe familjen tuaj.<br />Ose ndoshta ndodh qe mund te keni nje krize e paravdekjes, nje bisede me gruan, dyshime nga ana jone per familjaret e tu. Pastaj atentate dhe ndaj tyre.. me mire te mos dini gje fare.<br />Ne kembim, e meritoni ne fund te fundit, sepse jane oret tuaja te fundit, edhe pse s’eshte e nevojshme t’ju japim keto informacione, do ju themi gjera te se perditshmes qe ju nuk I dini. Po ju integrojme ne boten tone reale, ne boten tuaj te cilen ju nuk e njihni dhe aq mire.<br />- C.. c’fare? C’thoni… - s’po e kuptoja c’po fliste me ate gjuhen e tij teper formale.<br />- Atehere, t’ja fillojme nga vajza juaj.<br />Vajza juaj ne Amerike, ka braktisur studimet per drejtesi dhe studion arkitekture.<br />I pelqen se tepermi, dhe eshte nje studente model. Donte t’ju bente surprize diplomen e saj pas dy vjetesh.<br />Ka dy te dashur. Njeri nga ata eshte shok shkolle. Tjetri nje aktor teatri, rrugac, I cili e rreh, vazhdimisht, dhe ajo ndjen kenaqesi nga kjo gje. Keni nje vajze brilante dhe mazokiste.<br />- C’fare???<br />- Tjeter…Gruaja juaj ju tradheton prej dy vjetesh. Qe kur mesoi bredhjet me Anen. Kete ua ka bere miku juaj I ngushte, ai i cili tani eshte zevendesi juaj ne institucion, ju ka zevendesuar dhe ne shtrat.<br />- …<br /> ca flet more… ca flet… - mua mu mor goja, mu prene kembet.<br />Isha I sigurte qe ai po genjente qe te me shtynte sa me lehte ne vetevrasje…<br />- ke Ane? bertita. Ana eshte ime bije. C’po flet?<br />- Sigurisht, nuk kishit pse t’i dinit emrin asaj prostitutes qe merrnit cdo dite te djele kur supozohej te dilnit per peshk me miqte tuaj, dhe mbylleshit ne shtepine e plazhit, duke e perdhunuar vazhdimisht, sepse ashtu ju pelqente seksi, zoti drejtor. Ana quhet dhe ajo.<br />Te kujtohet kur I nxive njerin sy? Sidoqofte ajo u shperblye mire, tani ndjek studimet, eshte bere dhe modele. <br />Shume video jane te arkivuara ne arkivat sekrete te shtetit. Ato I ka realizuar miku yt.<br />- Po pse? - E pyeta une zëmarë.<br />Me ra me cekic kokes. Nuk kam fjale ta shpreh ate c’ka ndjeva. Edhe nje fije vullneti per te bere dicka, me la pikerisht ate moment, paskesha qene I mbaruar! Dita me e rende, me peshuese e tere jetes time!<br />Dhe, e keqja eshte se tani nuk kam frike per dite me te keqija…<br />- Pse? C’te thone fjalet zili, ambicie? Miku juaj keto kishte. Do me shume arsye se kaq? Nuk ka. Ose, mbase dhe dikush e ka shtyre te bente dicka te tille. Dikush I ka fryre ne vesh. Dikush nga ne, format e pushtetit…<br />Edhe ate e kemi regjistruar me gruan tuaj nese ishit kurioz ta dinit. Te tera jane te filmuara, te incizuara. Asgje nuk I shpeton vemendjes tone.<br />- Kjo eshte mafie…<br />- Mbase. Dhe ashtu mund ta quash. Varet si I klasifikon dhe ben ndarjen e ceshtjeve te pushtetit. Mos e shihni ne kete kendveshtrim. Tani qe jeni ne te vdekur, duhet ti shihni gjerat me gjere dhe me qarte. Nuk ka mafie. Nuk ka shtet. Ka rrjeta. Pushtet!<br />U drodha kur ai tha qe une isha ne te vdekur. Atehere u drodha, e mbaj mend shume mire. Ndersa tani po shkruaj kete leter, dhe po e permend shpesh vdekjen time, dhe nuk me vjen asnje dridhje. Kjo eshte gjeja me e frikshme. Njeriu u mesoka jo vetem me vdekjen ne pergithesi, por dhe me vdekjen e tij!<br />- Kjo gje duket si e sajuar, - I thashe. Une paskam qene pergjuar ne cdo sekonde! Ju e keni bere me plan gjithcka…<br />- Zoteri. Cdo gje survejohet. Kushdo survejohet. Mendoni se jeni I vetmi? Gabim. Mbase dhe tani qe po flasim, po regjistrohemi. Pushteti eshte I pakufishem. I paforme. I kudondodhur. Abstrakt. Ju e dini kete. Te tere ne jemi sherbetore te tij. Sigurisht qe ju do te pergjoheshit. Ishit zyrtar I larte I shtetit. Pergjohen dhe njerezit me normale. Ju vete keni urdheruar pergjime.<br />Ngela. Nuk dija c’te thoja. Nje makine na kaloi afer me shpejtesi te madhe, dhe me permendi. Nuk kisha me as fuqi te mendoja per ndonje rrugezgjidhje. U dorzova. Pertoja. Ishte cdo gje jashte aftesive te mia mendore.<br />- Me demek s’paskam shpetim e?<br />- Fatkeqsisht jo. Nese do kishte mundesi, do e kishim shfrytezuar. Ju jeni thjesht nje polic I rene ne detyre, nje ushtar I vrare ne front, nje agjent I paemer I eleminuar. Ky eshte rangu juaj tashme… Tani me duhet tju le.<br />Susta hapese e deres u ngrit. Tamam si neper filma.<br />Si gje te fundit, dua t’ju jap kete. - Zgjati doren dhe une prita ne pellembe, instiktivisht, ate qe me leshoi.<br />Eshte nje tablete. Mund ta shkrini ne nje gote pije. Do e keni te lehte duke pire whiskyn tuaj te preferuar qe e mbani fshehur ne zyre vetem per vete. Ai do ju ndihmoje.<br />Helmi eshte shume efektiv, aspak I dhimbshem, ne fillim te erreson vetedijen, dhe brenda 5 minutash, te fik tere funksionet e trurit. Nuk do ndjeni asgje. Vetem gjume. Autopsi nuk do kete sepse letra qe do te lini do shpjegoje gjithcka. Edhe po vendosen per autopsi, ajo qe do gjejne do jete bar miu. Gjithcka do jete ne rregull ne rregull .… <br />…<br />Lamtumire, dhe shpresoj te mos shihemi me. Ndryshe, rrethi I pijetareve ne familje do zgjerohet.<br />Nje tjeter makine qe kaloi me shpejtesi, dritat e saj ne sy, me permendi. U hodha jashte duke shpetuar per nje fije nga nje perplasje e mundshme.<br />Ai sapo kishte folur per autopsine time, per mua, per te shqyer trupin tim, nje njeri I gjalle e ne kulm te jetes. Vetem 45 vjec!<br />Eca ne krah te kundert me drejtimin e makines. Ktheva koken nja dy here se mos po me ndiqnin, por rruga ishte e shkrete. Nje I ftohte I mprehte me thau veshet dhe me kthjelloi. Nuk kishin pse te me ndiqnin. Gjithcka ishte ne vendin e saj duke mos lene asnje te care ne rrjete.<br />Pashe klube hapur, me drita rrotulluese, e doja te ikja diku, te dehesha, te humbisja, te beja dicka qe me kishte mbetur peng, por c’te beja me pare? Mua tere jeta me ka mbetur peng.<br />Me mire te mbaroja pune shpejt e shpejt…<br />Erdha menjehere ne shtepi. Djali ne gjume. Gruaja ne gjume. Berbelisi qe I dhimte koka, a dicka e tille.<br />Tani eshte ora 11.53, e tere kjo histori ka ndodhur jo me shume se para pese oresh.<br />Ne koke, ne menyre te semure me rri imazhi I nje shqiponje te eger me syte gjak, qe me ka mberthyer pa shprese me kthetrat e saj, e ky imazh me fundin pa drite te nje pusi. Shkund koken, pusi me shqiponjen ikin, por pas pak minutash… prape! Nuk po I shpetoj dot!<br />Perballe ne tryeze kam nje cigare, nje gote, e treta kjo qe po pi, plot me whisky te vjeter skocez, te nje shtepie prodhuese te veriut, qe une e kisha enderr ta vizitoja, dhe letren zyrtare, se ciles I shtova ca fjale te miat.<br />Eshto formulim mjeshteror nga ana e tyre, te le me goje hapur… me demek une paskam nje tip semundje mendore qe me fanepsen ca hije e me japin sugjerime se cilave nuk u them dot jo, e qe me urdherojne te vras gruan dhe femijet. Dhe une duke qene se nuk jam teresisht I cmendur, preferova te vras veten me mire se tu bindem urdherave te tre hijeve.<br />Me bene dhe te cmendur!<br />…<br />Sapo dogja dhe letren e udhezimeve, dhe hodha hirin nga dritarja. Te pakten keto detaje sikur ma hoqen mendjen nga me kryesorja.<br />… Imagjinoj njerezit, ulur ne shtepine time, duke me pire kafene, dhe familjaret e mi veshur me te zeza… jam kurioz ne do kthehet vajza? Po ime shoqe do ndjeje pendese apo jo? Jam shume kurioz!<br />Tani mik, lamtumire. Kujdes nga Pushteti… apo.., kjo ishte fraza me idiote qe mund te kem shkruar.<br />Une do pi kete cigaren, e pastaj… do mbaroj whiskyn, ngadale…<br />Nese mundesh, beje publike kete leter. Te lutem…<br />Ti je lamtumira ime e fundit.”<br /><br /><br /><br /><br /><br />…<br />…Teo pasi mbaroi se lexuari letren, origjinalen e fshehu me sa me tha, I beri fotokopje dhe mua ma dha te parit ta lexoja.<br />Me rreqethi pakez, te them te verteten, por atij nuk eshte per ti besuar shume. Mund ta kete sajuar vete kete histori. Ne gazete psh, u botua ne forme tregimi. Pse duhet ta botonte gazeta ne forme tregimi kur letra ishte autentike? Nuk do bente shume zhurme nje dicka e tille? Aty permenden shume fakte… faktikisht aty nuk permenden emra, ndaj nuk…<br />Pastaj, Teo eshte ca si paranojak, mund te jete mbytur ne fantazite e veta, sepse kur pime kafene e mengjesit para ca ditesh, rrinte duke rrotulluar koken andej ketej. Madje arriti e me berbelisi neper dhembe sikur ishin nja dy njerez qe I shihte si shpesh, veshur “serioze” sipas tij.<br />Por, pos te terave, Teo ishte njeri I mire dhe shok I mire, edhe pse pijanec I madh, e me falni per fjalet shqeto, villte jo vetem fjalet por zorret e barkut ne xhepat e cdokujt, e ne cepat e cdo rruge.<br />Nuk habiti njeri vdekja e tij kur ra ne lume, por habiti cdokend mendja e tij gjeniale, qe ne ato pak momente kthellesie arriti te krijonte aq shume letersi! Po sikur te mos pinte c’do kishim prej tij?<br />Lamtumire Teo, I fundit I shkrimtareve realiste!<br /> Miku yt I devotshem…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-5160325078241907701?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-63177531798413757642008-06-11T14:38:00.001-07:002008-06-11T14:38:47.777-07:00Isha rreth vitit te 6-te a te 7-te te jetes time prej femije te dlire ate nate. Dhe po beja gjumin e detyruar qe ne oren 9 nga prinderit e mi edukues, qe arriten vetem te me induktonin temosfjeturinkurreneorennente, semundje e keqe, qe me corodit tere sistemin oral, dmth te oreve ditore.<br />Nejse, keshtu, une gjashte vjecari, po flija gjume nje nate. Dhe ja, sapo me zuri ai dreq gjumi, kur me zene per leckash, nga ato tuta sportive, gjeja me e cmuar e femijerise time, tutat e mia ‘te jashtme’, qe I kishim vetem une dhe vellai im, e te me perplasin neper ca korridore te larta, te erreta, mbytur me tym sydjeges qe rridhte nga pishtaret e pergjakur mbi mure mbuluar nga rafte luftetare heroike vikinge mbushur me rregull gjerman plot me libra – dragoj, te lidhur mire e bukur me lekure te trashe, me shkronja te gdhendura nga bronxi prehistorik, e me floke te gjate qe vareshin prej lidhjeve te tyre, bere nga format e para te litareve prej lianesh.<br />Kudo heshtje mbytese… ajer I thate, asnje shenje gjeje te gjalle dhe une stonoja aty…<br />Korridore te shurdheta, mbushur me pluhur te gjalle, qe peshperiste me gjuhen e tij perrenj te aluminte historie te kohes, korridore me pllaka gjigande, prej guri te palatuar, ne te cilat shiheshin gjurme kembengulese zvarritjesh burrash, e gjurme solucionesh tinezare pastrimi grash.<br />Pasi me perplasen neper keto korridore, me bene te sorrollatem vetem, duke pare tere keto shkarje, kurioz ashtu si vetem nje femije I pashpirt mund te jete, derisa, duke lene gjurme te lehta e te vockla neper pluhur, pasi kisha grisur corapet ne nje cep guri, gjeta vendin qe po me priste. Ose, le te them vendin ku po me prisnin.<br />Nga nje hyrje e vogel, u hap nje salle e madhe, gelltitese, e zbehte, drita e pishtareve te pergjakur ne muret e saj ishte kilometra larg, dhe prespektiva arkitektonike e se ciles me bente te shihja fundin e saj si nje pike, e nga ajo pike, ulur ne frone prej guri vullkanik, me skeptra te zinj, rrethuar nga kater drita si prej dielli antik, qe hynin nga kater vrima te thella ne mure po prej raftesh, rrinin… hije!<br />Hije te medha, te larta, te holla, te erreta, hijerenda, pa tipare, transparence thithese, hijet… aty…<br /><br />Me kurora ne kryet e tyre, ato folen duke me drejtuar skeptrat e tyre vrases;<br />Ti qenie e mjere, krimb njerezor, je I denuar, sepse je I infektuar… je I infektuar nga hijet… do te te djegin mijra zjarre qelizore, do vuash nga helmet e tua, si nje gjarper qe kafshon bishtin e tij, I denuar me kurremoskenaqje, lekura jote nuk do te te rrije mire, gjithmone se prapthi, dhe do lindesh mekatin ne cdo frymemarrje tenden.<br />Ti je I denuar perjete ne kete forme egzistence te vuash, dhe ke vetem nje rruge shpetimi, ashtu si murgu I mendimeve mekatare qe rrihet me veten, ti do shkruash!<br />Do shkruash tere hijet qe jetojne ne gjakun tend! Do I lindesh jashte, qe te lirohesh sadopak nga zjarret e mohimeve te tua!<br />Do shkruash per te pohuar mohimet, djajte brenda! Do shkruash e do ndihesh I cliruar!<br />Do marresh fryme mire deri ne ndeshjen e rradhes me gjakun tend te trashur nga hijet, e do fitosh perseri nese do shkruash! Nese nuk do shkruash, do perpelitesh si kelysh I ngordhur bushtre, derisa te pranosh te shkruash…<br />Hijet, ne, banuese te gjakut tend duhet te dalim jashte e te pushtojme driten! Shkruaj! Shkruaj.,.. shkruaj… shk…<br />Cfare zerash te tmerrshem me ngulen ne veshe! Edhe tani I degjoj, si dhjetra gozhde… Une femija, u mpiva nga tmerri degjoja pa kuptuar ndonje gje nga ato qe flisnin.<br />- Po une nuk dua te shkruaj… une nuk di akoma te shkruaj! Me jane grisur dhe corapet e gjumit… duhet ti thoni patjeter mamase time qe e keni ju fajin per corapet… qe me zvarrit..<br />- Nese nuk shkruan do te te merret fryma. Duhet te shkruash! Perndryshe do te te djegim nga brenda si mijra zjarre qelizore, me mohimet e tua demoniake!<br />Nuk ka zgjidhje per ty… te zgjodhem ty ne kete forme kozmike njerezore per te jetuar brenda teje e per te dale neper bote… ti duhet te shkruash te vertetat tona, e do jetosh I lumtur po na u binde. Nese jo, truri yt do perpelitet… si I semure psiqik! Ky eshte vullneti yne final madhor! Tani zhduku qe ketu! Shkruaj…<br />hija beri nje levizje te ngjashme si nje njeri kur cohet ne kembe, e perplasi skeptrin e saj te zi, dhe … une u gjenda serish ne krevatin tim mbuluar me djerse.<br />Kurre me nuk kam qene ne ate vend te mistershem qe tani me ngjall frike, e kurrkujt nuk I kam folur per te, qe te mos mendonin qe une s’jam ne rregull.<br />Te nesermen mbaj mend qe kam shkruar per here te pare nje histori me luane edhe pse s’dija vertet c’kuptim ishte, dhe aty kuptova per here te pare si mund te ndihesha une I lire; vetem pas shkrimit.<br />Sot e kesaj kohe, neteve te erreta, jam duke ndenjur per bukuri duke shijuar sekonden time kur … me ze nje ankth, nje angushti, nje shtrengim! Une mund te pertoj, jam ne qejfin tim ne fund te fundit, por, sa me shume e kundershtoj, aq me keq ndihem. Shkaterrohet gjithcka reale, dhe si sonambul cohem, e derrmohem duke shkruar cdo gje qe me rrjedh nga brendesia ime, si I dyzuar nga jeta ime e perditshme njerezore, e pastaj, I liruar e I rraskapitur, sikur te kisha shpetuar veten a boten nga fundi I sigurte, zhytem ne shtrat duke tallur veten per kete mallkim mizor qe me harxhon oret e jetes time prej mishi.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-6317753179841375764?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-59467113947538328222008-05-08T02:31:00.000-07:002008-05-08T12:37:07.202-07:00<p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Gjithcka filloi momentin kur vdiqa.<?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Pas 1001 historive te jetuara, pas ngopjes me 1001 realitetet, meqe pata mundesi te provoja gjithcka te kesaj bote, asgje nuk kishte te re per mua, vendosa te rrija pa ngrene deri ne vdekje. Dhe kjo do ishte aventura me emocionuese. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Keshtu mendoja. Qe vdekja ishte aventura e fundit e vertete. Keshtu mendoja. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Deri ne momentin kur vdiqa.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Ulur kembekryq, si nje budist I thekur ne diell, ne mes te nje hapesire fushore me bar te shkurter gjelberosh e horizont pafund, gjeja e fundit qe pashe, sepse mbylla syte. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Rreth meje, per 14 dite sorrollateshin qindra njerez kureshtare. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Shume prej tyre me shoqeronin tere kohes, ulur dhe ata. Mendonin se isha shenjtor, shenjtori I fundit. Mendonin se po kryeja ndonje rit te vecante, mistik. Se do ti ndricoja dhe ata me hapesirat mendore ku supozohej te kullotja, ashtu, symbyllur. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Flisnin me ze te larte, me drejtoheshin mua, me jepnin mend, keshilla te vyera dhe idiote. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Ditet e para, edhe pse I vendosur te shkepusja totalisht lidhjet me realitetin per te kaluar ne atebote, degjoja me vemendje te madhe cdo gje qe thonin, dhe me vinte t’u flisja, me zor mbahesha, te aprovoja, te kundershtoja, mbeshtesja, lavderoja, diskutoja, apo shaja tere c’thuhej perqark meje. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Por, erdhi momenti kur kafshimet ne stomak u bene te padurueshme, nga pak here ne dite qe godisnin ne fillim, u bene te shpeshta e te medha si gervishtje macesh. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Shume pak e kisha mendjen te derdellisjet e tyre, qe, nga ulerima njerezish, perfunduan ne veshet e mi si <i>bezz</i> muskonjash.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Dhimbjet e urise ishin te padurueshme, perpelitesha me veten, mendja luftonte trupin, vullneti im nuk me lejonte te haja, duhet te vdisja, gjithcka e vendosur me pare, torture makaber. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Dikur, neper vagullite e lehtesimit te ndonjehershem qe me lejonin krampet e stomakut, kujtova frymemarrjen. Duhet te merrja fryme. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Fillova te ushqehesha me ajer, nderkohe qe uria…e teprova, e shtyva, shtyva, shtyva…<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Dhe arrita ne kufijte. Nga aty e pas, gjithcka ishte lehte. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Me syte e mbyllur shihja drite, ndricim. Veshet me rane ne heshtje totale, lekura nuk ndjente me asnje agjent atmosferik, buzet nuk I ndjeja me te thara, dhe gjithcka u qetesua. Kufiri u kapercye.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Trupi filloi te mpihej, mpihej, tkurrej, forcohej si dell, te binte gjithcka ne vetvete. Me braktisi uria. Dhe etja. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Ate moment, egzistonin vetem dy gjera; <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">ideja e te vdekurit, <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">dhe frymemarrja.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Gjithcka ndjeja qe ngjitej lart, drejt mendjes.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Gjaku kalonte ne trurin tim ne fillim shpejt, pastaj sa vinte e me ngadale, duke perseritur me miliona here, duke fiksuar mbi cdo qelize fjalet “ndrysho rregullat primare”. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Keshtu perkthehej vdekja ime, dhe nuk e di se nga me erdhi ky refren. Vetem nje ze vajze 13 vjecare qe thoshte ‘eshte cool te ndryshosh rregulat primare”<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Frymemarrja nga e thelle ngopese, u be feshferime e holle, rrokullisje ere mbi gjethen e pranveres, derisa…<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Ishte nje moment pauze, ku ne mushkerite e mia u mblodh tere ajri I botes dhe ajri I tere jetes. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Ishte nje moment…<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">aeug..hhhhhhhhh…<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Shkulmi I frymes qe shpertheu ngjitej shpejtesisht lart, dhe une siper tij… pashe ne nje te mijten e sekondes trupin tim aty poshte, e pak, tashme pak njerez qe e rrethonin, dhe u mjegulluan e humben nga syte…<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">ajri I shperthyer vinte arome deti, det plot kripe, leshterike, peshq, jod, arome lulesh, te embla dhe te tharta, limona, arome mishi te njome, te pjekur, te djegur, arome deti, arome m…, arome deti… roze e zbehte, bardhesi…<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Shihja rete, por nuk ishin afer meje, edhe pse fluturonim te tere, une, rete, zogjte, kendonin, nja dy shqiponja verdalle, plumbi I ngadalesuar ne piken 0, gati per te rene ne forcen e rendeses, I kisha te tere ne nje qiell e nen nje diell…<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">…derisa me braktisi refleksi I rreme I shqisave.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Qe ne kete moment, gjithcka, sens I panjohur, cdo gje e panjohur. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Filloi vdekja. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Levizja me shpejtesi te madhe neper hapesire, dhe tere hapesira ishte aty qark. Ishte ajo kozmikja, dhe ajo tokesorja po aty. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoBodyText"><span lang="SQ">Qenia ime ishte njekohesisht ne hapesiren pa ajer, dhe githashtu ndjente dhe molekulat e oksigjenit e karbonit qe qellonin elektronet e mia poshte atmosferes tokesore, ngaterruar me rete. Pa mundur te ngjiteshin me to, a ti shkepusnin. </span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Frynin valet e ngjyrave, spektrat e dritave, shume dritave, te papara, dhe stonimi I nje papagalli a pinguini ishte ne rezonance te larget me vibrimin valor te yjeve xhuxhe. Delfine, si delfine qe I kkkkkk iii kkkkki henes dhe nenes flisnin yjet e larget me rezatimin e tyre radioaktiv…<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Qenia ime ishte, le te shprehem keshtu, kokakembakokas, neper kohe, duke luajtur me trekendeshat dhe konet, piramidat kohore, deri ne elementet me te imta te krijimeve e rilindjeveveeveveve te mia te herepashereshme.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Qeniaaaaaaa ime jepte formen e rreeeeethit, por rrethiiiii une s’kishte kufij. Mund ti kerkoje atij diametrin?<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Ndersa perimetriiiiiiii im cuditerisht ishte e vetmja gje e qarte, ne formen e shprehjes, “ndrysho rregullat primareeeeee”<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Pashe veten, dmth. Trupin tim te pakkkmeparshem, aty shtrire ne toke, ate grumbull molekulash, atomesh fantastikisht te padobishem e magjepses. Mund te beje cte doje me ate brume, po shkundje pak, por kurre meeeeeeee kthim prapa… perimetri I rrethit tim, rreth rrotullues me shpejtesi “?” te themi shuuuuuuuuuuume te madhe, vetem aiiiii kishte rendesi… <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Keshtu qe e zhbirova mire cdo qelize e mora gjithcka kishte mbetur nga qenia ime aty, dhe e zhyta thelleeeeeeeeee ne ttttttttttttoke.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Qenia ime rreth – rrotullues - pa - kufij, luante me format gjeometrike te tokes se tokes. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Shpejtesia me coi serish te shihja planetet aty rrotull por gjithcka kishte marre nje kuptim tanime. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Nje kuptim kombinimi te qenies time me cdo gje. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Ndaloi qenia ime, dhe njekohesisht shpejtonte, aty, siper nje reje. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Ashtu ndaluar shpejt, ndjeva fillesen time te pafundme tej neper aeone te panjohur, dhe mbaresen time te pafillimte, neper aeone te paarritur. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Qenia ime, ndjeva me imtesisht, qe ishte nje pike rrethore, thjeshtesisht rrethore, <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">e projektuar ne nje <i>AEON</i>, dhe gjithashtu ne nje <i>AEON</i> tjeter, duke krijuar nje vije, vije te gjate qe futej e dilte, pjese ne gjithcka, ne formen e thene te rrethit rrotullues pa kufij. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Gjithesia ishte e imja, dhe koha ishte e imja. Nuk kisha filluar, e nuk do mbaroja asnjehere. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Gjithesiaaaaaaa ishte e iiiiiiiimja.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Sapo kuptimi erdhi pjese e qenies time, shpejtesia e une-pikerrethit-te-pafund u be e kontrollueshme, dhe ajo e pafundme ne pluse dhe minuse. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Keto qe ju duken lojra fjalesh jane e vetmja menyre humano tokesore per te shpjeguar ose transkriptuar gjithcka eshte, nuk eshte dhe do te jete aty ketu dhe askund dhe kudo.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Ndjeva nje horizont tokesor perendimi dielli kur po lindte ne krahun tjeter, dhe gjithcka ishte numerike. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Ndjeva kudo mbi toke, kudo ne gjithesine qe une zoteroja, nje imitim te githeckase, bashkimin mashkull – femer. Imitim kaq brutalisht holle ideal.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Ndjeva se qenia ime luante me diellin ne te njejten kohe dhe me nje femije ne njerin nga kohet e mia perqark. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Dhe nepermjet lojes time me diellin femija rritej, deri sa vdiq, dhe dielli digjej, derisa ushqehej serish me qenien e femijes qe u perplas me te nepermjet meje.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Atehere erdhi gjithcka per se dyti. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Qenia ime dykuptoi se qenia e femijes ishte qenia ime, dhe anasjelltas, dhe dielli ishte ne.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Shkrirja gjithesore nuk kishte kufij, dhe gjithcka ishte gjithcka. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Kudo, askund, takoheshin gjithmone ne peeeeeee rs eeeeeee r iiiiiii tj eeeeeeeeeee…..<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Menjehere ne nje pike te kesaj shpejtesie te re times, neper hapesire, zhvarrosa aftesine e qenies per te perdorur . . dhe . . per te ndryshuar, pikturuar, rikrijuar gjithesine pasqyrore ne tere dimensionet paralele, te kithta te saj.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Nuk ka fjale, germa, simbole apo qofte dhe numra thellesisht shprehes, per te treguar ne menyre te kompresuar tokesore . . dhe . . te qenies, dhe aftesine per te nderhyre gjithesine.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Shpejtova pezull mbi nje mal te droguar, dhe me nje goditje prove te . ., e ndava me dysh, pastaj ne mililililililiarda molekuuuuuuula. Pastaj perdora . . per ta dyfishuar sasine, masen, energjine, duke krijuar mijra male te droguar, <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">(perdorni fantazine per te shpjeguar domethenien e droguar te malit, sepse eshte veshtire te gjesh fjale matematike per te treguar keto forma te qenies)<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">qe I treta ne planete te pasqyrimeve te kithta te gjithesise.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Sapo realizova kete, mora nje shkretetire, dhe e ndava dysh. E ndava reren ne tere kokrrizat e saj, qe i ktheva ne planete, me te cilet dica femije cuditerisht te ndodhur diku ne nje cep te nje universi, nisen te luanin shtepiash.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Detiiiiiiiiiiiii, duhet te fluturonte, dhe menjehere peshqit u perplasen ne toke, dhe I … le te themi I bera te mbinin neper pemeeeee, <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">dhe pemet u ngjiten lart per te ecur… mbi re, te zinin ujin pa kripe te detit, sepse detit I hoqa kripen pak me pare. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Krijova drere te rinj banues te henes nga nje teshtime e re e plakut prane vatres, e dridhja e mustaqeve te nje ketri me dha nje permbytje uji ne Pluton, <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">dhe Aferdita te binte nga rrethi I rrotullimit rreth diellit.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Mora fytyrat e mijra prinderve te mi, dhe I tatuova neper kurrize grash e burrash toke, dhe mora zemrat e mijra dashurive te mia e I shtriva nje nje djep, duke u dhene gji deri sa moren kembe te reja.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Per cdo veprim te qenies time, sado ne nivel <i>quark</i>, shpejtesia ime ndryshonte ne forme, hmm, buzeqeshjeje tokesore, dhe prodhoheshin e tkurreshin pasqyrimisht realitete te ndryshme, qe benin te mundur cdo veprim te qenies time. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Me . . krijova lufte te re qe perplasej ne cdo gje, dhe me sillte jehona te pasura. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Per pasoje erdhi trekuptimi I diametrit tim “ndrysho rregullat primare’<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Trekuptimi erdhi ne qenien time duke me bere te fuqishem ne qenesi…<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Jo vetem une isha gjithcka qe ishte gjithcka, e pafund dhe pa fillim, por mund te beja apo te me behej gjithcka, madje dhe kudo. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Ktheqa qenien nga vetja, e projektova veten ne vete, dhe ... <o:p></o:p></span></p><p class="MsoBodyText"><span lang="SQ">Kuptimi I ri shkonte deri ne qenie te pafund.</span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Une isha <i>Zoti</i>. Qe takohej me veteveten. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Deri ketu kishte kufij te rrethit te pafund ne forme drejteze neper aeone.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Tanime, do perdor kuptimin e trete per te ndryshuar vetveten. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Krijova pafundesisht derisa u riktheva ne qenien time qe na qenkesh zoti dhe gjithcka tjeter. Tani qe rregullat primare jane ketu, te qarta, gati, do hedh hapin tjeter, ndryshimin perseprapthi qe qenies.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Keto eksperienca me duhej ti lija ketu, ne kete ane te qenies, trashegimi, sepse me tej do shkoj I zhveshur nga cdo gje e djeshme, e sotme, e neserme. Nuk do te ka me qenie.<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Ju, pyesni veten tani, si ka mundesi qe qenia ime e qene, ne nje hapesire, <i>Univers</i> krejt tjeter nga I juaji, mund te shkruaje eksperiencat e saj e ti beje te lexueshme nga ju? <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Do ta kuptoni kete fenomen kur te kuptoni qe une e kam qenien e zgjatur kudo, deri dhe te ky njeri qe po rri e po shkruan ato qe I diktoj une ne mendje. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Ndaj, para se te bej veprimin e pakthyeshem, te kthej qenien time se prapthi. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Ta .. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">le te themi ta rikrijoj, pikturoj dhe nje here me ngjyra te reja, vendosa ti komunikoj keto bagazhe dhe kujtime njerezise. <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Se shpejti do rrrrrrrrr otukthehem.</span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">Ne fillim do pastrohem ne menyre absolute, do I zhduk tere cka kam e jam, pastaj… <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="SQ" style="FONT-WEIGHT: normal">… Pastaj …<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-5946711394753832822?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-36014349715010462872008-03-28T10:31:00.000-07:002008-03-28T10:41:20.080-07:00...<br />Pa prit te shoh veten ne pasqyre, syte e fryre, ora 11 e gjysem, dielli shpon grilen, trupi I mpire nga pozicioni ne shtrat, si I mbytur… ca ka ketu midis dhembeve? Mbreme si kam lare dhembet. Mpahhhh!<br />Uaa, nga perplasja buzeve, nga tingulli qe nxorra ajo merimanga vockel ra nga siper pasqyres. Apo s’ra nga tingulli qe leshova nga buzet? Mos ishte koincidence qe ra ne te njejten sekonde me daljen e tingullit nga buzet e mia? E ca duan te thone koincidencat? Ca dmth koincidence? Si ka mundesi qe ne hapesiren e pafund dhe kohen e pafund, te ndodhin dy veprime ngjeshur ne hapesire kohe te njejte? Kjo s’ka mundesi. Duhet te kete nje shpjegim. Po sikur gjuha e vertete universale te mos jete ajo matematike, sic kembengulte ai doktori mbreme, por te jete gjuha tingujve?<br />Sikur me ane te tingujve te komunikosh me njerezit? Po c’them une, kjo eshte ajo cka bej une cdo dite te jetes time. Komunikoj me njerezit me tinguj. Por…po sikur… tingujt te flisnin me ne menyre te detajuar se sa pergjithesimet qe ben zeri dhe muzika ime dhe e mijra muzikanteve te tjere?<br />Sikur psh, une, me ate perplasje buzesh ti kisha thene ne menyre te pandergjegjshme merimanges te hidhej poshte? Po ata qe flasin me delfinat a nuk bejne te njejten gje? Sikur me tinguj te komunikosh nje mendim, nje gjendje po, kete e ben, por me detaje, me shume detaje, psh te thuash me muzike qe , Naisa sapo u zgjua nga gjumi, dhe … dhe po flet budallalleqe me veten se I eshte trashur truri … ik o Nais! Te ka bere keq ai doktori I cmendur mbreme. Sa pinte njehere, s’kam pare njeri te pije aq shume, me shume se une pinte…<br />Marrsh ne dush… po sikur… Pa te shoh njehere verdalle mos gjej ndonje merimange tjeter? …<br /><br />----------------------------<br /><br />C’ishte kjo enderr e cuditshme? Kitara e diamantte, me duket se me eshte bere fiksim ky dreq festivali, pse keq per festivale jam une? me ata plehrat aty qe fitojne cmime te para? C’me duhet mua cmimi I pare? Apo me duhet…<br />mos … me duket se sapo u tregova hipokrite, duke qene se asnjehere nuk do fitoj cmim, madje as nje te trete te vockel, them qe nuk e dua cmimin.<br />Vertet, si do ishte falenderimi? Do dilja aty si soliste e grupit, e do falenderoja… falenderoj Erin… e do ikja duke I lene te tere te shushatur… kush eshte Eri? Nj ei vdekur do peshperisnin…<br />Ku eshte kitara ime? Ah, ja… do kishte kitare e diamanteve te njejtin tingull si kjo? Eri e solli, eshte speciale, mban brenda kujtimin e tij kjo, ka thithur shpirtin e tij, e timin bashke.<br />Qeshem shume atehere kur me tha qe kishte hyre nga dritarja ime per te lene kitaren, akoma nuk ishim te dashur atehere, te dashur fiks, ai nuk kishte celes shtepie, dhe kur me futi ne shtepine time me sy mbyllur, dhe me zgjidhi syte mu perpara krevatit, ku ishte varur nje Fenderstratten I kuqqq, shume I kuqqq!<br />Kitara mori shpirtin e tij, besoj ne sekonden qe une preka koken e tij me dore perqafuar, dhe njekohsisht telat e kitares… eshte e paakorduar, - tha ai, - e lashe ta akordoje ti duke e bere tenden dhe vetem tenden, mos ta preke njeri me dore kete kitare, mos te luaje kurre njeri me te, te jete e jotja vetem, akordimi yt…<br />E zura per flokesh, zhyta buzet ne fytyren e tij ne fillim, pastaj kudo ne te, e putha ne tere Erin, as nuk e putha jo, e “buza”, kjo do ishte shprehje ideale, e buza kudo… dhe u rrokullisem ne krevat, kitara ishte poshte kurrizit tim, e Eri siper, u zhveshem me siguri brenda nje sekonde… e ndjeja aq shume ate njeri ate dite…. Deri ne …ku di une, mushkeri? Muskuj? Ne aorte? Deri ne fund e ndjeja.., kitara poshte meje, goditjet e tij kalonin ne mua, dhe nguleshin ne kitare, e kitara nga ana saj ngulej ne kurrizin tim, burmat me shtypnin tulin e te pasmeve, dhe nga ngjeshja ndjeja telat qe ferkoheshin ne kurrizin tim, hynin ne mish, jepnin nje dhimbje te mprehte, te forte, shpuese, une e perzieja dhimbjen me eren e tij…e une ngulja thonjte ne kurrizin e tij, mbaj mend qe me pas thonjte e mi te gjate ishin lare me gjak, ai se permendi fare, dhe ate gjak une nuk e lava deri vone ne darke, madje Liza me pyeste ce ke ate manikyr te hallakatur neper gishta, ndersa kurrizi ne digjte si … ja… akoma I kam shenjat ne kurriz, ja dhe kitara jone, e lare me tere lengjet tona, me forcen tone e mbytur, ka zene shpirterat tone…<br /><br /><br />---------------------------------------------------------------------------------<br /><br />…<br />ja Er, degjoje kengen, jam me kitare akustike, (sa jane habitur rojet e varrezave, nje vajze me kitare duke ecur serbes mes varresh,) por sa te krijosh idene pak a shume… kjo kenga eshte kenga e fundit e imja qe do shkruaj, eshte kenga mbyllese, me kete kenge do mbyll koncertin ne stadium, e do hap topin akustik qe po sajon, po pergatit inxhinieri… dhe pastaj te tere do vdesin… si ty, bashke me mua…<br />te kujtohet sa shpejt me luanin gishtat atehere mbi tastiere? Nuk ke pare gje hic, tani do ta shohesh c’kam aritur te bej…<br />soundi te kujton pak muzikat e faltoreve egjiptiane, ato muzika luksuroze, sugjestionuese;<br /><br /><em><strong>…sometimes I hear a hard dark music,<br />the voice of God, the sound of blood,<br />and nothing can do, but to make a choice,<br />play that noise, and to let it go..<br />in this dark opera I loose my mind,<br />trying to find,<br />to find a new life,<br />it’s a new religion, hard decision, better conditions,<br />to live without eyes… … … … … … … …<br /><br /></strong></em>pse ike Er? Pse me shtrengon tani? pse me ben te qaj?<br /><br /><strong><em>…Not to see around, only feel inside,<br />The black wings of the dark!<br /></em></strong><br />…Vete ike Er… shih si me bere, as tani nuk me le te luaj e qete, me bere te dridhem… me ler te luaj e qete Er…<br /><br /><em><strong>…love<br />can. Not.<br />destroy the dark can. Not. deny the love cannot destry the ...</strong></em><br /><br />…shih, me bere te qaj o burre koti qe ike si… si lepur…<br />E, mire, edhe pse po qaj, edhe pse po dridhem si histerike, nuk e leshoj muziken, se leshoj kitaren jo, vuaj dhe ti qe s’je ketu, dhe ddd egjgjgj oje pjessss en te luajtur… deri ne f..ff… nd….<br />Ca eshte… ca jane keto? C’po nxjerrin gishtat e mi? ca po ndodh?<br />Fuck… c’po ndodh? Se leshoj dot kitaren, mos me kane ngrire gishtat nga tensioni?<br />Jo, per te luajtur mund te luaj ,,, se leshoj dot kitaren…, keta tinguj te shtremberuar, kjo vibratoooohhh, nuk e duroj dot, me … vesheeet!<br />Kurre s kam ndjere dicka te tille… ca dreqqqin esht.. o zot…. Ca eshte kjo? Pse perkulen lulet? Shiiiii… nuk ngrihen me lulet… sh… njerezit aty qe po qanin jane shtrire perdhe… dhe une po luaj, ca dreqin… si u deformoka muzika… dridhjet… pa ta drejtoj diafragmen nga varri? Shihhh.. mu ktheka mua nga mermeri… o zot ca dhimbje… do shurdhohem e sdo vlej me per gje… o ooohhh, ja ta drejtoj nga ajo gruaja? Asaj jevge te shendoshe dhe aq larg, s’ka c’ti beje ky tingull… uaaa, u palos ne toke… kjo eshte frenezi…. Une luaj, dhe njekohesisht nuk mendoj ca luaj, dridhem, dhe njekohesisht nuk e kam mendjen te shkaku pse dridhem… aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaarrrrrrrrrrrhhhhhhhhhh<br />… uhh!<br /><br />--------------------------------------------------------------------------------------------------<br />…<br />Liza, c’po ben… ou? C’domethene, ‘he Naisa’? Vetem je?<br />Jo, nuk je vetem, do jesh me nje mashkull aty ti…<br />jo? Je vetem?<br />Liza, … mmm… I ke lyer floket prape te kuqe?<br />Liza? Je lidhur prape me te? Aman, bej c’te duash, s’me intereson… degjo ketu… degjo te lutem, lere se ato qe me thua jane budallalleqe para asaj qe po me ndodh… degjo tani me vemendje. Vetem ty mund te ta them… shih ca me ndodhi,<br />Isha te varri I Erit,… jo jo, degjome, se nuk shkoj shpesh jo, por shkova per ti treguar kengen e f… kengen e… e …qe kam bere, dhe, duke kenduar e menduar per te, me zuri ajo gjendja e renies, e precipitimit, dhe fiillova te dridhesha, dhe nuk mund te hapja doren e te lija muziken, muzika eshte vertet e cuditshme, qe kam kompozuar, por mua mu duk sikur me posedoi…<br />po po, tamam si e poseduar… dhe gishtat me dridheshin ne tastiere, dhe nuk e leshoja dot dhe notat ne te dridheshin fort, sipas gishtave t emi… dhe une nuk e duroja dot ate, ato tinguj, me dridhej trupi dhe me dhimbte sikur te ma shtrengonin me mijra kamzhike te tmershem, dhe me digjte gjithe rupi, dhe mu duk sikur me ngulnin gjilpera ne vesh… dhe lulet moj, lulet u perkulen ne toke, dhe nuk u ngriten me, nuk kam pire asgje, e degjon qe nuk po me merret goja? Po flas paster?<br />Asgje nuk kam pire, made aty ishte dhe nje grua, ajo u perkul dhe ajo ne toke, u rrezua a ku di une..<br />jo mi jo, ishte duke qare te nje varr diku larg… u rrezua ne toke, pastaj? Pastaj e hodha kitaren ne toke, me duket se ulerita fort se me doli zeri I ngjirur me pas, dhe kitara u thye po…<br /><br /><br />uhh! Se besoja dot po mos ta ksiha degjuar vete… ajo e shkreta paska…<br />Moss! Ishalla se sheh Liza televizorin sot, po dhe po e pa, nuk do I bjere ne te qe ajo gruaja mire aty, vdiq nga nje atak ne zemer nga tingulli I asaj dite….<br />Ishalla, se po e mori vesh do me pengoje, le e, as qe do e imagjinoje ajo qe une mund te bej… te ndodhe dica e tille ne koncert, ajo mendon se u leshova ashtu ngaqe isha para varrit, dhe imagjinata ime e semure mendonte kockat e Erit aty poshte ne varr… ku e di ajo qe une nuk kam me asnje lloj emocioni pervec nxitimit se do shkoj dhe une shpejt aty?<br />Apo… me njeh mire Liza mua?…. Jo, s’me njeh fare deri ne keto cmenduri… se ben dot lidhjen e gruas se vdekur ne varreza, meje, muzikes vibrato, dhe koncertit, dhe shuajtjes se aq njerezve, as qe ia nxe mendja kete jo… le qe ajo nuk mund ta mendoje qe mua me ndodh ajo gjendje nga muzika dhe fjalet e kenges… se s’ka si ta dije, qe ato fjale sikur jane celes per nje gjendje timen aq jashte normales, paranormale… gjendje fantazmash te egra, gjendje shpirti…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-3601434971501046287?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-51536303333116126382008-03-03T04:57:00.000-08:002008-03-04T11:24:56.913-08:001.Do you smoke ciggs? - sure! gjithmone, ... kur kam kujt ti zhgrap cigaret ne tavolinen tone... me thene te drejten asnjehere nuk kerkoj jashte tavoline... pervec ca kamariereve te besuar qe me vjedhin ne fature gjithmone... :P<br />2. Have you kissed somebody in the last 2 weeks? - pse e kufizoni pyetjen ne "somebody" ? :P<br />3. Who's the last person that came to your house? - ca kusherinj nga vlora qe nuk kam per te marre vesh ndonjehere se c'fare i kam saktesisht...<br />4. Miss someone? - une jam ngjites, jam atached, jam i fiksuar, mua me mungojne te tera, mua me haeeeett!<br />5. Is there anyone you would like to fight? - ai mesuesi i wing chun ne palester, bah, sa qejf do kisha ta hidhja njehere ne toke, me nxin gjithmone... do ta vras :P<br />6. Do you like someone right now? - eshte nje gjyshe te kati i 5-te qe me sheh me sy te embel perhere... ke pare ti qe sikur kam filluar te kem icik... ok ok , stop loer ! :P<br />7. Song playing? - stucked on QUEEN...<br />8. What are you doing tomorrow? - ideja e sekondave te javes eshte qe duhet me fituar ndonje lek verdalle... verdalle 25 metrave te klinikes...<br />9. Do you know what tofu is? - tofun ku ta kesh...<br />10. Have you ever eaten it? - ik mor maniak...<br />11. Do you want to go back to middle school? - poooo... me rob shpie pooo... ca kalamaner te shpif kemi qene!<br />12. Have you ever watched the Britney Spears movie? - kur ka bere film porn kjo mer? me ka shpetuar :(<br />13. What did you do yesterday? - kam qene i angazhuar me rrufen, ne nje beteje deri ne fazzoletten e fundit... po dhe ca peshq i hengra te them te drejten... peshq deti, te bregu detit...<br />14. Who did you ride in a car with last? - a friend. te pakten keshtu doli te ishte ai qe, pas asaj qe kisha pire me dukej si pirati i karaibeve :P<br />15. Are you tired? - no. <a href="http://youtube.com/watch?v=wuPRY-femmc">http://youtube.com/watch?v=wuPRY-femmc</a><br />16. Who were you with today/tonight? - my patients... not english ones...<br />17. Where is your mother right now? - duke ngrene dreke, dmth. te veten e mbaroi ajo, tani eshte duke kepur pjaten se ciles i mungon i zoti qe eshte duke u marre me nje questionaire...<br />18. What color socks do you have on? - blu dreqin! nuk po gjeja nje pale jeshile...<br />19. What color is the shirt you are wearing? - jeshile pra.. :)<br />20. Where is the best place you have ever visited? - mmm...somewhere... between... :))<br />21. Do you think barbie is a negative role model for young girls? - i don't know, maybe, ajo barbie me duket shume moraliste... :)<br />22. How long does it take you to get ready to go out? - zakonisht zgjohem nga gjumi ne 8.05 dhe orari eshte ne 08.00, imagjino pak... behem gati ne (- 05) minuta...<br />23. Does your family own any boats? - sure, ka kohe qe dushit i kemi vene emrin govate, dhe kesaj govate nga ana ime i themi yaht...<br />24. Have you ever kissed your cat? - jooo, kurre. ate macen e zeze 50 kileshe qe bredhe neper plehrat e lagjes po... me pelqen ajo macja, eshte e dashur, e ngrohte, e mire... e sjellshme... nganjehere me duket si e dehur...<br />25. Where were you when 9/11 happened? - hmmm... ah, po, tani me kujtohet, sapo degjova lajmin, nje te hipur une mbi parvazin e ballkonit dhe tak! zbertheva tutat, kur... mos! s'kisha veshur uniformen. nje te shkaterruar tere dfollapet duke e kerkuar lecken e dreqit, kur ... mamaja me kujtoi... nuk isha une, Superman.<br />26. Describe the computer you are currently using? - ik o debil.<br />27. Have you been outside of the U.S.? - ik o debil debil.<br />28. The last text you received on your mobile was from? - nje mike e vjeter.<br />30. Ever had a crush on a teacher? - ahh, ohh, akoma e shoh rrugeve... eshte akoma ne forme dhe pas dy femijeve te fundit... sa shpejt martohen keto pedagoget e bukura... sa ziheshim ne cunat e kursit; mua me ngeli se me do serish ne kursin e saj akoma... jo ore, mua me ngeli se me do ne kursin e saj prape! ... :P<br />31. Do you wish at 11:11? - ik o debil.<br />32. contacts or glasses? - dikur glasses, tani teleglasses...<br />33. Next vacation you're going on? - shpresoj mos te perfundoj ne Kube ... o zot c'tmerr, tere ato vajza aq te dashura, te bejne fresk, mojitos, cuba libre kudo, salsa kudo, goca kudo ... e tmerrshme, el Che kudo, masazhe, puro kudo, pupupu, ishalla nuk perfundoj aty...<br />34. Do you play any instruments? - guitar, dhe me qejf e kam te them qe di 15 akorde ne piano... 35. Do you have any piercings? - jo. dmth po, nese llogarisim ate qe kishte ne gjuhe pacientja ime e djeshme :P<br />36. Last person you hugged? - thesi i boksit, quhet?<br />37. In the last 24 hours what did you do? - aaa, kjo meriton nje ; ik o k...<br />38.Who/What made you angry today? - fakti qe po harxhoj kohe me kete gje te cuditshme dhe qe do dal nga vetja duke e postuar ne blog...<br />39. Do you download music? - akoma nuk e kam kuptuar qarte, nese jam une ai, apo eshte muzika qe me down dhe uploadon mua here pas here...<br />40. Has anyone ever sang or played music for you personally? - jo me larg se mbreme, ne telefon :P<br />41. Do you love anyone? - po pse e kufizoni more xhanem e? pse? pse kaq shpirtngushte more more... more.<br />42. Have you ever bungee jumped? - po, mendja ime ashtu funksionon vazhdimisht...<br />43. Ever have an antfarm? - ca eshte kjo ore... jo or nuk i themi ashtu ne nga anet tona, e quajme ndryshe, sec ka nje emer, jo 'orga nizim' , jo ku di une... :P<br />44. Do you find yourself loved? - per zoootin keshtu me rren mendja... ;)<br />45. Where is the weirdest place you have slept? - mbi tavolinen e dhomes se konviktit te nje mikut, se 6 vendet e tjera ishin zene, dhe me koken qe me dhimbte, shtrenguar me nje rrip pantallonash... :P<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-5153630333311612638?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-21096088893379444742008-02-16T11:47:00.000-08:002008-02-16T12:05:16.383-08:00Dolem nga taverna e rradhes e po ecnim si te hallakatur, duke u tundur.<br />Vellai me djalin e halles, pak hapa para nesh duke ngacmuar dy turiste “angleze” meqe cdo gje bjonde supozohej angleze.<br />Kapur krahu me vajzen e halles, ne, dy pjeset e fundit te babelit te atij momenti, dy te medhenjte, sapo mbaruam te qeshurat e fundit me Enean dhe Helion qe anglezeve u pane vetem fundet e shkurtra kur ato nxituan tu shpetonin fjaleve greqishtoshqipoanglisht…, erdhem ne ate gjendje mjegullore melankolie qe pason te qeshurat frenetike, perfshire ne nje perhumbje te cuditshme, dehur nga vera e mishrat e pjekur, ne filozofi e siper.<br />Secili fliste, asnje nuk degjonte. Migeni ishte e ngopur me veten, stomak, xhep e shpirt. Ate nate na shetiti neper tavernat tradicionale me muzike tipike, ushqim pikant, vere te kuqe te athet, buke e djathe te bute plot kripe. Nje dite perpara kishte dhene nje koncert te sukseshshem, violina kishte bere mijra greke te qanin..,<br />Dhe une, une plot ide…<br />koka me kendonte vetem letersi te mirefillte. Temat buronin nga cdo gur I lashte, cdo kthese, nje kryeveper fshihej pas cdo habie, te reje, emocioni, nje siguri per tu pelqyer nga ata qe lexojne shkrimet e mia, nga ata qe me mbeshtesin, tregime e tregime gojehapura qe nga shqipetaret futur ne cdo cep te atij shteti, deri dhe per bardhesine e mermerit te lagjes “plaka”.<br />Ishte mesnate, e pikerisht ajo bardhesi e rrugicave pasqyronte me se miri erresiren e qiellit pa yje…, rrugicat e ngushta, aroma e ajrit te nates, pastruar nga huhatjet e mijra turisteve ne dite, ajo arome perzier me ate te veres akoma ne hunde, qetesia, oh ca qetesie, erresira sugjestionuese, hapat tona qe trokisnin neper mure e dyer druri, etja per art, frymezuar edhe nga suksesi I mbremshem I migenit gjithe ky skenar me coi ne nje klime mendore te ndjeshme, qe nuk aprovonte fare planet e supozuara nga ne meshkujt e grupit per ndonje klub striptease.<br />Plot me poezi, artist deri ne palce, nga ata te llahtarisurit qe shohin henen, edhe pse hene s’kishte… e ndjeva qe u shkeputa shume ne kete boten time te brendeshme, duke lene pas dhe kusheriren time ... po fluturoja, lart ne boten greke per te cilen une dhe homeri ishim deshmitare te vetem…<br />Nje kuisje menteshash, zhurma e mbytur e drurit qe perplaset me dru tjeter… diku aty para nesh, ne fund te rrugices u hap nje dere e nje shtepie perdhese, dhe nje hije u ul ne nje karrige qe ishte aty jashte, mu ne cep te rrugices.<br />Pas kohes se mjaftueshme per te rehatuar bythet ne stol, pikerisht ajrit te fresket te perbashket qe po shijonim te tere, I doli nje pronar tingujsh…<br />Buzuku I tij po luante embel, e cdo tel qe dridhej, cdo note, na zinte vend si puzzle ne mbremjen tone plot eufori. Ngelem te katert. Shtangem.<br />fluturonin ngjyra, pikellimi i ndarjes, dashuri e harruar, cuditerisht nota shokesh, bese, fjalesh te bukura… Ajo muzike te ngopte, trishtonte, te vallezonte pa levizur asnje muskul, te rrembente, tingujt e forte, te embel, te shetisnin sa ne kreten e burrave, sa ne emigrantet e shkelur shqipetare, sa ne kuaj troje, ne aleksis zorbe, agresivitet kufijsh, e tavolina miqsh…<br />muzikanti luante i perhumbur me nje shkathtesi gishtash fantastike, dhe mendja ime kuptonte koincidencen, kusherinjte e mi muzikante, une dikur rocker kitare amatore, tani shkrues I rregullt, e vellai im spektator takojme kete muzikant qe po luante vetem per ne... c'koincidence! Pikerisht ne kete moment, kur ne po kalonim ne nje nga rrugicat e shumta te ‘plakave’, duhet te dilte ky njeriu e te luante muzike? Kjo prerje rastesish ne kohe e hapesire ishte thelbi I magjise se asaj nate, thelbi I artit…<br />me vinte te kerceja e tundesha teri ne zbrazje mushkerish… dhe <em>cresciendo</em> e melodise precipitoi rrembimthi ne kataraktin fluturak lehte, embel, thekshem, te fundit…<br />kur... Fup! Nje djall I vockel karagjoz nxorri koken..,<br />C’eshte ky koqe more? Hahhah! Ne mes te nates ka dalur te lype ky?<br />Nuk po lyp ore, po fiton lekun, po kjo nuk ben te mos jete koqe, se leku me sa di une vjen nga njerezit qe degjojne, jo?<br />Po pra, po e degjojme ne, po hajde ikim tani, se u mor vesh qe eshte koqe…<br />Ej, po mire, nuk do I japim ndonje lek? Gjynah I shkreti, del dhe ne mes te nates te fitoje leke, shume gjynah, luante dhe aq bukur, si mos ti hedhim ndonje lek? Ja, do I jap keto eurot.<br />Kthehem duke goditur djallin e vockel karagjoz me shkelm, I perfshire serish ne valen e asaj nate te erret plot enderra, fryre me nje solidaritet artistesh, dhe e pira ime hiperbolike e pakmeperparshme, me nje heshte te madhe 5 eurosh ne dore, eshte komode kur te paguajne prinderit pushimet, dhe ia lashe tere kenaqesi sarhoshesh te kembet.<br />Ai po luante tere kenaqsi muziken tjeter. Ia lashe leket ne toke, dhe ne te qinden e sekondes, edhe pse se kisha per qellim, nje pjese egoiste e imja priti falenderimin…<br />Trapin!<br />Personi jo vetem qe nuk levizi as dhe nje qime te tijen, per aq sa te dukshme ishin qimet ne erresire, por ne lojen e gishtave te tij, tingujt u perthyen fare pakapshem ne nje nervozizem te lehte, a mbase ashtu mu duk mua…<br />po ky ca dreqin ka? Kundershtia e tij u ndie si tip energjie ne ate moment. I ktheva kurrizin per te mos u dukur arrogant, dhe eca me tutje ku po me prisnin te tjeret.<br />As faleminderit nuk tha…<br />Po? E kush eshte koqja ne kete mes?<br />Por, sikur te kisha nxjerre koken nga uji, kheva koken dhe kuptova gjithcka…<br />Ishte e qarte, mjaftonte te shihje kemben permbi kembe, koken e perkulur anash, syte e perhumbur diku lart taracave, mbi kodra, para kembeve nuk kishte asnje tas a kapele, shtepia nga ai doli, ajo shtepi qe vlente si prone qindra mijra euro, e katandisur si bodrum piktorest…<br />Ate sekonde te caktuar kur ktheva koken e pashe keto shenja, u shkarkua kaseta ime, dhe uji rrembeu tere budallalleqet artistike qe hidheshin e perdridheshin ne koke si krimba. Krimba qe kishin nevoje te ushqeheshin nga pelqimi njerezor, per tu fryre e per tu rritur aq sa te thonin me gojen e tyre fjalet e para “une jam shkrimtar! Une jam artist!”<br />Tere c’figuronte ai njeriu aty me buzuk ne dore, ishte anateme e neve njerezve te vegjel, e imja si aspirant shkrimtar, e Helios, si aspirant perkusionist, e Migenit si violiniste profesioniste fituese e madhe lekesh, e Eneas si spektator…<br />ai njeriu aty… as nuk I plaste te ne, te asnjeri, te asgje,<br />Ai njeriu aty… po derdhte shpirtin e tij neper nate!<br />Tani do ikim te pime dhe nje gote vere te ai lokali qe ju thashe qepare qe po me pelqente aq shume. Do ikim se s’ben. Do pime. Hajde se me vjen te qesh shume, ecni perparaaa…<br />do ngreme nje dolli per ty o shpirt njeriu I derdhur rrugeve te shkreta ne erresire per qejfin e shpirtit tend!<br /><br /><br />15.02.2008<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-2109608889337944474?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-54569377838721246002008-02-14T01:06:00.000-08:002008-02-14T01:17:28.629-08:00Ate dite te bukur fillimi pranvere, fshatari Shqipo, me inatin e tij te perhershem po luftonte me nje peme te thare qe ndodhej ne mes te ares se tij. Ishte vape, shume vape. Dielli binte si sac mbi ate toke te papunuar prej kohesh.<br />Para disa muajsh kishte vdekur gjyshi I madh dhe niperit kishin trashguar pasurine e tij. Tere llogarine bankare e kishin trasheguar ata te shtepise ku gjyshi kishte jetuar e vdekur. Edhe djali I Shqipos kishte pasur pjesen e tij ne trashgim, nje shume te konsiderueshme te hollash, sepse ai kishte qene I preferuari I stergjyshit, dhe i bente me shume se te tjeret respektin te ndjerit.<br />Ne testament permendej edhe ajo cope toke qe Shqipoja e kishte enderruar prej kohesh. Dhe ishte ne emer te tij. Ishte plotesuar endrra qe ushqente prej kaq kohesh! I kishte kerkuar gjyshit kaq here ta linte te perdorte ate toke, po ai nuk kishte dashur. Toka nuk do punohej para se ai ta linte kete bote. kush e di pse… plaku kishte rrjedhur prej kohesh...<br />Tani pak rendesi kishte. Token e trashegoi. Do te bente c’ti kishte qejfi. Pjesetaret e tjere te fisit nuk kishin dashur t’ia jepnin, duke nxjerre shkak semundjen e gjyshit, qe I kishte erresuar gjykimin, po testamenti ishte zbatuar si I rregullt para ligjit. Ai tani ndodhej I lumtur ne mes te tokes se tij duke u marre me pemen e thare. Me ate peme te ndyre, shkarpe e hijethate! As korbat e sorrat nuk rrinin kurre mbi te.<br />Ajo ishte e forte e tallese, por Shqipo ishte nevrik e me I forte. E preu me ne fund. Shkoi ne koliben e veglave aty afer dhe mori kazmen. Duhej te nxirrte dhe rrenjet nga dheu. Neser do fillonte me cdo kusht te punonte aren bashke me djemte e tij. I kishte rritur e bere burra qe ta ndihmonin ne keto dite. Ta nxirrnin vete buken e gojes. Vetem djalin e madh nuk e shihte hic mire! Ate, si me te madhin e femijeve, e kishte derguar te ndiqte studimet e larta ne kryeqytet. E kishte nisur goxha djale, I kishte ardhur kocke e lekure. As qe e kishte mendjen te punonte e te ndihmonte babane e tij qe lodhej tere diten. Se’c lexonte ca budallalleqe, harxhonte kohen kot, as I perfillte te tjeret ne shtepi. Mendjen e kishte ne kryeqytet. Me sa dukej do kishte njohur ndonje vajze qe ia kishte bere mendjen corap. Shqipoja I kishte thene njehere per ti gjetur nje nuse ke te donte ai, po pergjigjia kishte qene e pacipe: -rri o baba ku merr vesh ti… Shqipoja e kishte qelluar, ai kishte ikur nga shtepia. Pastaj kishte marre dhe te ardhurat qe I kishte lene stergjyshi, e ishte bere firar! Asnje s’e dinte nga shkonte e nga behej! Me sa I kishte thene djali tjeter, qe lidhej here pas here me te vellane, rrinte ne kryeqytet, harxhonte leket e trashgimit me femra, e as donte t’u shihte bojen atyre fshatareve te familjes.<br />Bente a s’bente qejfin e tij! E conte a s’e conte jeten dem! Rinine e tij kot! Pike ne zemer e kishte, po c’ti bente?! Le te sikterisej!<br />Shqipua punonte e shante. Shante punonte. Sa e thelle paska qene kjo rrenje djalli e ndyre! Ja dhe si per inat, dicka kerciti nen goditjen e kazmes! Shau e mallkoi si asnjehere tjeter! Me siguri ndonje gur qe do ia bente punen ferr, e do I kishte prishur kazmen!<br />Nisi te germonte reth e qark vendit me lopate e me duar. Germo e germo derisa, me ne fund…po kjo c’ishte? Nje poce! Nje poce a vazo e ndyre, e qelbur, e ndryshkur, e dhjere! Ishte dhe e mbyllur!<br />Shqipoja I xhindosur e perplasi me sa fuqi kishte mbi nje gur atypari. -Te q…<br />Ou! Shqipo u nguros. Nga perplasja me gurin, vazos I rane vende - vende copa balte e ndryshku, e dicka shkelqeu. Dicka shkelqeu dhe ne mendjen e fshatarit nursez.<br />Plaku s’ishte budalla, - tha me vete. Flaku lopaten dhe nisi te pastronte gjene e gjetur. I hoqi dheun e pislleqet, mori pagurin me uje dhe e shpelau. Pa c’pa, hoqi bluzen e leshte te trupit e filloi ta fshinte e lustronte mire e mire. Sa me shume pastrohej vazoja, aq me shume e ferkonte shqipua. Sa me shume shkelqente, aq me shume shqyeshin syte e burrit.<br />Ishte nje vazo e madhe, me fron te larte, mbeshtetese te rrumbullaket e kupe te thelle. Dy vega punuar me nderthurje fijesh metali vinin anesh kupes. Rreth e qark faqes se jashtme te kupes kishte disa njolla a figura qensh, a mizash a njerezish te cilave shqipua as qe ua vuri veshin. Me mendjen e tij I dha drejtim se duhej te ishte send I lashte. Pa le si kishte perfunduar ne token e tij! Ne mendje I rrotulloheshin disa hije historish, a perrallash a te nje filmi qe kishte pare njehere para shume vjetesh kur kishte qene ne kinemane e qytetit! Sec kishte qene nje peshkatar qe peshkoi nje vazo te vjeter, a nje lypes qe e kishte rrahur a ferkuar vazon dhe ishte plotesuar deshira per pasuri. Ne nje moment, erdhi ne vete dhe vuri re qe po ferkonte vazon. – ore po jam cmendur une apo si, - tha me vete. I erdhi per te qeshur po nuk I qeshej. Po sikur…sikur te ishte e vertete? Nisi, si ne delir ta qellonte vazon me shuplake. Asgje s’ndodhi. Epo me duket se e ferkoi ai peshkatari a lypesi, - mendoi dhe filloi ta ferkonte fort. Prape asgje. Epo, vetem te cmendurit I bejne keto, - mendoi. Nisi prape ta kundronte vazon. Vuri re I nxehur se vazoja kishte nje kapak te hapshem, po qe e pengonte nje si mbajtese e gdhendur a e vulosur me ca si te shkruara qe kapej ne te dy anet e buzeve te kupes, e qe e mbante ngjeshur. Mori ta hapte. I dha sa I dha me duar, u shtrengua sa I dolen damaret e qafes e te ballit, I hipi gjaku ne koke po s’nxorri gje ne drite. I ra me grusht, e perplasi ne nje gur ta thyente po asgje. Rrembeu kazmen si I nderkryer, e goditi me tere fuqine. Vazoja jo te hapej, po as u gervisht fare.<br />-C’dreq… hem! Plaku ka udhetuar shume. Ai do ta kete varrosur kete. Do te kete fshehur ndonje gje brenda. Ndonje gje te cmueshme. Ka dashur te ma linte mua, burrit te vertete. Le te vije ndonje e te nxjerre pretendime se…<br /><br /><br />* * *<br />Kryeplaku, nje burre rreth te tridhjetave, ishte ne zyren e tij me ca te huaj e nuk priste vizita, po kembenguljes se Shqipos nuk kishte porte e mbyllur ti bente balle.<br />- Pa he o njerez, - tha ai, - c’e mire ju solli me kaq tersellem? E moret vesh qe kishim pune!<br />Shqipua u hodhi nje sy kurioz e perbuzes veshjes te te huajve.<br />c’jane keta? – pyeti farku me ze te ulet.<br />Keta jane dy arkeologe te nderuar, - tha kryeplaku. – kane ardhur te marrin lejen per disa germime qe do bejne ne krahinen dhe fshatrat tona ne kuadrin e studimeve mbi maredheniet bipolare te shkembimeve kulturore te koloneve greke Jonike me vendasit Ilire. Te dy te huajt pershendeten perzemersisht me nje te perkulur te lehte koke.<br />Ore, ne keta joniket nuk I njohim, e para punes, - ia pati Shqipua, - e dyta punes, mos na fol ne me fjale aq te larta se injorante jemi! Zaten me mire keshtu se si ai trushkuluri im qe iku e la shtepine se ia bene trurin dhalle tere ato lexime pa fund. Edhe ti po te vazhdosh, ashtu do perfundosh, te marresh malet, e mos dish nga shkon! Dhe e treta, - vazhdoi ai pa lene kryeplakun e vogel fytyrenxire ti kthente pergjigje, na fal zotrote qe te shqetesuam, po erdhem te na ndihmosh per dicka. Ai hapi trasten e nxorri vazon.<br />Te tere shtangen. Njeri nga te huajt, qe deri atehere nuk po ia varte shume bisedes, e po shihte titujt e bibliotekes se kryeplakut, u kthye I terhequr nga heshtja. Ahhh!<br />Kryeplakut I shnderiten syte. I ferkoi me kurrizin e duarve duke u ankuar nga refleksi qe bente objekti, I pastruar per merak. Po kjo eshte fantastike, - tha, -e mrekullueshme! Objekt I rendesise se vecante!<br />Avash ore me ato objektet e tua, - tha shqipua. - Tani me thuaj, c’te bej une me kete? Si hapet? Po sikur te dua ta shes?<br />Dy te huajt flisnin e flisnin duke pare ne drejtim te objektit. Me lejoni? – tha me ze te dridhur njeri prej tyre qe fliste shqip. Mori vazon, e peshoi mire ne dore, e pa mire ne te kater anet, nxorri pastaj nje pale syze me monokel, dhe filloi ta shqyrtonte me levizje milimetrike. Ne dhome mbreteronte nje heshtje absolute. Te huajt, njeri me sy te ngulitur ne vazon, e tjetri me sy te cakerritur, sec jepnin e mernin me njeri tjetrin me ca berbelisje si peshperima. - Eshte material I cuditshem. Hera e pare qe me qellon ta shoh - tha studiuesi. Nxorri nje aparat me nje si antene te vogel te cilen e takoi ne faqen e vazos. Priten. Pa ne ekran me duar qe I dridheshin. Si ka mundesi?<br />C’fare? Bertiten njezeri te tjeret.<br />Nuk tregon shenje te asnje metali te njohur por… Ky tregon nje vend bosh ne klasifikimin e Mendelejevit, qe studiuesit mendojne se I perket Orihallkut! Nje lloj metali legjende qe gjendej ne nje vend gjithashtu legjende, Atlantides! Vleresohej shume atehere! Me shume se ari!<br />Shqipua filloi te hidhej mbi shputat e kembeve. Fytyra ishte skuqur e ne balle I kullonin djerse. Po qeshte. Po qeshte me te madhe! Po kendonte! Po ulerinte nga lumturia! Por me ate fytyren e tij te ngrire vetem tha: me thoni ju lutem, a mund ta hapni? Farku ktheu koken me I habitur se nga sendi qe po shihte. Ku kishte mesuar valle Shqipua te fliste me kulture?<br />Ta provojme, - tha I riu.<br />- paska elemente te legjendave te lashta , - tha I vjetri duke studiuar siperfaqen e vazos. Tregon per krijimin e universit, diellit, tokes, per kaosin, gean, uranin, brezin e titaneve…<br />- avash avash! Tha shqipua. Di shqip ti apo jo?<br />Papritur njeri nga te huajt, ai me I vjetri ra ne gjunje duke zgurdulluar syte. Si I cakerdisur fliste e fliste ne greqisht. E mori me I riu ne dore, pa vulen me perqendrim te papare, e vazo I shpetoi na dora duke rene me nje zhurme krisese. Te dy te huajt u hodhen perpjete duke u shmangur prapa pa vetedije.<br />- he de flisni! C’ka? C’eshte? Bertiti kryeplaku.<br />- ku e gjetet? – pyeti shqipfolesi.<br />- Ne token time, - tha Shqipua. Ishte nje peme e thare aty. E crrenjosa dhe poshte asaj…<br />- Domosdo qe ishte e thare, tha greku.<br />- C’do te thote kjo? Pyeten gati njezeri Shqipua e kryeplaku. Farku nderkohe e kishte humbur fare.<br />- E dini c’shkruan mbi vulen qe ze gryken e saj?<br />- Ore, ky po tallet? Ia pati Shqipua I tensionuar ne kulm.<br />- Duhet t’ju them se aty shkruan: Dhurate Pandores nga te dymbedhjetet! E keqja fle ketu!<br />- E c'do te thote kjo? Pyeti shqipua disi I shqetesuar.<br />- Vetem kjo e shkruar hedh poshte mijra vjet shkence e studime e na kthen ne paganizem! Paskan egzistuar perendite e Olimpit!<br />- E kush qenka kjo Pandora e keta te dymbedhjetet? Tha farku qe sikur u zgjua nga gjumi.<br />- Te dymbedhjetet jane perendite e olimpit te te cilet besonin greket e lashte. - Sqaroi studiuesi I ri. Pandora ishte nje grua. E krijoi Efesti, perendia e zjarrit ne laboratoret e tij vullkanike me urdher te Zeusit, kryeperendise. Zeusi u pajtua me titanet e mbetur nga lufta, dhe per ti mare me te mire sidomos me te madhin, Epimeteun, I beri dhurate nje grua, Pandoren! Dhe qe cifti I ri te jetonte ne lumturi, perendite kapen tere Te Keqen dhe e mbyllen ne nje vazo. Kete vazo ja dhane Pandores me urdherin e prere qe te mos ta hapte, por ta ruante. Nje variant I vazhdimit te legjendes eshte qe ajo e hapi vazon dhe E Keqja ktheu boten permbys. Nje tjeter variant tregon qe vazon, sipas keshilles se Prometeut e hodhen ne det ne piken me te thelle te tij.<br />- Kjo ketu pa diskutim eshte…e tregon edhe materiali, edhe punimi artizanal I panjohur deri me sot. Pa dyshim qe eshte dore e perendise. - Studiuesi I vjeter fliste me pasion e me sy te turbulluar. - Edhe nje fakt tjeter e verteton: gdhendjet qe tregojne historine e botes ne faqe te vazos shkojne deri tek titanet, e jo me tej! Deri aty eshte historia e njohur ne ate kohe.<br />- E me demek une s’duhet te hapkam vazon ee?<br />- Duhet nje e keqe e madhe per ta hapur vazon, ose nje dashuri e madhe qe nuk I trembej se keqes fshehur brenda saj! – vazhdoi I vjetri te fliste.<br />- Mor po c’jane keto? Keto perralla? Vetem femijet I besojne keto gomarlleqe! C’jane keto konstatime fantazioze! Le te behemi serioze zoterinj e te mos leme te na rrembeje fantazia! – tha kryeplaku.<br />- E di! Eshte e pamundur ta besosh, po indikacionet flasin qarte! Kjo amfore e vjeter, materiali qe ajo permbyll jane nje e keqe e madhe per njerezimin, zotin, kishen tone! Ajo edhe keshtu e mbyllur permbysi cdo gje ne te cilen besonim. Sikur te hapet do jete tmerr! arma me e llahtarshme! E barabarte me nje bombe berthamore boterore!<br />- Ee, mos ja fusni kot. – tha Shqipua qe s’po kuptonte asgje nga ato qe u thane. - E para e punes, ne armet I kemi tradite. Femijeve tani I veme pushken ne djep, fshatari liron token me tanks, minatori hap gropa me top, populli feston me automatike ne vend te fishekzjarreve! E dyta, nuk ju besoj aspak! Nuk I besoj une perrallave me mbret si ben ai biri im qe ju e te tjeret si ju ja keni bere trute dhalle. Te ishte e keqja mbyllur ketu, nuk do kishte te keqija ne kete bote, as do vidhej, as do vritej e pritej njeri, as luftera nuk do beheshin!<br />- Po vazoja sido qe eshte me vulen e Zeusit, prape vazo eshte. Ajo eshte e mbyllur hermetikisht po rrezaton emeton vale negative. Ajo nuk eshte mbajtese absolute. Po sasia qe rezaton eshte shume e vogel ne krahasim me ate qe mban brenda! Me miliona here me e vogel! Te thashe, eshte si nje arme radioaktive! Keshtu te pakten e mendoj une. Kujto pak pemen e thare. E the vete.<br />- Posi posi! Fol budallalleqe! Nuk besoj une te e keqja e vazos, po te e keqja e njeriut! Kjo vazo eshte thjesht nje punim artizanal I rralle, pikerisht per keto gjera keni ardhur ju ketej. Ju doni te na trembni, te merrni qypin e ta shisni si thesar. Une ju them burrash; sa e doni, t’ua shes?<br />- Askush s’ka per te shitur asgje ketu pa u marre vesh me shtetin dhe ligjin e tij! – tha kryeplaku.<br />- Ik more pirdhu ti mustaqelepur me gjithe ligjet e shtetin tend! Do me ndalosh ti mua? Pra me thoni, sa doni t’ua shes qypin? – tha Shqipua duke e lene kryeplakun te bere jeshil ne fytyre.<br />- Ti qenke I cmendur! Tha me I vjetri I cakerdisur. Nuk e kupton? Ke te besh me fuqi mbinatyrore! Per sa na perket ne, mbaje vazon e fli me te po deshe. Por, po u hap, thojini lamtumire Shqiperise! Do na shkaterrosh te tereve! Do shkaterrosh tere boten! Kjo eshte lajthitje! Ne duart e nje njeriu te jete fati I egzistences tone?<br />- As me plas fare mua per ju, budallalleqet tuaja, Shqiperine e Greqine e tere boten. Do ta shes vazon se me duhen leke.<br />Arkeologu I ri e zuri per krahu te vjetrin dhe I tha ne vesh: - mos eshte me mire dhe me thjeshte ta blejme ate dreq vazoje? Sa mund te doje ky plak I rrjedhur!<br />- po sikur, qe ti te bindesh se ajo eshte mallkim, te ikim bashke si jemi ketu ta hedhim vazon tej, larg, ne nje zone te thelle te oqeanit ku asnje nendetese te mos mund ta terheqe? – tha plaku perseri pa ja vene veshin propozimit te te riut.<br />- Ne asnje menyre! Pse? Per ke me merrni ju mua, per ndonje gomar budalla? Te heq une nje thesar si ky nga dora? Po ju them dhe nje here; po e deshet, e vetmja menyre eshte ta bleni.<br />Arkeologu plak ishte tejet I tensionuar. Po I dridhej mjekra. Ne nje moment u versul nga tavolina ku ishte vazoja, e rrembeu dhe doli jashte me tersellem. Vraponte ne oborrin e godines kur u pengua ne nje gur dhe ra plasur ne dhe. Shqipua po e ndiqte nga pas. Ju jeni plehra, - tha duke I marre vazon nga dora plakut qe po I rridhnin lot nga syte. – shih si qan hajduti! Te tere ju qe vini ketu nga ana e anes hajdute jeni! Doni te vidhni vendin tone deri ne piken e fundit te dheut! – vazhdoi ai. I keputi nje shkelm ne prapanica plakut te shtrire ne pluhur. Kjo vazo eshte e imja! Ma dha gjyshi im dhe zoti I madh qe deshi ta kisha une kete dreq. Ja, edhe kete hajdutin e pengoi te ma merte vazon! zhdukuni ju me pandorat e Zuskat tuaja! Me te do te behem I pasur! Do iki te jetoj ne qytet! E le te vije pastaj ai plangprishesi im I madh e kerkoje ndonje gje! Rrugaci! Lamtumire hajdute e kurremosupafshim me! Doli nga dera e oborrit rende rende duke ecur drejt shtepise se tij<br /><br />***<br /><br />Boh! Gjithcka filloi me shterimin, ose ta nisim per se mbari, gjithcka filloi me uraganin e dy netesh me pare. Gati gati mendoje se nje tsounami mbiu ne detin Adriatik e u perplas ne Shqiperi. Nje permbytje biblike. Nje llahtari e vertete. Demet ishin te pallogaritshme. Deme materiale (qe Komunitetit Europian pa le sa I duhej te shkarkonte nga arka per …) dhe deme ne njerez.<br />Midis tyre edhe dy vellezer nga nje filan fshat. Nje I vdekur dhe tjetri I humbur. Por, e vecanta ishte se zera ne fshat I quanin shkaktare te rremetit, e jo viktima. Dhe kishte gazetare gomare me brire qe merrnin mundimin e shkruanin per te tilla budallalleqe. Flitej edhe per vellavrasje. Disa flisnin per gjakmarrje<br />”… Gjakmarrje brenda fisit? C’flet? Joo! E ke gabim… Gjithcka nisi per nje cope toke qe nje gjysh …”<br />Nuk ja vlen te citohen te tilla lajme diletantesh te dores se 5-te. Nuk do merremi me to.<br />Puna eshte se mbas rremetit, diku ne nje krahine (qe rastesisht perfshinte dhe fshatin e vellavrasjes, ndaj kjo e fundit duhet te jete ngaterruar ne kronikat e demeve) shteroi nje burim. Ky ishte demi me I tmerrshem. Vendi dhe burimi ishin pike e rralle turistke per vendin, nje nga burimet me te cuditshme ne bote! burimi c’eshte e verteta nuk shteroi. Sipas specialisteve, nga reshjet e shumta, rreshqitja e dheut kishte hedhur mbeturina inerte ne te, duke e bllokuar daljen e ujit. Kjo beri te mundur lindjen nga uji qe kerkonte rrugedalje te 5 burimeve te reja bija. Njekohesisht, rastesisht, diku ne nje krahine tjeter, nje nene kishte sjelle ne jete 5 njake. Diku ne nje vend te larget te Siberise, nje profet I rreme para se te behej personalitet, ne deliret e tij pijanike kishte deklaruar se fundi do ti vinte botes nga 5 njake sikur te pinin uje ne 5 burime njake dhe keto. Boh!<br />(Prape rreshkita nga qellimi im duke u futur ne artikuj pa vlere historike reale!)<br />Keshtu, pasi vdiq burimi, pas ca kohesh (nderkohe vendi kishte filluar te mekembej e behej gati per kandidature per be) vdiq edhe nje princeshe diku ne nje ishull te larget. Ajo e mjera po tentonte te kalonte ishullin e te dilte ne toke te thate nepermjet tunelesh te vjetra qe perdornin dikur perendite! Dhe perendite u nxehen seriozisht dhe I moren jeten! Keshtu, tere bota qau per priceshen e fisme qe I donte te varferit! Menjehere pas kesaj (nuk e kuptoj lidhjen qe mund te kete, por thjesht si renditje kohore po krijoj, asgje me teper) ne vendin tone te shqiponjave, se kush tha qe dikur paska qene vend skifteresh. U ngjall gjaku grabitqar ne rremba te tokes. Toka u be nje meme vampire. Ajo apelonte per gjakun e bijve te saj. Dhe ata, si skiftere te vertete rrembyen tere armet e mundshme dhe ja filluar. Per nenen tone qe do gjak, - therrisnin! Dhe bum! I binin njeri – tjetrit. Nje lemsh I vertete mishi, dheu te kuq (kush e di pse dheu donte te ishte I kuq!) plumbi, predhash vellavrasesish! Ah, ndoshta ndaj e paskan cituar ate vellavrasjen mesiper. I kane bere lidhjen me ate te madhen! Vrasjen e madhe! Ose duhet te shkruaj, vrasjet e medha. Po po! Kjo eshte me brenda temes. “vrasje e madhe” tingellon si roman! Ne rregull. Keshtu shqiptaret u vrane me njeri – tjetrin. Sikur vetem ata! Njekohesisht filloi nje lufte e madhe! Nje lufte boterore e fshehte! Disa thone se, edhe kjo lufte ka lidhje me token dhe gjakun, po kesaj rradhe ajo do ta nxjere gjakun e jo ta pije! Jane njerezit qe duan ti pijne gjakun! Sa mbrapa paskemi qene ne si popull! Te tjeret I pijne gjakun tokes, e ne I japim tonin! Budallenj!<br />Keshtu, per cudi, dikush, nje shkencetar I madh amerikan, me ane te studimeve te cuditshme na nxorri qe ajo permbytje kishte nje shkak madhor, dicka qe kishte te bente me gravitetin e elektromagnetizmin, dhe sipas tij gjithmone, tere rremeti duhej te kishte origjinen nga nje berthame qe e aktivizuan njerezit. Se si e qysh, veshtire te merret vesh. Dhe ky shkencetari vazhdonte te perralliste sikur kjo berthame qe na shpertheu ne nje te tashme, jo vetem qe ndikoi te ardhmen duke shkaktuar ato luftrat vampireske gjakderdhese vellavrasese, por, duke u bazuar ne teorine qe koha eshte si nje pellg me uje ku valet e ngacmimit perhapen ne menyre koncentrike, ajo ndikoi edhe ne te shkuaren. Kjo berthame, kjo qelize malinje si nje fitil I ndezur fluturonte ngarkesen e saj drejt te ardhmes e se shkuares njekohesisht. Ne te ardhmen te tere e dine se c’ndodhi, por ne te shkuaren ky shkencetar I rrjedhur (I cili per me teper eshte I semure nga semundje nervore!) na tregon se pasojat mund te paraprijne shkaqet. Keshtu, vrasja e Kenedit, lufta e dyte boterore (momenti ne llogore kur Hitlerit iu mbujt urrejtja per hebrenjte), lufta e pare boterore (vrasja e princit austrohungarez), pushkatimi I familjes Romanov, masakrat e Stalinit, masakrat simotra komuniste, bomba berthamore, dyndjet sllave, kryqezatat, inkuizicioni, therja e pabese e Cezarit, vrasja e Verxinx Toriksit, masakrat e hebrenjve, kryqezimi I Jezuse, helmimi I Atiles, luftrat punike, djegja e bibliotekes se Alexandrise, vdekja e Aleksandrit te Madh, medea qe vret femijet e saj, lufta e pare boterore e Trojes, vdekja e Akilit, vdekja e Hektorit, rrembimi I Helenes, shtate fatkeqsite e Egjiptit, shkaterrimi I Sodomes dhe Gomorres, deri te permbytja e rradhes boterore ku shpetuan vetem nje gjenerate njerezish, te tera keto pasoja, rridhnin nga nje seri shkaqesh qe mekanizmin baze e kishin tek ajo furtuna dhe berthama e saj qe ndodhi para ca kohesh. Dhe jo vetem keto, por nje numer I pafundem te keqijash pak me te vogla si termetet e medha, dhe akoma me te vogla si mbytja e titanikut, e edhe me te vogla si vrasja e Agamemnonit, vdekja e Airton Sennas, te tera nga ajo vinin. Jam qe jam, po fus edhe frakturen e gjurit kur isha 12 vjec! (me duket se I bera lemsh te tera!) Dhe ky shkencetar e shpjegonte qe tere ndikimi I saj shtrihej deri ne kufirin e shtrirjes se (le te themi) shperthimit te meparshem te berthames se keqe. Dhe ky kufi, gjithmone sipas mendjes se shkencetarit vinte deri ne permbytjen e fundit njerezore drejt se ardhmes, dhe deri te zhdukja e dinozaureve dhe shkaterrimi I tokes per here te pare. Edhe atehere duhej te kishte qene dikush ose dicka qe ta kishte shkaktuar hapjen e berthames. Dhe ky shkencetar profetizonte se kishte nisur reaksioni zinxhir I shkaqeve qe do shkaktonte nje permbysje te madhe, dhe shkaterrimin e tokes per heren e aq-te qe dime ne.<br />Po e citoj kete shkencetar per arsye se tere berthamen ai e cileson sikur ka shperthyer ne vendin tone, naten e permbytjes. Ndaj…<br />- I dashur… kaq vone? Po punon? Ku ishe tere darken?<br />- Lere mos pyet, se jam teresisht I derrmuar. Plasa vape, djersa po me bezdis shume, koka me plasi, dhe po me dhemb kurrizi ne kete karrige te mallkuar!<br />- Po ti vike ere alkool!<br />- Ee! Kam pire pak! Ishim me ata te redaksise. Fare pak pime, megjithate koken e kam te turbullt. Ja, e lashe punen. Do vazhdoj neser. As e mbaj mend se c’shkrova deri tani.<br />Sigurisht ndonje budallallek. Ne kete gjendje qe je ti! Lere artikullin tani, bej nje dush, pi nje paracetamol e hajde ne shtrat. Jam fare e pergjumur per te te bere sherbim…<br /><br />***<br /><br />Tani e gjeti ky dreq shiu, - I nevrikosur I ra deres se shtepise tere tersellem. – hape moj grua! C’dreqin ben! tre ore! - Ia veshi deres me shqelm. I ra dhe nje here duke shkolitur braven e hyri brenda. – po ku je moj? Dil moj se do te te tregoj nje gje. Ia hodhem me duket!<br />Ja o burre, - nxorri koken nga aneksi gruaja duke qeshur. Po hedh raki per mikun. Qenke bere qull! C’eshte keshtu? Si beri kjo kohe! Bresher ne pranvere s’kishte ndodhur! Nderrohu shpejt se do te ftohesh!<br />- c’mik the ti moj? Kush eshte ketu? Kush ka ardhur?<br />- Eja o Shqipo eja! Eja na trego ate gjene! Eja se ja hodhem me duket! Ha ha ha!<br />Shqipua ngriu. Sa po kthente shishen e rakise qe gjeti mbi tryezen e aneksit, po e la perseri ne vend. Ndenji pak sekonda menduar, dhe menjehere syte I xixelluan.<br />- po ti pse e ke sjelle koken? C’do ketu? – i tha, duke hyre ne dhome te pritjes, burrit qe rrinte ne kanape.<br />- Keshtu pritet miku o Shqipo? Aq me teper gjaku e vellai, - tha duke qeshur ai. Erdha, se me thane qe kishe gjetur nje send. Nje kupe te cmuar. Dhe e kishe gjetur ne aren e gjyshit.<br />- E c’te duhet ty? Punet e mia I di vetem une.<br />- Mos me fol keshtu mua se jam vellamadhi. – tha tjetri I ngrysur.<br />- Po ti vjen ne shtepi time e me jep urdhera?<br />- Hajde Shqipo. Mos bejme fjale se s’ia vlen barra qirane. Me trego kupen e cmuar. Me perket dhe mua, derisa e ke gjetur ne aren e gjyshit, te ajo pema e thare. Ta shesim e ti ndajme parate pergjysem.<br />- C’kupe o mavri! Ku kam kupe une! Sa paske fantazuar o ditezi! Tere keto plane. Po kush te ka genjyer njehere?<br />- Leri ato o burre, e mos me nxeh. Me tha kryeplaku. Ishte me ca te huaj. Njeri nga ata, nje plak, po qante nga frika se ti do hapje kupen e se’c do dilte nga aty. Keshtu me tha shqipfolesi, po ai me dukej se s’merrte vesh mire ata e ia futi kot. C’idiotizma! Po ti sigurisht qe s’do ta hapje kupen vetem, pa vellain tend, eeee Shqipo? Eee?<br />- Ore po qenke I cuditshem ti! Ik ore te thashe. S’kam asnje kupe te cmuar une. Kryeplaku eshte budalla.<br />- Po ajo traste aty mbi lavatrice c’eshte? Ti tani sa hyre, dhe ata solle me vete. Pa ma trego. Ajo eshte kupa shqipo? Ja, ta shohim. Vellai u cua e shkoi drejt trastes. Shqipua u leshua dhe rrembeu trasten perpara tij. Nuk kishte njeri ne bote ti merrte ate send. Vellai e godet me grusht dhe e hedh plasur ne dhe. Kjo nuk durohej! Ne shtepi te tij, para gruas se tij? Te bente ashtu? Shqipos I kercyen, po vellai I madh I hidhet siper duke e goditur.<br />- Qen …<br />Shqipua uleriu nga dhimbja. Me trasten e rende qe se leshonte nga dora, ia vesh kokes se vellait. fatziu u keput pike e ne toke. Gruaja vuri kujen. Shqipua humbi ndjenjat.<br />Kur hapi syte, gjeja e pare qe vuri re ishte bresheri qe godiste xhamat. Erdhi ne vete. Vellai dergjej aty, shtrire prane tij, me nje dore mbi barkun e tij. Gjak a plage nuk kishte. Kishte vdekur! Zemra e tij nuk rrihte me! Pa I llahtarisur perqark. Gruaja, ulur ne gjunje, shihte tavanin duke terhequr floket me te dy duart. Se’c berbeliste.<br />Shqipua u cua menjehere e mori vrapin. Trasten s’e leshonte nga dora. Bresheri I binte rende mbi koke e kurriz, po me rende ndjente lotet faqeve. Kembet I vraponin pa pushim. Mendja I kishte vdekur. Gjalle kishte vetem zemren. Zemren qe po e linte. Zemra mbi dy kembe. dhe kembet qe vraponin per ta lene pas zemren. Arriti te rrenja e pemes se thare. Dicka e shtynte aty! U rrezua ne toke. Trasta I shpetoi nga dora dhe nga ajo doli nje si dhe I kuq. Shqipua shqeu syte. E preku trasten me duar te dridhura, e nga ajo u rrokullis kapaku. Iu ngriten qimet perpjete si te maces! Filloi te dridhej. Syte nuk I shihnin me. Gjithcka e sfumuar, e bardhe! C’tmerr! Nje ere e ftohte u ngrit rreth fushes. Ate cast, nje rrufe, me bubullime te madhe ra aty afer. Tronditi qiellin e token bashke. Kupa ishte hapur!!!<br />Vendi rreth e qark u perfshi nga flaket, po bresheri I rrembyer I shoi shpejt. Nga pema, njeriu, e trasta me vazo nuk kishte me asgje. Era e djegesires mbuloi ere ne mishit te pjekur! Vetem pak dhe te kuq te cuditshem kishte aty.<br /><br />* * *<br />- … eja ketu kurva ime e vogel!<br />- Pse me thua kurve ti mua? I tha ajo me ledhatim duke iu ulur ne preher.<br />- hahahha! Po ty te tere kurve te thone e ti qesh, kur te them une me var turickat? Tha ai duke I puthur syte.<br />- Ehhhuu! Me thonin! Tani jo me. Tani jam nje vajze e respektuar e lidhur me nje djale fshatar te trashe qe ka ardhur ne qytet na ka bere shkolle e I duket vetja milioner vetem se ka trasheguar nje cope toke e dy leke nga stersterrrrgjyshi I tij I rrjedhur! Tha ajo duke qeshur.<br />- Ah! Hakmarese tradhetare! Bertiti djali duke e shtrire mbi tapet, e kafshuar ne qafe. Ne nje moment u ngrys. – Lere mos ma kujto ate token e mallkuar.- ndenji ca pa folur, I bere dhe ne fytyre.- Fola me vellain… babai, u zu me xhaxhane dhe vrane njeri-tjetrin, a dicka e tille. Nuk e mora vesh mire se ai fliste me ngasherima. Me kerkoi te shkoja atje.<br />- C’tmerr! Si ka mundesi? - tha vajza e tronditur. E tmerrshme! Kur do nisesh? Me vjen keq, shume keq shpirt!<br />- Per se? Per kafshet?<br />- Si? Jane njerezit e tu! Pse flet ashtu! S’te vjen keq? Vdiqen!<br />- Vdiqen? … Mire e bene! Ata jane te tere te cmendur! As qe dua t’ja di! Mire u be keshtu. Kot qe gjallonin ne kete bote! As me plas fare. Tani jam me I qete. Injorantet!<br />- Je I qete kur sapo te ka vdekur babai? Ti… Ti je moster! Je kriminel!<br />- Hahaha! Sikur vetem une! Shihe veten. Po ti e te tute? Njesoj jemi. Cift I bukur jemi ee?!<br />- Jo! Pse si jane ata te mite? ata jane shume... une ... <br />- Po, po … lere! ata jane, ti je, pfff! dhe ne bij te denje te prinderve tane jemi, ja c'jemi! Vetem pak me te rritur... Me moderne...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-5456937783872124600?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-24936632101856318532008-01-12T09:16:00.000-08:002008-01-12T09:56:02.051-08:00Gjithmone e kisha imagjinuar plot fantazi nje moment te tille dhe ja, tani po e jetoja. Ajo ishte para meje. Une pas. I shihja prapanicen e lezetshme, pak te mbledhur e dobesuar qe nga hera a fundit. Ngjitej me nje spotivitet te plogesht. Shkembi ishte tere rremba e gremca grrices qe po me pelqenin shume. Ndihem egersire kur zhgerryhem neper shkembinj. Me transmetojne forcen e tyre, ashpersine, me grricin kembe e duar duke me treguar sa I dobet jam e me se duhet te matem per tu ndier gjalle. Arritem ne piken tone. Nga aty do hidhemi ne det. Eshte e rrezikshme. Mund te thyesh qafen me kuptimin e vertete. Ishte shume lart. Ajo s’donte t’ia dinte. Nuk I behej vone per asgje. Une e dashuroja ate trup te bukur. Cdo skute te tij qe kisha eksploruar jo me larg se nje nate me pare. Une e dashuroja. Ajo kishte tjeter raport me trupin e saj. Ajo e respektonte dhe urrente. E respektonte sepse I pergjigjej me se miri cdo komande te saj, dhe e urrente se ne te ishte vendosur shtruara nje mase tjeter, nga nje bote e erret, nga nje dimension paralel, nga ferri. De ajo mase e huaj donte ta hante ate trup. Dhe trupi I saj e kishte bujtur te huajin armiqsor dhe nuk po e hiqte dot qafe tani. une isha nje nga te paktet qe e dija per tumorin. Ishte ne kurim e siper. As familjaret nuk e dinin.<br />Kishim kohe qe njiheshim. Nje njohje fare rastesore neper ca kanale shume te reja kontaktesh. Ishim njohur. Ishim shkeputur. Dhe ishim rikerkuar pas shume kohesh. Nuk kishim ndonje lloj raporti pas asaj johjeje te rastesishme, po u kerkuam pas ca kohesh, pa e kuptuar asnjeri pse. Ishte njohje e cuditshme, pa u zgjatur shume. Po une nuk dija pothuajse asgje per te. Raporti yne nuk ishte aspak social, nuk dija asgje per familjen, shoqerine. Shume pak per punen e saj. Asgje per te kaluaren. As mbiemrin nuk ia dija. I dija vetem emrin. Nje emer te pafe. Ashtu dhe ajo per mua.<br />Kishim nje nga raportet me te vecanta qe egzistonin midis njerezve. I ishim dhene njeri tetrit pa pergjegjesi. Thjesht, te lire. Ne cdo plan. Perqendruar vetem ne botet tona shpirterore. Dhe fizike. Secili nga ne te dy kishte nje jete te tijen per te cilen tjetri nuk dinte asgje. Dhe as qe na interesonte. Ne donim vetem universin perceptues te tjetrit. Dhe ate fizik. Nuk ishte vetem seks. As miqesi. Fjale e plote do ishte dashuri e lire. Pa pyetje. Pa kerkesa. Merr c’te japin. Merr c’te mundesh. Mos kerko. Keto I perserisja vetes kur kisha te beja me te dhe me pushtonte egoizmi dhe xhelozia.. Dhe ma do mendja qe edhe ajo bente te njejten gje. Ishte njeri I forte. Mundohej te behej e pashpirt, po ishte zemerembel. Dhe tani semundja e kishte bere shume te paqendrueshem humorin. Qeshte pak. Dhe une mundohesha tere kohes ta beja per te qeshur. Po humori me dilte me sforcim, si dicka e deturuar. Ndaj, kisha hequr dore. I shkoja pas ne c’me kerkonte. Isha gati per cdo papergjegjshmeri. Ne ate moment po rrezikoja jeten me te, duke shkelmuar tere te mirat dhe pergjegjsite shoqerore qe kisha.<br />Me pa ne sy.<br />Gati? - Me tha. Ishin rreth 15 metra lartesi.<br />E sigurt...? Do thyejme qafen.<br />Fillove ti? - Me pa me inat. - He, do besh me si qaraman apo si...<br />Ne rregull. Hidhemi. Me koke e? Mos provo te hidhesh me kembe se ... (e mengova mire, ne njejes apo shumes vazhdimin e fjalise. Duhej te ishe diplomat keto kohe me te.) ...do ngulemi ne rere e do vdesim. Madje po te vdesim gjysma e se keqes. Do ngelim sakate. I thashe.<br />Mire. Gati?<br />Gati. <br />Po me perpelitej zemra si qen. Ia dhame nje ulerime te njezeshme dhe fluturuam nga shkembi me koke drejt e ne det. Ishte nje shkarkim I tmerrshem. Nje ndjesi e larte. Po mendoja se isha piter pani. Vetem ai mund te bente nje aventure te tille. Uji m embushi hundet, sic me ndodhte zakonoisht, dhe djegesira e kripes me beri te nxitoja te ngjitesha. Ajo kishte nxjerre koken siper dhe qeshte si femije. Pashe fytyren e saj te ctensionuar. Ehde une ashtu duhet ta kisha. Ndihesha I lehte, I qete. Duart dhe kembet kishin mare nje dridhje te lehte. E kapa dhe e zhyta. Me terhoqi nga kemba dhe filloi nje kacafytje ku une humba me nderin qe me takonte. Dolem ne bregun me zall duke u zvarritur. Me zor merrnim fryme. E putha. Buzet I ishin fryre aq bukur! Pashe thithat e ngritur perpjete nga tere emocionet e forta qe kaluam. Mu erresuan syte. Ia zbertheva rrobat e banjes. E leshoi veten ne doren time. Po cmendesha duke I thithur. E lepiva pas veshit. Filloi te levizte duart ashtu si mua me cmendte. Kembet po I tensiooheshin. Filloi te bente levizje konvulsive. Kerkonte. Lepinte gishtat e mi.i shtrengova vithet seri sa bertiti. Ishim te eger. Thonjte I kishte ngulur ne gjoksin tim. Shtrengonte fort. Dhe une u zhyta ne te. Isha nje I cmendur. Tere gjoksin e ndjeja te me hapej. Zemra po me cahej. Po e perplasja fort. U drodh, bertiti, u perpelit, dhe une bashke me te, rame te keputur ne zall.<br />Kjo ishte mahnitese, - tha me nje buzeqeshje te lumtur ne fytyre. Femrat ishin te lumtura dhe bosh, vetem pas orgazmes. – e lave fajin e mbremshem.<br />Tani e prishe, - I thashe. Pse duhet te kujtosh momentet e dobesise se tjetrit? Asaj nuk I shkonte nder mend, se nje nate me pare as qe ndjeja fijen e eksitimit. Isha I mbytur ne mendime tere merak per te.<br />Mbreme me le pergjysem, - vazhdoi ajo.<br />Nuk me eksiton me, I thashe. Me ke dale nga qejfi.<br />Po e di, tha. E pashe tani. qeshem. Ishim ne, zhurma e detit, qielli, mali, pemet…<br />c’do besh? Prisha heshtjen.<br />Kur? <br />Pas kesaj.<br />Pas kujt? – tha.<br />Pas pushimeve tona.<br />I ra nje hije e zymte ne sy. U pendova qe e kisha pyetur. Iu kujtua serish AI. Nuk I dilte ta kishte ne trup, po te mbinte dhe ne mendje. Aty bente shkaterrimin me te madh. Dhe asaj I ishin dobesuar nervat. C’nuk kisha bere. Duhet ta luftoja. Kisha bindjen se une mund ta sheroja per aq pak dite sa e kisha. Pastaj do me dilte nga kontrolli. Nuk do e kisha me ne kujdesin tim. Ndaj, duhet ta sheroja per aq kohe sa e kisha ne dore. Vetem. Une.<br />Kishim bere tere magjirat e budallalleqet e mundeshme. Qe perpara se te kthehej, une me bindjet e mia kisha ngritur nje rrjet te tere energjish pozitive nga njerez te ndryshem, te vecante, te cileve u besoja dhe kisha bindjen qe ishin te fuqishem per te bere nje gje te tille. Dhe ne qender te ketij rrjeti ishte ajo. Tere ajo energji, si nje shigjete e drejtuar nga ajo, do ta gjalleronte.<br />Diten e pare, duke udhetuar, me kerkesen time mbajtem makinen ne nje tip minipylli. Isha I eksituar, dhe ideja e te berit seks aty mu duk shume e pershtatshme dhe ngacmuese. Ne moment, mu duk sikur dhenia ime ndaj saj gjate momenteve I jepte nje ngarkese te pafund energjie pozitive. Dhe ashtu ishte. Dhimbje nuk kishte pasur gjate tere kohes.<br />Pastaj, filluam te flisnim per ATE si per nje dicka shume konkrete. E beme dicka te gjalle. Talleshim me te. E quanim idioti. Gomari. Plehra. Rri aty ne barkun tend e fshihet.<br />Une e kuptoj qe eshte I dashuruar me ty, dhe eshte egoist I madh, po jo me shume se une ne rradhe te pare e pastaj tere te tjeret me rradhe. – I thoja.<br />C’pune ke ti mo? Qeshte ajo. Ti e di shume mire qe egoizmi yt eshte fare pa lidhje. Une nuk te perkas. Nuk ka c’te duhet ca behet me mua. Te shkon dem o rrote!<br />Ate pune e di une. ti nuk je e imja, po e askujt tjeter nuk je. Pastaj ti e di ne c’perendi besoj une, - I thashe. - Une besoj ne zotin e ri, Akilin. Une I besoj arbitraritetit. Dhe aftesise per te qene arbitrar. Ndaj une te marr per vete, sepse zgjas doren I pari, dhe sepse kujtdo tjeter do ia pres duart po ti zgjase. Qeshem te dy.<br />Ne fund te fundit, ndaj te dua... Sepse nuk te kam asgje, nuk je e imja, nuk kemi rregulla, detyrime, as per hir te dashurise. Jemi totalisht te lire. Dhe te cmendur. Jemi dy budallej…Qeshem.<br />Ne darke beme nje zjarr, dhe tape te pire morem letra te medha, shkruam emrin e tij, morem kopjen e skanerit, dhe duke u hedhur e sperdredhur ne breg te detit rreth zjarrit, I dogjem me ceremoni. Duhet te kishim djegur origjinalin e skanerit, tha ajo. Iku tani. e dogjem – thashe. Sipas besimit woodoo AI vdiq. Qeshnim si dy budallej. Pasi beme dashuri deri ne mesnate, ate e zuri gjumi. Ndersa une, I bindur totalisht ne vete se kisha trasheguar fuqite e mistershme te mamase time per te bindur, dhe sheruar njerezit, ndejta tere naten duke I berbelisur ne vesh qe e prisnin perpara edhe 60 vjet te tjere jete. E pyesja ne gjume se c’do bente me ata 60 vjet te tjere? E beja te mendonte ne gjume se cdo bente me jeten qe I mbetej. I perserisja me rregullat e hipnozes qe ishte mire. Qe floket I shkelqenin, syte I shkelqenin, lekura I shkelqente, buzet kerkonin mish per te puthur. I perkedhelja cdo pjese te trupit duke i folur per te e duke e bere te dashuronte serish trupin e saj. Je 26 vjece, I thoja me ze si peshperime. Ndjej ne tere trupin tend rinine. Ndjej te me japesh jete. Je kaq e fresket dhe e fuqishme!<br />Pastaj, me nje bindje deri ne delir qe kisha aftesi te cliroja biorryma nga gishtat, dhe qe qenia ime emetonte sinjale pozitive, e mbuloja me trup, pastaj I prekja barkun ne vendin e operacionit duke u sforcuar te sheroja me gishta. Keshtu kaloi nata. Te nesermen hengrem mengjes, dhe pasi beme not e zhytje pa fund nga shkembinjte, morem nje shishe (e zgjodha vete prej qelqi qe te thyhej) dhe e vume per shenjester. Keshtu eshte thyer ai brenda teje I thashe. Dhe e merrnim shenje. Goditem, une kot ajo plot seri sa e thyejti vete me gurin e leshuar nga dora saj. Besoj se krisma e shishes se thyer dhe ndjenja qe e shoqeroi kane ndikuar mire brenda saj. Qe ate dite nuk e permendem me. AI nuk ishte me. Dhe ja, sot I ra kjo hije ne fytyre! Pse te ishte kaq frikacake?<br />Ca do besh? E pyeta. Pas kesaj?<br />Nuke di tha. Mos me pyet per gjera qe askush nuk I di.<br />C’dreqin ke qe rri ashtu? Ke frike? Akoma me ate histori? Ti e di qe operacioni shkoi mire. Ca dreqin ke?<br />Po mor po, kam frike. Nuk lejohet?<br />Po mire, ula tonet une, - C’frike ke? Qe do vdesesh? Po. Do vdesesh. Do ikesh per lesh. Edhe une. edhe plot te tjere. Te tere. e pse u dashka merzitur? Ja, ti do ikesh pak me shpejt se ne. edhe? Ce pastaj? C’do humbesh? Asgje.<br />Si s’do humb asgje? Do I humb te tera. Kam njemije gjera te tjera per te bere.<br />Dhe do ti besh. Do shkosh ne 1000 vende, duke u nisur nga Egjipti, do shkosh me 1000 njerez duke filluar nga une e femra e meshkuj te tjere qe te presin. Do besh 1000 gabime, qe do te te kushtojne. Do fitosh miliona leke per ti harxhuar prape. Do zihesh me prinderit e do pajtohesh prape me ta. Po Kolumbine do ta shohim? Ne Kube dhe Tibet do ikim bashke. E ke me detyrim. Te tjerat I ke te lira. Degjon? Ndaj, Mos fol idiotizma tani. nese je e bindur qe do vdesesh, e di ca? Cohu e ulerija me te madhe tere njerezve nje gje te tille.<br />Po mendoja ta lija shtatzane. Ashtu do kishte per se te mendonte. Do i hapej psikologjia e zymte qe e kishte pushtuar.<br />Ca? Me pyeti me sy te shqyer. Qe do vdesesh, - I thashe pa mu dridhur qerpiku. Ketu nuk ka njerez. Ata qe jane. Thuaja peisazhit qe na rrethon.<br /> Cohu! Bertit!<br />U hodh ne kembe. Po ore, - tha. E bej. Pa perqark... u ul prape. Ishte e deshperuar. Shume e ngrysur. Nuk mundem. Nuk mundem.<br />Ku dreqin e kishte gjetur semundjen kjo? C’pati? Nga I doli? Pse ty moj? Po e shihja. Ajo qenie… kurre nuk duhet te ikte. Nese do guxonte te ikte… nuk do e lija. C’eshte kjo. Kjo eshte jonormale. Shkon kunder deshires se universit. Apo universi e do prane tij? Jo. Nuk ia jap. Pse u semure moj? I thashe. Ajo ktheu koken. Isha I terbuar dhe nuk di c’pamje mund te kem marre qe ajo beri ate fytyre. C’te tha truri qe u semure? U cova. Po e shihja. Kjo pune vetem keshtu rregullohet, thashe me vete para se ta qelloja. Grushti goditi drejt e ne stomak. Ajo u palos. Me sy te kercyer. E qellova me pellembe. E zura per flokesh. E perplasa ne toke. E qellova prape me grusht ne bark. Ajo rrinte si e llahtarisur. Ne nje moment reagoi. Mu hodh ne fyt duke uleritur e duke me gericur me thonj. Me qellonte pa pushim. Ishte dicka shume e shpejte. Mbaj mend vetem syte e saj si te zoteruar. Mori nje gur me maje e me qelloi ne brinje. Gjaku rrodhi pa e ndjere fare ne lekuren time. Ate moment u keput. U ul ne breg dhe shpertheu ne te qara te denesshme. Ate moment e desha tmersisht shume. U afrova ta perqafoja. Po u kujtova. Ajo nuk mbaronte me kaq. Ishte prape e deshperuar. Kesaj rradhe nuk u tremb nga goditja. Floket I mbuluan fytyren dhe koka iu shmang anash. Po he? I thashe. Cohu. C’tu desh ty qe u semure? E? c’tu desh? Kush te dha leje? Kush? Ulerija. E godita perseri. Perseri. Perseri. Ajo rrinte duke qare si ne faj. Po erdhi kulmi I kulmeve. Mu hodh siper e u rrokullisem deri ne det.<br />Do te te vras! Uleriu. Do te te vras! Dhe me qellonte pa pushim. Me zhyti koken ne det, po ishte kunder natyres se saj femerore. Aty hoqi dore. U cua duke dihatur. Plaga ne brinje mu ftoh dhe me dogji nga uji I detit. U permenda dhe une.<br />Rrinim ne breg te detit. U afrova ta puthja. Me shtyu. U afrova perseri duke e kapur me zor per flokesh. Deri sa pranoi te me puthte. U shtrime ne breg e rrinim. Putheshim.<br />Ate darke, pasi hengrem mire e mire, pime vere te kuqe fshati dhe beme dashuri te embel, mblodhem plackat dhe u nisem. Lame deren e dhomes hapur me celsin brenda. I jepte makines shtruar. Ku? Tha.<br />Nga te ta thote sekonda. I qesha. Ishim lart, shume lart. Rruge malore. Ne krah kishim henen. Nuk jemi vetem, - I thashe. Hena na ndjek. Na do shume.<br />Qeshi. Ishte aq e qete, aq moskokecarese. Jeta brenda saj ishte kthyer ne rrjedhe normale. Ishte pak fresket. Dhe ai ajer I paster. Mora paketen e cigareve ne makine dhe e flaka.<br />E di ca duhet tani? I thashe. Vura Moonlight Drive.<br /><em><span style="font-size:78%;"><span style="font-size:85%;">Let's swim to the moon, ah ha<br />Let's climb through the tide<br />Penetrate the evenin' that the<br />City sleeps to hide<br />Let's swim out tonight, love<br />It's our turn to try<br />Parked beside the ocean<br />On our moonlight drive...</span><br /></span></em>Doors I adhuronim. Po shkonim, ne udhen e bukur, nen qiellin dhe henen e bukur, rruges te tere flinin, dritat fikur... e ne, si dy lugeter drejt se perkryeres…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-2493663210185631853?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-9274371344705267112007-12-15T12:12:00.000-08:002007-12-15T12:17:59.348-08:00Njehere, para shume kohesh, isha ne gjendje te keqe. E keqja me kishte zene ne formen e ngjyres se zeze. Dhe ajo erdhi ne menyre natyrale, fare pa shqetesuar asnje nerv timin, me hapa te heshtur…<br />Nga nje gjendje normale qe isha, plot me ngjyra euforike qe karakterizojne natyren time, fillova, cdo gje qe me rrethonte, ta shihja ne nje ngjyre te zeze. Ne fillim here te zbehte, e here te forte. Me pas, sa me shume kohe kalonte, aq me e forte behej e zeza qe shihnin syte e mi. Por, nuk ishte ky shkaku qe une ndihesha keq.<br />Nuk isha aspak I merzitur, as melankolik, as depresiv, as ne lufte me boten, as anarkik. Ndihesha qejfli ne ngjyren e zeze. Gjithcka qe shihja zi me shijonte. Dhe kjo gje, pikerisht ky fakt, ishte shkaku i frikes time. Ne rregull deri te ndjesia e papritur qe nuk me ndahej e se zezes, por edhe qe ta shijoja?<br />Ishte e frikshme si hijet e skutave merrnin te njejten ngjyre duke me ndjekur pas.<br />Syte me ishin nxire, (une kam sy te celet) dhe gjuha me ishte nxire nga vera. Dhembet ishin nxire nga kariesi. Vishesha me rroba te zeza, dhe, nuk e di pse, degjoja vetem kenge te zeza.<br />Kudo qe shihja ne kohe, ne hapesire, ngjyra e zeze me fekste fort fort, ne nje kreshendo qe nuk e dija si do I vente filli. Ndoshta do e bente diellin e zi? Henen e zeze? Sepse parfumin tim e kishte bere te zi nderkohe… Dhe gjaku? Kur u cava dje pa dashje, nga mollza e gishtit kulloi gjaku im, dukej I zi…<br />Po floket e mi bjondë? Dhe ato te zeza?<br />Bah! E tere kjo ishte e frikshme!<br />Dhe nje nga ato dite, ishte nate ne fakt, dyert e dhomave te familiareve te mi ishin zhytur ne errezire te zeze, energjia elektrike mungonte, nata ishte e zeze pa yje, dhe era frynte ne ngjyre te zeze, pashe veten ne pasqyre. U fiksova ne syte e mi dhe pashe aty nje pako, nje pako me tere erresiren e mundshme brenda… lidhur bukur me fjongo te zeza…<br />Atehere, u ula kembekryq mbi tapet, si somnambul, duke teshtire ne fillim, pastaj pa shfaqur asnje shenje gjallimi, pa u ndier fare.<br />Gishtat e mi rrembyen tere nxitim penen e zeze qe fshihja diku poshte kolltukut, dhe, mbi nje fletore me kapake teresisht te zinj pa dyshim, nisen te shkruanin c’fshihej ne pako.<br />Nisen te shkruanin… LIBRIN E ZI !<br />Gishtat shkruanin e shkruanin… nuk e kuptova dot kurre ne ishte mendja qe urdhetonte gishtat, apo gishtat sugjestiononin mendjen nepermjet levizjeve se tyre valltare mbi fletet…<br />Ne cdo hap qe hidhnin gishtat e mi shkruhej nje shkronje e zeze me bojen tmerrsisht te zeze qe rridhte e frikshme nga maja e penes time…<br />Shkronjat formonin fjale, e kuptimi I tyre ngrihej si hije nga fletet duke u futur ne hundet e mia…<br />Fjalet, rreshtat, paragrafet, kapitujt shkruheshin me shpejtesi marramendese dhe gishtat e mi nuk ndjenin asnje ngerc, e hunda ime nuk ngopej me ate kuptim te erret, syte nuk lodheshin nga e zeza…<br />per tu shkeputur nga kjo gjendje thithese u perpoqa te mendoja dicka me tronditese se kjo, ndarjen nga dikush I dashur per te mos ta pare me, thyerjen e gjymtyreve, vdekjen e prinderve, te djegurit te gjalle, vdekjen e femijeve, humbjen totale te shqisave, … nje kancer… cdo gje dukej perralle.<br />Ai liber I Zi I gjalle, si kthetra maceje, bishta te zjarrte dragoi, sy tigri e mjeker cjapi qe digjej, Ishte nje ngjarje pertej cdo tragjedie njerezore mizerabel.<br />Nderkohe vazhdoja me nje shpejtesi mbinjerezore te shkruaja e shkruaja Librin E Zi.<br />Materialin brenda tij nuk do mund kurre ta tregoj. Edhe sikur te mundja, s’do ta ndaja kurre me askend.<br />Cdo shkronje ishte e gjalle, cdo shkronje nje njeri! Libri, aq I forte, aq agresiv!<br />Cdo gje ne te filloi te vibronte e dridhej… shkronjat e fjalet nuk arrinin ta mbanin dot te zezen brenda, dhe nje lloj termeti ndodhi midis paragrafeve e kapitujve.<br />Shkronjat e zeza nisen te vetetinin, te ndizeshin… dhe nje zjarr mbiu, me gjuhe flake gllaberuese midis fleteve.<br />Tere libri nisi te digjej ne vetvete. Permbajta e tij, cdo faqe e shkruar, paragraf, fjale, shkronje merrte flake ne formen e gjuheve te vockla te errta. Zjarri ecte I vendosur, I pandalshem mbi shkronjat e zeza, dhe tere libri dukej sikur po e shijonte… dukej sikur po te kishte goje, Libri I Zi do kendonte…<br />Zjarri I tij ndricoi erresiren e nates, dhe ngrohu qenien time qe merrte fryme diku aty anesh tere asaj qe po ndodhte…<br />Afrova duart ti ngrohja ne zjarrin e librit qe po digjte vetveten nga rendesa e egzistences se tij…<br />Une shkrimtari e arkitekti I tij ngroha gishtat, ti mbaja te zhdervjelleta per te shkruar librin e ardhshem…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-927437134470526711?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-54857551490683066742007-12-07T05:15:00.000-08:002007-12-07T05:18:41.363-08:00Po po… rruge me bryme qe sapo kane filluar te shkelqejne, dhe pluhur fshesash… ngrihet tere shtellunga e te mbush syte, gojen, floket dhe betonon qejfin a mbufatjen e hirte te darkes durrake… bashke me brymen… dimrave….<br />Jane te tmerrshme pastrueset e nates, me fshesat e shkujdesura te xunkthit, qe bejne nje pune poetike, ate te fshirjes se rrugeve te qytetit, edhe ato nen brymen e nates pas12tore, dhe trystnive orgjiake te pergjegjesve te tyre komunale, ato mbushin netet e mia te heshtura me pakez njerezi, pastrueset e shkreta kokeulura, qe edhe pse kemi krijuar idene e nje shkerdhimi masiv per to, jane shume me te virtytshme se sa mendojme… (per ate cka nenkupton primitiviteti humanoid me shkerdhim dhe virtyt)<br />Nen ritmin primordial te ketyre fshesave, nen brymen e pas12tes, nen nje qetesi gjumendjellese, sekrete, atehere kur tere qyteti fle ne gjume te dyte, njerezit mbeshtjelle neper batanije e jorgane, gati gjithmone ne dimer, pasi eshte futur brenda njeriu I fundit ditor, mbaron jeta e dites, dhe rreshket embel, tinez, si pa kuptuar, napa e nates.<br />Dritat e kuqe ndricojne qytetin, duke i lene vend nderi e respekti tere frike e mister skutave me hije, rrugicave te pashkelura, cepave me aroma afshi e ndukje ciftesh… kudo shkretetire… me pelqen te shkruaj naten, per naten, ngjarjet qe me ndodhin mua keto ore….<br /><br />Histori cigaresh…<br /><br />Nje nga cigaret e mia te para desh me mori jeten… me shpejt se cdo faktor kancerogjen cigaresh…<br />Diku te 13 vjecet, ne momentet e mia te ndjeshmerise se tejskajshme, darkave te vetmuara, ne mendime per nje vajze qe ta doja, apo qe e doja, mu pi nje cigare.<br />Me shume se faktor meditimi, asokohe cigarja me hiqte dashurine nga mendja me pak momente nga emocioni zemerperpelites I trasgresives po kush e kuptonte?<br />Duke nxituar mora nje nga paketa e gjyshes, dhe dola ne ballkon tere frike, duke kthyer koken mbi 100 here nga dera se mos babai zgjohej e me gjente duke tymosur….<br />Kujdes zhurmen e cakmakut… dhe nisa te thithja cigaren, heren e pare me qejf te madh, e heret e tjera duke nxituar te kryeja detyrimin... te pija nje cigare.<br />Sasine duhanit qe pihet per 5 – 7 min. une e mbarova per 2, duke e thithur tere vrull deri ne filter, shpejt, se mos babai…<br />Dal ne ballkon tere kujdes se mos lag corapet nga uji qe la shiu, duke ecur ne maje te gishtave, zgjatem per te pare poshte ku do hedh bishtin qe te nesermen mos ta dalloje njeri qe ketu siper pihet duhan naten etc etc me mendime femijesh te kujdesshem, kur…<br />Mendja ime u rrotullua ne formen e syve qe pane mbrapsht… brenda kokes ndjeva nje turbullire te madhe, dhe kafka e tendosur me peshoi aq shume, kokeposhte, duke tentuar te takohej me asfaltin e rruges poshte… nuk di c’ force, mbase u jam dashur dhe ca ketu ne toke, me coi te ngulja gishtat ne brazdat e murit te ballkonit … fitova nje fare ekuilibri sigurues qe nuk do perfundoja poshte kater kateve, dhe pastaj grumbullova force mjaftueshem, apriori mendjes time vazhdimisht rotulluese, u shtyva fort, duart trajtonin trupin si te ishte peshe angari, dhe rashe plasur ne tapetin e dhomes se ndenjies duke u perpelitur…<br />detyrimisht, po te mos marresh ajer per 2 min, per me teper ne vend te tij te thithesh CO2 e nikotine, shtoji ketu levizjet e shpejta, te papritura, hetuese, truri domosdo nuk furnizohet me oksigjen, dhe kalon ne gjendje asfiksie…. Po kjo nuk eshte histori vlerash mjekesore por, ngjarjesh qe zhvillohet naten, nen bryme, zhurmat e fshesave qe arrijne embel ne kat te katert… histori rebelimi e kaloresie jeterrezikuese dashurore me breke te lagura naten… patjeter nga dashuria… <br /><br />nje nate tjeter fare pa hene, nate vere pas shume vitesh, me vetesigurine e atij qe “ca ke o vlla, me pihet, e pi…” dola ne ballkon, me cigaren ne dore, ndeza cakmakun fort, qe zhurma karakteristike e tij, , ne mes te qetesise te pas12es, te degjohej qarte e te protestonte ne menyre frontale ne veshet e prinderve qe me kishin merzitur…<br />thithja cigaren dhe isha shume mire… shume I forte… shume I zgjuar..<br />mendimet e mia sapo kishin konkluduar qe Noeja I arkes ishte alien, dhe varka ishte forme kolonizimi e ardhur nga nje planet tjeter ne epoken e tokes mbuluar nga ujrat, dhe qe kishte pritur te dilte ndonje cep toke per te krijuar familjen e tij njerez kafsherore, por njerezit, te shkretet njerez I kishin bere historite lemsh dhe ishin ngaterruar… memorie e dobet gjate mijevjecareve…<br />cigarja arriti te kulmi i saj, filtri, (na lejohet te perdorim ndonje metafore here pas here, e bukur kjo e? kulmi I cigares, filtri…)<br />cohem ta hedh nga ballkoni, tere nerv e deshire per t’ia flakur ndonje makine siper…<br />nje lakuriq nate po bente ca levizje rrethore shume te cuditshme, duke iu afruar perhere e me teper ballkonit… <br />lidhja qe I beri mendja ime skemave te mundshme e coi mendimin deri te miku im I ngushte e te frika e tij patologjike nga lakuriqet e nates te cilet sipas tij do I kapeshin neper floke e do I nxirrnin syte… e vura bishtin e cigares midis gishtave duke ruajtur lakuriqin e nates te xhiroja e tij e rradhes afer ballkonit, do ta trembja, valet e tij do kapnin nje objekt qe levizte drejt tij dhe ai detyrimisht do nderronte orientim…<br />he, ju prisni tani t’ju them qe, duke pritur lakuriqin te afrohej mu dogjen gishtat dhe hodha cigaren?<br />Jo!<br />Une hodha cigaren mu ne mes te shpines se lakuriqit te nates, koka e kuqe e saj kerceu, dhe prushi I ngeli ne kurriz, e lakuriqi I shkrete u perpelit e rrukulleps derisa (kuptohet, kjo eshte nje histori e pak sekondave) shpetoi nga prushi I ndezur e iku si torollak andej ketej duke u perplasur… larg….<br />Une ngela si buf. Mundesite qe kjo te ndodhte ishin 1 ne 1 miliard, dhe kjo kishte ndodhur… kush do ta besonte?<br />Joo! Kjo ishte shenje! pashe yjet. Pa dyshim, Noeja kishte qene alien, kjo ishte shenje e universit… nese mundohesha pak ta lexoja skemen universale, me thoshte pikerisht kete… Noeja ka qene alien…<br /><br /><br />Hah! Qejfi I madh I rroges me shtyu te hapja nje alamet hapi tere gezim per tu futur sa me shpejt ne shtepi … sapo hyra ne hyrjen e pallatit tim, dhe pse I vdekur nga puna… isha me leke… sa te shijon xhepi i rende… e kush nuk ngordh e shkrihet nen ate ndjesi? Ishte shume vone ndaj asgje te mire nuk bleva per ca cuar ne shtepi…<br />Keshtu, kisha hapur hapin une, kur… gati shkela macen qe me kishte zene rrugen.<br />Po kjo? Macja rrinte tere hije te rende, tere vendosmeri, tere ftohtesi, mu perballe shputes se kembes time. As qe levizi fare. As u tremb.. as u kreshperua… aq sa mendova se ishte e verber…<br />Mjau! Tha ajo.<br />Epo kjo, thashe duke terhequr kemben. Duhet te mesojme te flasim dhe macshe tani neve? Ca do moj?<br />Mjau! Dhe lepiu buzet… ahaaa… do te haje… po une moj mace po vdes per te ngrene per vete… c’te te jap une ty te hash?<br />Mjau! Ku donte te dinte macja? Rrinte e me shihte ne kokerr te syrit, a thua se ishte femija im I jashteligjshem te cilit nuk I jepja mjaftueshem para… para…<br />C’ti jepja une maces? Dora qe ne shenje serioziteti ndaj kokederresise se maces u fut ne xhep, preku parate…<br />Une kisha xhepin plot me para.. po maces s’kisha c’ti jepja te hante… dmth, mund ti jepja te hante parate…<br />Ajo I mori ere nje 2000 lekeshi te vjeter, mjau! Nje te tundur bishtin dhe dy sekonda, kur u cua e iku tere tangerllek …<br />Ca dreqin donte ajo mace e qelbur? Une shkova si anormal e I hodha leke… nese ishte aq e uritur te hante leket… apo leket nuk haen ne asnje rast? Apo …<br />hahaha… ka dashur me shume se aq ndoshta…<br /><br /><br />Mbreme po ecja vetem, rrugeve, naten, gjithmone pas 12… mbeshtjelle deri ne veshe me xhaketen e lekures…<br />kepucet e mia me sholle kercisnin neper pllakat e trotuarit duke bere nje zhurme monotone dhe acaruese deri dhe per veshet e mi…<br />Gjithmone duke ecur neper rrugen e erret, ku ndodhin tere cudirat e neteve te mia, isha afer deres se shtepise kur…<br />Perballe meje, ne lartesine e gjoksit po me vinte nje flutur nate. Ndalova. E pashe. Ndali dhe ajo duke perplasur krahet … Avujt e bardhe te frymes time I binin mbi flatra… kundershtonin zezesine e saj… Flutura e nates…e erret, hukatese erdhi perqark meje… erdha perqark saj… me pa ne sy, nuhati dicka ne gushen time,<br />Ah jo! Vazhduam secili rrugen e tij. Kete te vdekur nuk e njoh, nuk eshte i imi…<br /><br /><br /><br />Mbreme naten, nje tjeter mbreme naten, po kthehesha ne shtepi. Mos duhet te them ne mengjes? Ishte ora 2. Sidoqofte ishte erresire. Dhjetor… rruga e lagur nga shiu, po qielli plot yje, nuk kishte pike reje ne horizont, ne qiell I paster pranvere ne te ftohtet e dimrit…<br />Tere rruga e erret ishte e ndricuar, pavaresisht erresires se cuditshme qe ajo fsheh ne gjirin e saj…<br />Ec, ec, ec kur… neper heshtjen ku tashme nuk ndihej as dhe nje mace a qen rrugac, degjoj, qarte, shkoqur, paster, me paster se kurre… kengen e nje bilbili…<br />Bilbil? Cmenduri e tepruar dhe per kete rruge te cmendur… e pamundur… do jete ne nje kafaz qe e kane harruar ne ndonej ballkon, - mendova.<br />Bilbili kendoi prape. Po e njejta kenge. Ca do te thote? Ca thua more bilbil? A je ne tru? U afrova andej nga vinte kenga … nga nje peme nga ato si kthetra shtrigash nen driten e yjeve… c’ne bilbili aty? Nuk u trembej kthetrave te pemes? Bah! Ndalova pa marre as fryme se mos e trembja. Kaluan ca sekonda e vec kur t’ja jape prape bilbili po te njejtes kenge… shih une ta dalloja, hic! Nuk behej fjale, shih mos dalloja lecizje.. fare…<br />I fus nje shqelm trungut te pemes dhe… ja, zogu I lajthitur ben nje te fluturuar qorrazi, si dreqin fluturoi naten, dhe kerceu ne nje peme treter. Dhe pse ndryshoi pema, asnje note nuk levizi ne kengen e tij.. e pse duhej ne fund te fundit? Vazhdova rrugen per ne shtepi… kjo rruge eshte shmangie…<br />Sa mund te jem shmangur une nga mendja normale duke kaluar ketu cdo nate?<br />Do studiohet ndonjehere kjo rruge, do behen ndonjehere pelegriazhe te kjo ruge per te shmangur mendimet normale?<br />U futa ne hyrje me mendimin se asgje tashme nuk mund te me habiste.<br />Gabim… sigurisht qe u habita dy net me pas, kur degjova kenge dopio… dhe pashe dy bilbila duke fluturuar, tashme jo si te torrollepsur neper asfalt e mbi pemet kthetra te rruges se erret…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-5485755149068306674?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-81558870493458641532007-11-20T04:00:00.000-08:002007-11-20T04:03:01.719-08:00<em>Bazuar ne nje histori te vertete,<br /> klipi “Mary Jane’s Last Dance”, Tom Pety</em><br /><em></em><br /><em></em><br />Si gjithmone oreve te para, isha vone serish. Po nxitoja si lepur duke menduar nje justifikim te mundshem… u prish autobusi, I vune gjobe furgonit…kur pashe qe te tjeret ishin mbledhur te dera e jashtme.<br />Na kishte premtuar pedagogu yne qe do na conte ne morg, dhe e mbajti fjalen. Nuk doja ta humbisja nje mesim te tille pas asgje. Dmth, per asgje pervec atij gjumi te embel te mengjesit… ahh…<br />Nejse. Tanime isha te dera. Nje roje si xhuxhmaxhuxh me gishta te trashe e te kthyer nga artriti mbase I shkreti, na hapi deren e hekurit. Nese do vije njeri tjeter pas jush, ndonje qe eshte vone, - tha,- do therras njerin nga ju ta identifikoje. Me jepni nje emer.<br />Hajde protokoll hajde… ia keputi njeri nga cunat. Plasen te qeshurat. Roja qe mbase se kuptoi as fjalen protokoll na shihte me nje sy shume serioz derisa mbaroi punet “protokollare” me nje nga vajzat.<br />Hyme brenda. Gati gati dukej si atmosfere kishe, tempulli, a ndonje laboratori eksperimentesh, bardhe, paster, fresket, nje ere e caktuar qe te trashte hunden. Shshshhh! Na frenoi doktori. Askush nuk pipetiu me. Aty kishte njerez te vdekur. Ndaj u sollem si te ishim ne varreza. Derisa nje nga cunat, s’me kujtohet se kush, kapi nga kemba nje vajze nga ato te llojit syze-flokeleshuar-libra ne sqetull-xhup puplash deri ne fund te kembeve. Ajo ia dha ulerimes. Une qe pashe skenen se mbajta dot te qeshuren. Alfa-alfa, profesori qe I ngrihej nje qime ne maje te kokes si personazhi Alfa alfa ne nje film te lashte, u kthye me syte e tij statike pikasi vajzen. Ajo biba u skuq. Me falni profesor. Suspansi I krijuar … u pengova dhe u…<br />Nga te qeshurat deri dhe Alfa alfa vuri buzen ne gaz. Boll tani! tha, - dhe na ktheu kurrizin.<br />Permes korridoresh qe te fusnin ne koke idene e nje piramide te bardhe spitalore, arritem ne nje dere te madhe te si dere frigoriferi. Dhe dorezen ashtu sikur e kishte. Ketu do futemi. Mendohuni mire. Kush do te dale, le te ike tani pa mungese. Ndodh qe studentet tronditen dhe ju te stomatologjise nuk e keni me detyrim hyrjen ketu. Dhe me ftohtesine natyrale qe kishte, Alfa alfa hapi deren. Dhoma e sarkofagut te piramides se bardhe, mendova titullin e nje tregimi te mundshem. Duhet ta shenoj.<br />Dhoma ne qender kishte nje tryeze te madhe prej guri, me syprine inoksi qe shkelqente ne sintoni te plote sidomos me Alfen. Ne mur kishte nje si dollap te madh gjigand, I teri me dyer te vogla si kuti shahu, me doreza prej kasaforte te tera.<br />Ketu ne mbajme te vdekurit qe sjellin ne morg. Nisi Alfa. Kjo eshte fryeza e autopsise. Ja, me jep nje pale doreza, I tha nje infermiereje mesogrua qe kishte qene aty tere kohes e askush se kishte pare. Ja, fantazma e mendeshes se faraonit te piramides se bardhe, mendova. Se braktis trupin e tij tere perjetesine.<br />Alfa veshi dorezat dhe hapi nje nga dyert. Pa te shohim c’ka ketu? Ah po. Terhoqi nje si shtrat qe flinte mbi shina rreshqitese. Kjo eshte nje plake qe eshte gjetur pas tre ditesh e shtepine e saj nga fqinjet. E vdekur. Nuk kishte njeri te interesohej per te. Do varroset me shpenzimet e shtetit. Ja, shihini njollat ne kurriz? Kush me thote c’jane keto njolla? Pooo, jane njollat qe tregojne krahun e mbeshtetur ne pozicionin paresor te vdekjes. Vjen ngaqe likidet e trupit precipitojne nen forcen e rendeses. Bravo. Iu drejtua Alfa alfa djalit qe foli. Nje nga gocat, qe per me teper ishte dhe shtatzane u alivanos.<br />Po te thashe moj… cjane keto gra shtatzana ketu? Po nxirreni more jashte…<br />Sa gjynah e shkreta… me tha shoqja qe kisha ne krah.<br />Me tere mend. E tmerrshme, - thashe. Te vdesesh vetem si qen, mos ta dije njeri, dhe te varrosesh me shpenzimet e shtetit! Megjithse, po vdiqe, varrosu me c’te duash, vazhdova.<br />Gjyshja dukej me tere mend babaxhane. Duhet te gatuante mire. Per ke?<br />Dakord, - vazhdoi profesori. Shohim ndonje tjeter. Hapi nje tjeter dollap, dhe doli nje kufome e nje vajze te re. Ai e terhoqi trupin, dhe koka iu var nga pas.<br />Shiheni, po sheh Jonin, tha dikush. Plasi e qeshura. Me vertet, ajo po me fiksonte. Ishte me sy hapur, shume te hapur. Shoqja ime qe kisha ne krah, nxorri nje qese nga canta me te shpejte dhe ia krisi vrapit. Pas saj dolen dhe dy te tjera.<br />Nderkohe Alfa alfa nisi te shpjegonte qe vajza ishte gjetur e vdekur rruges qe shkonte nga kullota per ne shtepi, ne nje fshat te bregut te jugut. Rrethanat nuk diheshin dhe nuk kishte asnje gjurme dhune ne trup. Floke te zeza, sy te zinj, qafe e bardhe esmere, bukuroshe..<br />Fakt I cuditshem eshte qe kjo eshte e paster nga shenjat e zakonshme te vdekjes, si duket …si e gjalle…tha Alfa alfa.<br />Vertet, trupi I saj I bardhe, dukej sikur pulsonte akoma nga goditjet e zemres. Ishte e bukur.. vertet bukuroshe.. c’mekat I tmerrshem..pse te kishte vdekur valle?<br />E kishin gjetur familjaret shpejt e? Domosdo, fis xheloz… se mos ia dridhte burrit qe la pas ne stan.. po ndaj ka vdekur kjo… nga merzia.. kjo femer e re.. e bukur…ca tmerri! Sa keq! Kjo nuk duket si e vdekur. Shih si sheh! Ca habie!<br />Po ti projektosh syte a del valle skena e fundit qe ka pare? Duket tamam sikur po me sheh mua. Po cka menduar ato kohe qe ka jetuar? Sa ishte tha ky? 19 vjece? C’mund te mendoje nje 19 vjecare e degdisur ne nje fshat te harruar, e martuar ndoshta qe 15? Pa pare asgje ne bote? C’ka menduar? C’ka enderuar duke pare detin magjik te jugut?<br />Keto mendoja, dhe syte ndiqnin linjat e saj. Gjoksi… pulpet e lakuara embel.. ato pulpe ishin forcuar duke ngjitur kodrat, ato jane bere per te kercyer… ka kercyer valle?<br />A enderronte per te kercyer kur I kthente kurrizin burrit? A ka dashur te kercente kur ai I zbriste? Kur ishte e lire nga deshirat e mishit?<br />Ajo shihte diku, fiks ne syte e mi. Mu be sikur lutej per dicka me kembengulje. Me insistim.<br />Ajo do te kerceje. Ca do te kerceje ajo? Po po… ajo kerkon… e si kerkon? Ku po e kuptoj une qe ajo kerkon dicka? E shkreta, ca ka dashur ajo? Vetem te veje kembet ne perdorim. Ato kembe te bukura, ne nje kercim… ne nje tango mbase? C’do te kercesh? Ajo sikur me therriska.. mendova. E habitshme. Ajo sikur te terheq me sy…<br />Nderkohe fjalimi monoton ritmik I profesorit u nderpre. Erdha ne vete. Ai rregulloi kufomen dhe shtyu shtratin e inoksit ne shina.<br />Do shohim prape? Apo do ikni? - Tha.<br />S’foli njeri.<br />Ne rregull. E shoh qe nuk ua ka me qejfi. Kaq e patet tere kuriozitetin more? Jeni te lire te dilni, por pa piken e zhurmes, degjuat? Shihemi neser ne leksion.<br />Isha nga te fundit qe dola. Me hamendje. Doja ti thoja te shikonim dhe nje here vajzen, por … pune qe s’behej.<br />Dolem te tere, drejt e ne kafe.<br />Sa e mire ishte ajo ore! Tha njeri. Pusho mor nekrofil, - I thashe.<br />Ajo donte te kercente. Per kete jam I sigurte. Madje do kete enderruar te behej balerine.<br />Hahhaa! Po ti more si ia bere per ta mare vesh? Thane cunat.<br />Ajo I foli me sy, tha miku im I fakultetit qe e dinte shume mire si funksiononte truri im. Qeshem.<br />Vazhduan biseda te tjera por mua, idea e vajzes qe s’kishte kercyer kurre ne jeten e vet mu fiksua. Ajo duhet te kercente. Ajo duhet te kerceje tani mbase. Mendova.<br />Ne nje sekonde e pashe veten duke e udhehequr ne nje salsa e pastaj ne tango.<br />Po mire moj zemer e vogel, - mendova, me imazhin e salsa - tangos, akoma te fiksuar ne sy. - Ku di une te kercej? Pastaj, si mund te te nxirrja nga morgu? Te te coja te kerceje mu ne bregun e detit te Qeparoit?<br />Do kercenim nen diellin e perendimit, sa te dilte hena, pastaj do te te lagia kembet ne uje e do te te ktheja ne morg. Keshtu do vdisje rehat.<br />Ca kryevepre…!<br />E pamundur.<br />U nisa vetem per leksionin tjeter. Po ecja, e rrugen e kisha nga morgu. Mos valle kjo ishte shenje qe une kaloja serish me keto mendime ne koke para saj?<br />Nuk mund te behet qe une te kercej me te ne morg. Mendova. Po sikur po? Ne cast mendja me krijoi nje skenar tjeter. Po sikur ti thoja Alfa alfes qe isha piktor amator dhe doja te pikturoja vajzen? Bashke me vellain?<br />Ishim te dy piktore dhe nuk ishim modele dhe donim te pikturonim vajzen. Po po! Per tiparet mos e ki problem, - do I thoja, - se do I nderroj. Ajo duhet te kerceje se s’ben para se te varroset. Ndryshe nuk do vdese!<br />U nisa me hap te nxituar per ne zyren e Alfes para se te me nderrohej mendja. E konsiderova veten si te pire, dhe keshtu isha I cliret.<br />Pse doje te me takoje? Me tha Alfa I lajmeruar me pare nga sekretarja.<br />Profesor, I thashe. Kam nje kerkese. Nje kerkese te vockel. Disi absurde ne pamje te pare, por qe eshte e justifikueshme. Po ta kerkoj ne menyre sportive. Mos mendo per keq dhe te lutem te ma plotesosh.<br />Ai mi nguli syte e ftohte. Dhe lekuren dukej sikur e ishte te ftohte, sikur I kishin depertuar tere vitet e morgut, te vdekurve, frigorifereve, inokseve ne gjak. Ai eshte si reptil, mendova. S’ka per te me lene.<br />Po he pra. - Tha. C’do me kerkosh. Ai shfaqi emocion. Kuriozitet! Aty, une kuptova qe ai ishte ne qejf. Ose me sakte, kisha qelluar ne ditet e tij humane.<br />Une dhe vellai im jemi piktore. Amatore. E kemi te trasheguar nga babai. Dhe… pikturojme.. dhe…do donim, duke…<br />Degjo profesor se po e sterholloj shume. - Ai shqeu syte. - Kam qejf qe te pikturoj kufoma ne sallen frigoriferike, ne morg. Dua te hap nje ekspozite dhe nuk kam me modele frymezimi. Me imagjinate nuk behet gje art. Doja leje shuuume konfidenciale nga ju qe te mund te vizitoja bashke me vellain dhe nje here morgun. Eshte cmenduri,e di, por, ju jap fjalen qe nuk do e perflasim.<br />Ai ishte si I llahtarisur. Duhet te dilja nga situata. Dukej qe kishte nje mal me emocione qe varej si do kanalizoheshin.<br />Ju siguroj qe nuk do marrim asnje me vete. I thashe.<br />Ai, kaloi nje sekonde, dhe ia dha te qeshurit. Mendova se e bera te qeshte, po jo.<br />Ai qeshi me ate qe kishte menduar vete.. - more, po mos u marrin ata me vete, - tha.<br />Nga frika ju pushon zemra.<br />Ca humori idiot…<br />Hahahha! Jo se jemi trima ne. I thashe.<br />Degjo more djale, me tha. Po ik more beji piktura shoqeve te tua. Nuk ke shoqe ti?<br />Kam, po ajo nuk do, - I thashe. Thote qe piktura te vjedh nje cope shpirt. Te vdekurit nuk Kane shpirt apo jo?<br />Shpirt? Tha I habitur. Shpirti eshte koncept idiot. Mori fryme si ne siklet.<br />Po mire more, po aman, a je I ndergjegjshem per sa me kerkon? Si more te te le une ty te pikturosh njerez te vdekur ne dorezimin tim…<br />Po ne ekspozite ti as ke per ti njohur, I thashe une, per te devijuar biseden aty ku e doja, aty ku do i fryja sedren atij ne nje fare menyre te fshehte, dhe njekohesisht duke e bere si fakt te kryer.<br />Dhe per arsye te pashpjegueshme akoma dhe sot nga shkenca jo e sakte e arsyetimit, Alfa alfa, profesori yne reptil, njeriu me I akullt ne tere fakultetin, me dha leje.<br />- Jo me shume se 20 minuta. Pas mesimit, dhe pas ores 6, kur nuk ka njerez verdalle.<br />Tani jam i bindur qe ai nuk e ka menduar fare ate pune, dhe I ka rene shkurt per te mos u cmendur nga kerkesa, duke ma plotesuar. Me pas bente sikur nuk me mbante mend fare. Ne provim erdhi e me kapi me kopje.<br />Dola nga zyrat sikur kisha fituar nje mbreteri. Aq I gezuar isha, sa harrova c’do beja ne morg. Pasi isha qetesuar nga vala e pare, me zuri e dyta e lumturise.<br />Vajza do te varrosej e qete. Ajo do kercente.<br />Po muzika? Po mund te kercenim dhe pa muzike..<br />Poo! Une ne telefon kisha kenge nga Gotan Project. Do shkoja te merrja dhe nje tjeter ne internet kafe, me pak tango, me salsa, ose mambo dhe ja…<br />Po une s’dija te kerceja!<br />Pune qe zgjidhej… as ajo nuk dinte, nuk kishte kercyer kurre dhe nuk do te merrte dot vesh deficencat e mia ne hapa.<br /><br />II<br />Shtyva deren e rende te salles frigoriferike. Zemra me rrihte fort fort. Duhet te isha I trembur normalisht, jashte erresire, ora 6.30, dhe isha vetem, ne nje salle me kufoma. Me dhjetra filma horror thonin qe tani duhet te ndodhte dicka e keqe, po cuditerisht nuk ma ndjente fare.<br />Me zor prisja, tamam me gezimin e Bakusit, te cmendurit hyjnor, te beja ate qe kisha per te bere. Po kenaqesha shume. Do ti plotesoja deshiren nje te vdekure te pavarrosur qe donte vetem te kercente.<br />Ku ta vija telefonin? Duhet te mbeshtesja ne fillim telefonin diku, pastaj te nxirrja vajzen. Ne fillim I ula volumin. Po te degjonte roja qe une kisha vene muzike ne sallen e te vdekurve, nuk kishte cmenduri piktoresh te me justifikonte.<br />Imagjino ti thoja atij tipit qe po krijoj klimen e duhur per te pikturuar?<br />Nderkohe I kisha thene qe do vinte dhe nje djale tjeter, vellai im, sa per te krijuar nje genjeshter te besueshme, dhe ai priste nga casti ne cast ti hapte deren e jashtme te oborrit.<br />Mbeshteta letrat e piktorit te rreme ku kisha vizatuar ca skica kufomash qe ne klase, I mbeshteta te tryeza e gurte me siperfaqe inoksi. Mu ne cep. Sigurisht qe aty ne cep nuk kishte pasur ndonjehere ndonje zhvillim te papaster autopsie per te shqetesuar sqimen time prej ariu maniak. Mbi te vendosa telefonin dhe e bera gati. Mjafton te shtypje play…<br />Po tani? po me shtrengonin zorret. Duhet te qetesohesha e te gjeja trupin e vajzes. Si nuk e kisha fiksuar dollapin e saj ne mengjes?<br />Kujt ia kishte prere mendja njehere, qe do realizoja dicka te tille! Deshira e nje trupi, deshiren e syve te tij, do ta plotesoja une!<br />Mendova qe isha vertet njeri special. Ndjeva nje gezim e nje vrull te brendshem. Kisha kapur deshiren e saj, qe notonte ne ajer nga kembet, pulpat e saj, shpatullat, dhe kisha realizuar te pamunduren. Isha aty ta plotesoja. Deshiren e nje askushi, qe askush nuk kishte per ta kuptuar…<br />Hapa disa dollape. Ishin bosh. Gjeta te paren ate plaken e shkrete dhe nga ajo u orientova.<br />Hapa dollapin e saj. Terhoqa shtratin ne shina. Hoqa mbulesen. Ja ku ishte! Magjike! Syte shihnin diku lart, buzet gysem te hapura, te plota, mishtore, dhembet pakez te dukshem nen buzen e siperme qe u shpervol ne nje moment duke zbuluar nje dhemb anesor te nxjerre katarosh. I rregullova buzen duke ndjere nje te ftohte te cuditshem.<br />E hoqa fare mbulesen. Pashe serish me perqendrim kembet e saj. Ajo mund te mos kishte kercyer kurre, e une nuk kisha per te qene kurre ekspert belerinesh, por, ajo vajze kishte lindur per te kercyer.<br />Esmere, flokegjate, te zinj, syte e zinj, format e mbushura te trupit, gjoksi I plote, mjekra e rrumbullaket me majuc, ajo ishte balerine.<br />E imagjinova veshur me nje fustan te kuq, me pika te zeza, nje milonga, pista e drunjte, coctails, karafil ne floke, kembet e zbathura rrotulloheshin ne drurin e parketit…<br />Ajo ishte e gabuar ketu. Universi, te cilit I besoja, mos kishte bere gje gabim? C’donte ajo ketu? Ajo duhej te ishte gjendur e vdekur ne nje lagje portuale te ndonje Buenos Ayres, apo Rio, apo Carakas, vrare ne nje krize xhelozie e siper, jo ketu, ne kete spital te lodhur, ne kete menyre, pa ditur pse vdiq, e gjetur maje nje kodre… ose minumumi ta kishin gjetur ne breg te detit me kembet qe I lagte dallga, veshur me kemishe, vdekur nga te ftohtit e nates duke pritur te dashurin e saj skafist te ikur dy dite me pare. Jo keshtu…ajo ishte heroine! Jo kesi fare viktime! E mbetur peng e vullnetit te mire te nje te panjohuri per ti plotesuar deshiren e fundit…<br />Moss! Sa shkoi ora? Mjaf enderrove, - I thashe vetes. Kisha vetem nje cerek ore ose 20 minuta kohe, dhe deri tani kishin kaluar 5. Asaj nuk I duheshin enderrimet e mia, donte vetem te kercente. Ne kujtim te atyre dashurive te panjohura, ne emer te deshirave mistrece e lozonjare te qenies se saj femerore.<br />Si ta zbrisja? Duhej ta terhiqja nga shtrati qe per me teper lekundej ne shina dhe nuk qendronte fiks.<br />Ku ta kapja, ku ta kapja? I futa perfundimisht duart nen sqetulla duke e terhequr, dhe akoma sot kujtoj me rreqethje ftohtesine e sqetullave te saj. Aty ku eshte nje nga qoshet me te ngrohta te trupit, aty buronte ftohtesi! Atehere, une kuptova vendosmerisht qe ajo thjesht, nuk ishte e gjalle. <br />Ishte shume e rende. Me keputi krahet. Asnje ne trupi ne saj nuk rrinte si duhet. Krahet I vura ne qafen time. Ato vareshin nga pas. I majti me rreshqiti ne sup e ra serish. Ne ate pozicion dukej sikur kercente me tangerllek adoleshencial qe me nje dore mban te dashuren e me tjetren cigaren.<br />I sistemova krahet rreth qafes, koken me syte e saj qe shihnin enderrues diku siper meje, ia mbeshteta ne supin tim.floket me mbeshtollen gjoksin, dhe me nje dore mbaja belin e saj peshe per te komanduar kembet e mos t’ja lene te zvarriteshin. Nuk e di as vete se si e sistemova ate trup jo te gjalle ne duart e mia, duke e mbeshtetur ne trupin tim.<br />Me vinte keq qe ishte e zhveshur. Doja ti vishja trekuartin tim, por nuk kisha kohe. Keshtu, ja ku ishim, statike, une dhe ajo, e varur ne krahet e mi, shpina e saj here me cmeriste me mosqendrimin ne pozicion normal, here me mahniste me shkelqimin e saj te bute e te embel nen dritat e salles. Po shtrengohesha e sforcohesha ta mbaja ne kembe. Ishte dhe e gjate! Koka saj te supi im!<br />Me nje gisht, me levizje milimetrike shtypa play ne telefon. Filloi ‘Una Musica Brutal” e Gotan Project. E kisha perzgjedhur me kujdes, dhe ishin dhe dy kenge te tjera per tu kercyer. Ne fillim mendova te kerceja vete mje kenge, por mu duk sikur do ia hidhja asaj, do beja nje gje sa per te lare ndergjegjen… ajo donte te kercente, dhe nje kenge nuk eshte e kercyer, edhe pse ishte tango…<br />Fillova te udhehiqja. Po lekundesha lehte lehte, nen tingujt e tangos se perpunuar.<br />Lekundesha, levizja, avash, doja te kontrolloja dy trupat… nisa te djersija. Po me keputeshin krahet. Ishte si te kerceje me nje thes cimento ne duar, duke e mbajtur ne pozicionin me te keq. Djersa po me rridhte ne shpine, dhe ne balle.<br />Duart e mia po mbanin ate ne sup dhe ne doren rreth belit, duke I shtrenguar fundshpinen ne vijen qe nis ne fillimin e te pasmeve.<br />Nuk jam I bindur as sot, por ajo me duket se u ngroh. Po po! U ngroh! Mbase nga nxehtesia qe cliroja une. trupi I saj filloi te me ngrohte duart. Apo duart e mia trupin e saj? Njesoj eshte, s’ka pike rendesie. Ajo po ngrohej.<br />Dhe c’koincidence, kur degjova shume me pas fjalet e kenges! thonin pikerisht, “…dame el tuo calor… “ me erdhi keq qe nuk e dija atehere kur kerceva me te, pikerisht ne momentin qe ajo po ngrohej…<br />Ne nje moment kuptova qe nuk po sillesha ashtu si duhej, dhe ajo po merzitej. Une po mendoja, nuk po kerceja. Une po beja detyren ,nuk po shijoja. Atehere, vendosa ta coja ate gje deri ne fund. U zhyta ne muzike, braktisa cdo lloj kontrolli dhe leviza si me vinte te levizja nga muzika.<br />Ajo u hallakat, krahet I rane, koka I ra pas, dhe filloi nje kercim, qe ne cdo hap te tij shfaqte pasion. Perpiqesha ti lexoja deshiren ne sy, dhe ndiqja mendjen e saj me hapat e mi. dhe jekohesisht e shtrengoja fort ne supe dhe fundshpine, ku kishte filluar te ngrohej… tango mbaroi. Une finalizova ne pozicionin klasik me femren shtrire me duart vetem ne shpine. Floket e saj preken token, koka iu var, krahet githashtu, dhe nje pike djerse ra mbi faqen e saj.<br />Tani duhet te fillonte kenga e dyte. “Mysterious ways”, U2. I pershtatej jo? Deshira e saj vinte te une ne rruge misterioze, dhe une e riprodhoja sa te mundesha duke e kenaqur esmeren me hapat e mia te ngatheta.<br />Nuk mund tu shpjegoj hapat e kercimit, po rri e kujtoj me vete si e mbaja nga nje dore, rreshqisja ne gjunje,” …get on your knees boy…” çohesha, largohesha, kerceja rockun misterioz, afrohesha serish, dhe e beja ate te rotullohej, te me rrihte me floke, dhe buzet e saj sikur buzeqeshnin…e une qe kerceja per te duke u sperdredhur sikur beja streep..!<br />Mbaroi dhe kenga e U2. Tani ishte e fundit, me e ndjera. E mora ate hopa, e shtrengova fort, derisa kockat e saj te ndjenin forcen qe e mbante dhe I jepte nxehtesi. Ajo ishte pakez me e ngrohte tani….<br />Filloi “Historia Del Un Amor” e nje Guadalupe Pineda. Zeri I saj I ndjere, I embel, gjithepershkues me beri te shtrengoja trupin dhe me fort…<br />Dua te fiksosh ne koken tende kete moment, dhe te ndihesh mire, I flisja me vete. Mbase jo deri ne perjetesi, se mund te kesh kujtime me domethenese te regjistruara ne koken tende, por sidoqofte, fute ne nje kuti kete moment, dhe ruaje per dite te erreta, vetmuara si kjo e sotmja, ose te tjera qe do te vijne, se sot nuk je vetem… dora e saj me ra ne faqe. Nje dore e brishte, pak si mavi, me gishta aq te gjate, pak si te shtremberuar…<br />U keputem te dy ne toke… nuk kisha me fuqi, dhe doja te shijoja kete ndarje aty, ne gjunje, me te ne supe. Me fal qe nuk te ndjek dot me ne vallezim, - I fola me mendje, po le te degjojme… lehte lehte, per aq sa mund te degjohej nga stereofonia e nje celulari, tingujt gurgullues te kitares na kridheshin embel ne veshe, dhe une kuptova, nga syte e saj, qe ndoshta ishte e kenaqur…<br />Ora ishte 6.57. e shtriva, e mbulova. Trupi I saj I bindur ishte qetesuar. I perkedhela floket dhe e shtyva.<br />He mo, s’erdhi vellai e? me tha roja. Nuk e di, po me beri merak, I thashe. Do dal ta kerkoj se s’i pergjigjet as telefonit. Faleminderit dhe naten e mire. Me fal per shqetesimin.<br />Roja, mbase I prekur nga kjo miresjellje qe, edhe pse I veshur me pushtetin e mjekesise ligjore, nuk para a jepnin, me pa me sy te shqetesuar.<br />Ishallah eshte duke pire me ndonje shok, - tha.<br />Faleminderit I thashe duke e justifikuar egzagjerimin e merakut te tij me vendin e punes.<br />Ika duke nxituar, e pas kurrizit e dija qe kisha lene nje kujtim.<br />A marre nje kujtim?<br /><br /><br /> Loer kume<br /> 14.11.2007<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-8155887049345864153?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-50867061867486783592007-11-14T11:22:00.000-08:002007-11-14T11:32:04.704-08:00E kapa nje me ne fund. Bah, qull ne djerse cdo dreke, (ne dreke eshte koha kur ndodhin) dhe nuk marr vesh gje fare se c’po me ndodh.<br />E pashe shume mire skenen. Nje xhaxha po ecte ne vijat e bardha, veshur me xhupin e tij te lekurte, ashtu I kerrusur, I dobet, I lodhur, sikur rrinte tere kohes duke teshtire dhe terhequr hundet. Terhiqte nje biciklete me parafango shkelqyese teneqeje ngarkuar me disa qese. Arriti mu ne buze te trotuarit, dhe aty ndaloi, (nuk hipte dot ne trotuar perpara se te merrej me ate pune, jo, per qamet!)<br />Ndaloi dhe nxorri nje llulle nga xhepi. E mbushi mire e mire duke u cakerrmisur me ca gjera te cuditshme aty nen xhup, me ca si qese neper duar, dhe e ndezi. Filloi ta tymoste. (tani qe po e kujtoj, mos ishte bar ajo qe po pinte xhaxhai? Ca nuk ndodh…)<br />Dy cuna, ne filim ishin si te vegjel, pastaj u shfaqen ne moshe rreth 25’ave, e zune per krahesh dhe e ngjiten ne trotuar. Ata ulerinin me sa kishin ne koke. Bicikleta ra ne toke, e njeri nga ata, duke terhequr zvarre xhaxhain, e shkeli, u pengua e ra. U cua duke u fshire, po syte i kishte nga xhaxhai, ca sy tere inat, deri ne dhune, ashtu si dhe tjetri.<br />Plaku I kishte shqyer syte e veta per qejf ,duke qene se nuk po kuptonte c’po ndodhte.<br />Pse more plak, more pis plak.. pse pi letra?<br />Pse tymos letra te thashe! I bertiste tjetri. Ti a e di qe letrat nuk pihen?<br />Po pse more qen pse…. Po ca je ti more… po ku ka njeri te beje keshtu si ty more…<br />Nderkohe vijne dhe ca burra. Ata hyjne ti ndajne ne fillim. Ca nga cunat ,sepse ishin bere shume ata cunat, u uleriten atyre burrave qe ose ti ndihmonin, ose ti linin rehat. Sepse xhaja po pinte letra ne llullen e tij. Ata burrat e zune xhajen per krahesh dhe ata. Madje filluan duke u zene me djemte per tu zene vendin ne krahet e xhajes.<br />Ca gra aty verdalle, me qese pazari e dore rrinin e ja benin “pupupupu”<br />Kaloi dhe njera, mu ne mes te cunave, me jeanset e ngjitura ne bythkat e saj, me epute te kuqe dhe xhuboks I cuditshem zhapone.<br />Pervec nje burri, asnje tjeter nuk ia hodhi syte. Nuk mund ta linin xhaxhon.<br />Nderkohe vjen polici. Pastaj dhe polici trafikut.<br />Ca ka ketu? Mos bertisni qena… kush? Letra? Bixhozi?<br />Jo… letra thjesht..<br />P po,letra, plaku keq…<br />Po c’ne… mbase duhet ta cojme ne hetuesi. Madje, jo mbase. Ta marrim njehere ne hetuesi.<br />Jo, ketij I duhet vene gjobe. Ca beri qepare ne vijat e bardha ky?<br />Njerezit aty verdalle ishin bere shume. Rruga ishte bllokuar, makinat u binin borive ngjeshur ne trafik. Rremuje e madhe. Policia levizte nga te kater anet me makina rreth e rrotull sheshit para bashkise se Durresit. Ne qender nuk futeshin dot. Degjoheshin dhe sirena zjarrfiksesh… thane qe pane dhe njerez me hunj ne dore…<br />Pasi ke pare nje skene te tille, ulur ne bythe, mbuluar ne djerse, me frymemarrje te renduar, te lindin qindra pyetje ne koke, dhe nga skena, nga pyetjet, nga ankthi, behesh akoma dhe me shume lemsh.<br />Pse xhaja tymoste letra? Nese jo, pse ata cunat I thonin qe ai po pinte letra?<br />Po edhe sikur t epinte letra, apo dhe marijuane, cju duhej atyre ca bente xhaja?<br />Pse duhet te mos dale, njeriu, qofte dhe xhaje nga turma?<br />Pse njeriu, qofte dhe I cmendur, nuk u dashka lene te pije letra?<br />Pse njerezit jane te tere ne nje mendje? Pse shteti nuk I jep lirine njeriut te beje cte doje?<br />Pse une kam rreth nje muaj qe shoh keshtu enderrash?<br />Mos jam cmendur gje?<br />Mos eshte faze fillestare cmendurie?<br />Mos duhet te vizitohem?<br />Kush di te me ktheje pergjigje?<br />Kam kaq kohe qe shoh enderra te cuditshme, qe kur zgjohem, nga nje gjume si kllapi, nuk I mbaj mend. Por, me ne fund kete enderr e kapa. E kapa, e lidha me germa dhe ja ku jam tani.<br />Mos eshte ngjites surrealizmi?<br />Po pse njeriu duhet te beje kaq shume pyetje?<br /><br /><br /><br />14.11.2007<br /><em>Marre nga nje enderr e vertete,<br />Homazh I pandergjegjshem per Danil I. Harms</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-5086706186748678359?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-8370289064034041822007-11-07T05:37:00.000-08:002007-11-07T05:38:19.877-08:00Jam nje Re Puplore qe fluturoj diku aty, siper, enderrave tokesore.<br />Rrezet e agimit tim te sotem jane kretase, ato te mbremjes ndoshta kiliane, o mbase armene.<br />Nuk dihet ku jam krijuar. Nuk dihet ku do shkrihem e zhytem. Mjafton te coni koken lart ne qiell e me shihni mua, nje note e larte, akute kitare qe tretet larg veshit… larg, afer, te bardhe, pa cepa, sa bukur, sa lart…<br />Forca e gravitetit, roberuesja e shpirtrave eshte larg, shume larg te ferkuarit te kembeve te mia. Une jam e qiellit. Qielli eshte I pafund…<br />Jam nje Re Puplore Fluturoj lehte, lehte mbi tere siperfaqen e tokes… nga ketu lart shoh cdo gje mbi token tuaj te shtrenjte, cdo cep e skute te botes…<br />Ju shoh habitshem, sa shakatore dukeni tek rrini aty poshte, ne kembet e hijes sime, duke u rrahur, vrare per toka, per para. Vrare per mjekra, ideale, gure te shenjte, qytete te humbur, per buke, uje, nafte. Vrare per gjak…<br />Per partite, bindjet, atdheun, memedheun, kombin… vrare per gjeneralin, komandantin, udheheqesin, Zotin…<br />Une jam ketu lart… larg cdo gjeje tokesore… qesh me ju, me token aq te fryre, te rrumbullt deri ne plasje. Sa per te qeshur!<br />Une Reja Puplore jam zoti. Plotesoj tere kushtet; pa fillim, pa fund, ciklik, siper, enderr! Cdo gje, brenda cdo gjeje…<br />Nuk me duket se gjerat kane aq rendesi apo se ka gjera te rendesishme ne kete forme te qenies… madje asgje s’ka rendesi vec pluskimit tim… fluturimit tim, shpejtesise… buzeqeshjes se dellit!<br />E rrezet e tij qe tejshkojne trupin tim te tretshem prej puplimesh reje…<br />Gjerat nga ketu siper jane aq te vogla, aq te parendesishme, aq patetike… ju o njerez, aq te perkohshem e shkaterrues kohe!<br />Une jam nje Re Puplore. Hapesira pa kufi … aty fluturoj une. Gjithe c’ndjen qenesia ime prej reje me perket… pafundesia… ajri… era… dielli… hena.. cdo gje… toka, njerezit, pemet kafshet makinat…<br />Mund te krijoj gravitet te forte duke terhequr token me tere c’ka siper e poshte saj ne vallen time me eren…por do ishte nje pergjegjesi, jo?… c’ta dua?<br />Bota eshte e imja. Une jam e botes… boh! Vertet, nuk ka fare perkatesi ne kete mes<br />Une jam nje Re Puplore… nuk kam Memoiré, nuk kam kujtime… nuk mbaj gje me vete… As shpirtin!<br />E nderroj formen time ne cdo gje. Kur te dua. Sepse jam fluide. Uje dhe ere. Dhe nje dite do te kthehem ne det, per tu kthyer serish ne qiell.<br />Ne finalen time te madhe shiu lag e bekon cdo gje ne toke, prek cdo gje, ju le pasin te tereve, duke shkuar drejt detit… nis gara ne tere token e shkelur, njerez, kafshe, pyje, miza, pilivesa, zogj, re, male…kush shkon I pari drejt detit…e drejt qiellit perseri…<br />Une jam nje Re Puplore. Era eshte perendia ime. Braktisem ne duart e saj, e lire, e lehte… <br />Ne krahet e eres…nderroj drejtim… pluskuese…fluturuese…ju ze diellin … ju ndihmoj ju, njerez. Krijoj erresiren e domosdoshme per te liruar shpirterat tuaj te fshehte qe dielli e drita ju pengojne ti shfaqni…<br />Jam perkedhelesja, mesonjesja e qenieve te etura per fluturim…per liri… me shiun tim, me hijen time, me pluskimin tim neper bote…<br />Une jam ai njeriu shtrire ne plazhet e Acapulcos ne hamakun e tij, duke pire coctailin e tij, tymosur marihuanen e tij. Ai ka hedhur tej gjithcka dhe ka haruar emrin e tij.<br />Jam ai burri I vertete qe sapo u emerua prokuror kuptoi qe gjithcka donte te bente ishte te kompozonte muzike, dhe dogji kostumin e tij, harroi emrin e tij…<br />Jam ai mesuesi I latinishtes qe u be eksplorator, dhe fizikani qe u be pirat rruge me makinen e tij te dashur…<br />Jam mjekja e suksesshme qe provoi te jete prostitute e suksesshme. Ajo harroi emrin e saj…<br />Jam tere pjaniket, te cmendurit qe shohin ngjyra e bote ku ju shihni shkretetira…<br />Oh… ja ku jam mbi shkretetire. Era luan me reren poshte nen hijen time. Re te tjera puplore ne qiell nuk ka. Por koncepte te tilla si vetmia, merzitja humbja, vdekja per mua jane te huaja.<br />Dhe mbi te gjitha, une, nje Re Puplore jam e lire nga ajo qe ju e kerkoni dhe pesoni me aq ngulm, me aq verberi, pa e kuptuar dhe vete; Perkatesia!<br />E keni te rrenjosur. Qe ne embrion. Qe ne gjeneze. Qe ne molekulat qe I nenshtrohen rendeses kur konceptojne ADN tuaj.<br />Femija I perket nenes… gruaja I perket burrit, burri gruas, burri e gruaja I perkasin familjes se madhe… I dashuri e dashura, njeri tjetrit… punetori I perket punes, dhe puna, pronarit… pronari nje tjetri e te madh, deri te banka… bankieri parase! <br />Te renduar me valixhe, me bagazhe, te veshur, te mbathur… nuk shkelni token me kembe, keni harruar se I perkisni asaj, ajo ju shtrengon… ju mberthen…<br />Kush eshte hapi I pare I fluturimit te lire? Te ndalosh, te flakesh bagazhet, te zbathesh rroba e kepuce, te shkelesh token me kembe te te mbushesh mushkerite me ajer…<br />Ju I perkisni tokes, une bej dashuri me eren. Ajo me vallezon ne tere qenien time…lart… larg… shpejt… lehte… fluturimisht embel… si nje pupel… rrjedh ajri, rrjedhshem ne grimcat e mia puplore…<br /><br />Ndaloj siper diku’je, pezull ne suspansin e ajrit. Asgje nuk pipetin, ketu lart qetesi e madhe… muzika e heshtjes… eshte embel, ndaluar mbi ndonje mal, a mbi ndonje det te pafund…ngjyra te forta kudo, blu, gjelber, verdhe, kurrize bizontesh te pyllit polak, barqe gri balenash ne Arktik, dhe une ndricoj ne bardhesine time qumeshtore, syte tuaj zbardhen nga drita ime…<br />Ju ndjeni qetesine, hijen time te vockel, dielli I madh zot ju ngroh gjakun dhe mendjen, potokalli eshte ngjyra e botes, ngjyer me blu nen bardhesine time, dhe ju doni te beni dashuri… ne emrin tim… nen syte e mi puplore, shtrire ne lendina, ne rere, ne det, ne tarraca pallatesh, ne deget e pemes, ne stolat e nje lulishteje, te shkallet e trampolines, aty mbi lekuren e ariut mbi akull, shtrire me mes te saharase…<br />Ju prek kudo qe jeni, kudo ku beni dashuri, nen hijen time… dhe une, Re Puplore, drejt agapése me diellin e detin… lozonjare, ledhatare… dashuronjese… E LIRE !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-837028906403404182?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-55530298079639906122007-10-30T09:56:00.000-07:002007-10-31T05:45:42.414-07:00Un bicchiere. Un mondo.<br />Un bicchiere nel mondo o un mondo in un bicchiere?! Un problema importante questo, che cerca senz'altro una soluzione. Ma come? La gente in questo mondo alla fine lavorano, faticano per un bicchiere, è li dentro trovano tutto il mondo. Un mondo tutto loro. Un mondo pieno, in un bicchiere vuoto.<br />Questa è la fatalità finale di questo mondo di bicchieri.<br />E io intero, continuo a scendere giù e più giù nelle viscere del mio bicchiere profondo.<br />La fine del bicchiere è senz'altro un estremo. Un estremo che mi attira dolcemente, forte delle tendenze che portano a una piena libertà mentale ( o forse in autodistruzione).<br />Per tanti altri questo è u crimine, ma per loro non esiste il pensiero. Non ce pensiero per il mondo libero dentro un bicchiere. Questo mondo e più certo, più perfetto!!!<br /><br /><em>Perkthyer nga Eduart "edrus" Rustemi</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-5553029807963990612?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-74570062660277186992007-10-29T03:33:00.000-07:002007-10-29T03:38:53.790-07:00Ecnin e ecnin e ecnin pa pushim. Ecnin te mbuluar me pluhur por te palodhur. Kalonin neper qytete qe kohe me pare nuk do t’I linin pa ndaluar e plackitur. Por, atyre asgje s’u hynte me ne sy. Kishin nje mision, nje detyre dhe asnje lloj tundimi nuk do te mund ti lekundte.<br />Ata po shkonin, po drejtoheshin, po marshonin te…te pushtonin parajsen!<br />Per shume kohe kishin luftuar, fituar, vrare e prere e plackitur pas kryezotit te tyre. Kishin pushtuar aq e aq qytete e toka te huaja.kishin thyer e shperbere aq e aq ushtri. Por, per shume kohe te mepasme kishin mbetur pa luftra, pa beteja, si peshku pa uje. Asnje armik s’po dukej, asnje ushtri s’afrohej. I kishin mposhtur te tere!<br />Dhe ata per shume kohe gezuan ato qe kishin fituar me aq mund, gjak e djerse.<br />Pastaj I thuren himne fitoreve te tyre.<br />Pastaj I kenduan keto himne<br />Dhe pastaj, kur s’kishin c’te luftonin, c’te gezonin, dhe c’te kendonin, e pane ne te vertete gjendjen e tyre. Ata ishin ushtare pa lufte. Ishin luftetare te mundur.te mundur nga plogeshtia. Pa qellim ne fuqite e tyre.dhe kjo ishte disfata me e madhe e ushtrise famemadhe. Fitorja me e lavdishme dhe disfata me e madhe. Ishte nje gjendje acaruese midis gezimit dhe merzise, euforise dhe frikes. C’mund te benin tjeter vecse te flinin gjume?<br />Por kryezoti I tyre I madh e gjeti zgjidhjen. Gjeti dicka per te luftuar dhe mundur. Dicka te denje per fuqite e tyre titanike. Le te luftonin me gjumin! Le ta mposhtnin ate. Ja kjo ishte nje lufte per jete a vdekje. Madje madje pse te mos synonin per me larg?!<br />Le te marshonin drejt qytetit te Morfeut! Gjumi ishte I barabarte me qiellin e pamate,me lumturine e pafund! Me parajsen! Te pushtonin parajsen!<br />Ja, ky do te ishte qellimi, ideali, jeta, frymemarreja e tyre qe, ketej e tutje. Te pushtonin parajsen! Te gjunjezonin gjumin!<br />Dhe keshtu u nisen.<br />U bene dite, muaj e vite qe udhetonin pa pushim.lajmi I perpjekjeve te tyre kishte marre dhene. Njerezit kudo donin te dinin, donin te shihnin njerezit qe kishin aq kohe qe … qe luftonin me gjumin!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-7457006266027718699?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-55610942844741303392007-10-10T14:27:00.000-07:002007-10-10T14:30:33.268-07:00<p class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; font-weight: normal;">I’m freezing from the cold. The wind is blowing from everywhere into this damned train I took, stupid me. Yeah right, the missing rain! Oh come on, pour down you bloody rain, come on pour inside, wetting the seats, don’t ever ask if you can! The fucking train moves like a turtles!<o:p></o:p><br />Right to Vlora! Just a six hours’ trip, well I guess. <o:p></o:p><br />Interesting wagon this one! There are eight compartments, two seats each.<o:p></o:p><br />I am sharing the wagon with a couple of rough peasants accompanied by their rough daughter (although I must confess, I saw her with a different eye). Two ugly girls traveling with their grandma are laughing and tittering continuously. With their ugly teeth and their mole skin… they seem… just ageless. That’s what they are!<o:p></o:p><br />And then, there is another couple, far from being important ‘coz it’s their little girl that draws my attention. She must be only 2-3 years old. Lovely child! She reflects light from every single pore! Just like a few people do, Sharon Stone or Meg Ryan maybe, blonde hair, dark blue eyes (nobility sign), white-marble skin. I loved her immediately, for her sunny smile. What a lively kid, full of life, full of energy, full of warmth. It feels like she’s shaking this beloved gloom out of me. I just want to kneel in front of her, play with her, make her laugh unceasingly. <o:p></o:p><br />I want to play sitting down in front of her. I want to jump, to crush, to walk, to fall down, I want to get hurt. <o:p></o:p><br />Cry!<o:p></o:p><br />And I want everybody to jump immediately, to save me from the certain death caused by a scratch in the knee!<o:p></o:p><br />But…nobody gives a damn ‘bout me! No one! Well I guess they like to see me suffering! <o:p></o:p><br />Anyway I feeling real good in these victims’ shoes I’m wearing. Yeah it’s beating me down but I like it. <o:p></o:p><br />Even after all, what do I care about this wagon full of Van Gogh-eon faces and colors, peasants in red, green, pink and yellow clothes?<o:p></o:p><br />Oh but I have got a million problems inside my head, problems of all the existent range of troubles on earth. <span style=""> </span><span style=""> </span><o:p></o:p><br />I am terribly bored, stressed, hit, hurt, scratched, and gloomy!<o:p></o:p><br />I can’t get along any other second in this black and gray life of mine! Just like today, a gray day of clouds and rain.<o:p></o:p><br />Here I put the “STOP” sign!<o:p></o:p><br />I took the train, not any other vehicle because I just wanted to extend the time of the journey and so I took of to Vlora. It’s where I always go when I am loaded and I turn back stronger. Maybe it’s because of the climate. No! If I was to live in Vlora I would surely go… to Durres. No doubt! The farther, the better! And there must be sea too. <span style=""> </span><o:p></o:p><br />This fucking rain doesn’t seem to stop. As if the cold is not enough! I can’t stop pulling up the lapels and pushing down the jacket. I am freezing, but I kina like this cringing inside my jacket. The rain is becoming quieter, warmer and gentle. It is talking to me, inviting me in a sweet, melancholic waltz. Damned rain, look you made me more melancholic than I already was! Right now I miss watching cartoons. I want to watch Ken Shiro and I want to fight with other kids just like he does (this stupid guy here is starting to weep. He always does it, but he is a man, closed his eyes and swallowed up the tears).<o:p></o:p><br />Still laughers! Bah, if only I could belabor this wild animals. They just keep laughing in their ignorance, their banality!<o:p></o:p><br />Hmm! The engaged girl is really cute. Nice shapes. Plumb thighs! Boobies… a whole river of hair! Fleshy lips! She’ll be just fine with only some aesthetic treatment! Cutie! Not like those sallow, gangling, metropolitan girls with tons of make up on their face <o:p></o:p><br />Look at him, his welded face! Now he’s leering at me! Like I was going to eat way his wife! Oh but you don’t know a fuck about troubles! You’ve hardly seen a woman in your life! And now you’re going to be married! And so you’re going to drink form the holy chalice!<o:p></o:p><br />Another laugher! Miracle! The little girl is laughing. A childish laugher is equal to a newborn fairy, right Peter Pan? Ha ha ha!<o:p></o:p><br />I can imagine my own baby; it would be just like her. I’d love her threefold! Captious angel! <o:p></o:p><br />We’re still in the dark? Ahh the tunnel, right!<o:p></o:p><br />Last thing I saw, the baby’s dark blue eyes… <o:p></o:p><br />…<o:p></o:p>I didn’t quite realize what it was, what happened during those two minutes that we were inside the tunnel. What was that prolonged scream, a laugher or a cry? In the dark! Something happened out there! Everybody heard it, not only me! They’re all thunders-trucked! And they are looking at me, why? <o:p></o:p><br />Whoever cried-laughed, the little girl, perhaps? No, she’s still laughing. Or was it me? Wet eyed? Uhh, look there’s the sun!<o:p><br /></o:p>Joker! No one had ever cried or laughed. It was it, himself! Jolly! Born from a glass of Rakia, a puff of flute, a strike of drum! Born form a man’s cry! The God of laugher! He has been laughing in the tunnel, being born from my welters. Just like Jesus gave up his life and blood, nailed on the cross to wash away people’s sins, he gives away his breath, his laugher to take off people’s entire problem. <o:p></o:p><br />Everything is solved with a laugher. Problems, if you want to escape them, if you want to face them, if you want to figure them out? <o:p></o:p><br />Hahahaha! What a stupidity! Do you have any time? Do you have enough time to solve your problems? You’ll be long dead by tomorrow, you ignorant of your time. Today! Today is your day! Today is the laugher day! LAUGH! What will you remember after life? Problems, tears, pain? You really think you can figure it out? <span style=""> </span><o:p></o:p><br />Hahahhahaha! Hahahhahaha! You’ll only remember the child’s laugher, on the hundredth of second, when the train will crush and you’ll no longer exist.<o:p></o:p><br />Laugh, laugh, just laugh and you won’t feel anything. This is Jolly’s song, the God of the man in need. The only God people should have. God! <o:p></o:p><br />Someone whispered in my ear something, as his fingertips stole away the heavy box full of ribbons of melancholy, which I held within my heart. He sang to me, a tune I don’t remember. <o:p></o:p><br />Hahaha! What are all these bullshits I think and do! Shame on me! What’s the matter with me anyway? I was behaving just like e crybaby, like a girl cheated for the very first time! Screw you up! <o:p></o:p><br />I am going to tear up everything that I’ve been writing! Here it is! I tore them up! I’m going to throw every piece of paper from the window.<o:p></o:p><br />My little bunny finds it really funny, the way I throw my papers away! Look, she’s laughing! Probably the pieces of paper look like butterflies to her.<o:p></o:p><br />Where the hell am I going? What the fuck am I to do in the south? It’s still winter, there’s no beach you stupid! I’ll get off the very next station and turn back home. <o:p></o:p><br />Till then… girls would you play cards?!<o:p></o:p><br />Hahahaha!<o:p></o:p></span></p> <br /> perktheu: M. Gjoncaj<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-5561094284474130339?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-1662390714950479602007-10-02T04:54:00.000-07:002007-10-02T04:58:50.932-07:00Po mpihem nga I ftohti. Era fryn nga te kater anet e ketij vagoni te mallkuar te ketij treni leshi qe me la mendja te merrja. Ahhh, po! Edhe shiu duhej tani! bjer o shi bjer! Ja dhe uji qe futet per qejfin e tij ne vagon e lag sediljet pa I marre leje njeriu fare!<br />Dhe ky mut treni qe ecen me nje ritem breshke!<br />Drejt vlores. Vetem. Gjashte ore rruge. Aq jane kam pershtypjen.<br />Vagon interesant ky ketu. Tete ndarje, nga dy kolltuke dysh secila.<br />Jane ulur ne to nje cift fshataresh te trashe me vajzene tyre po te trashe ma merr mendja, (megjithse e pashe me te tjera mendime, nuk e mohoj) dy vajza shume te shemtuara e te vrara nga jeta qe udhetonin me gjyshen e tyre dhe vetem qeshnin e kukuriseshin tere rruges. Me ata dhembe te trashe e me lekuren tere prenka e quka ato jane… vajza pa moshe! Vetem keshtu me vjen ti quaj.<br />Tre personat e tjere jane nje cift tjeter, aspak I rendesishem sepse tere vemendjen po ma terheq vajza e tyre e vogel! Me mendjen time I jap nja 2 – 3 vjece.<br />Femije fantastik! Rrezaton drite! Si te rrallet njerez qe rezatojne drite, te tipit Sharon Stone e Meg Ryan. Floke bjonde, sy blu te erret, (shenje fisnikerie kjo) lekura e bardhe si e mermerte ariane. Mbi te gjitha qeshja e saj diellore me bejne ta dashuroj menjehere! c'femije I levizshem! Tere jete, gjalleri, nxitje, energji, ngrohtesi!<br />Po me shkund me themel nga zymtesia ime e dashur! Me vjen te ulem ne gjunje, ti flas, ta guxhulis, ta bej te qeshe, qeshe pa pushim deri ne shkrirje!<br />Dua te luaj me te aty ulur ne toke! Te hidhem, perplasem, eci, rrezohem, vritem! Te qaj!<br />Dhe te tere te hidhen perpjete per te me shpetuar nga vdekja e sigurte e gervishtjes se lehte ne gju!<br />Por… askush nuk e can koken per mua! Askush! Mbase atyre u pelqen te shohin tek vuaj!<br />Po me lezeton shume kjo pozite gati martire qe po me ve perfund keto momente.<br />Ne fund te fundit, c’me duhet mua me kete vagon ngjyrash e fytyrash VanGhogeske, e fshatare me rroba te kuqe, jeshile, roze e te verdhe!<br />Me ziejne nje buqete hallesh ne koke, te tere spektrave hallore egzistente.<br />Tmerrsisht I merzitur, stresuar, goditur, plagosur, gerricur, zymtuar!<br />Nuk me shtyhej as nje sekonde me teper ne jeten time momentalisht gri ne te zeze. Me kete sfond gjithashtu gri ne te erret resh e shiu!<br />Dhe vendosa tabelen “STOP” !<br />Mora trenin, pikerisht trenin dhe jo ndonje mjet tjeter, per te zgjatur kohen e udhetimit, dhe u nisa per ne Vlore.<br />Aty kam shkuar gjithmone I ngarkuar e jam kthyer me forca. Mos eshte gje klima? Joo! Po te banoja ne Vlore me siguri do te shkoja ne…Durres! Pa dyshim! Sa me larg! Dhe me det!<br />Nuk pushoka as ky dreq shiu! S’mjafton I ftohti! Mbeta duke ngritur jaken e ulur fundin e xhupit. Po ngordh nga I ftohti. Me pelqeka kjo strukja ne xhupin tim! Edhe ky shiu rruges! Sa vjen e behet me I shtruar, I ngrohte, I sjellshem! Sikur te flet, te fton ne nje rrefim valtzi te embel, melankolik!<br />Ky shi I mallkuar! Ma shtoi melankoline qe me ka mberthyer e s’po me le tere keto jave! Me ka marre malli te shoh filma me kartona! Dua te shoh Ken Shiron, e te rrihem me kalamajte e lagjes si te isha ai. (ketij gomarit ketu po I rrembushen syte! Keshtu ben sa here eshte ne keto ujra po eshte burre ama, I mbylli syte dhe I gelltiti…)<br />Prape te qeshura? Me vjen ti ze me shqelma keto kafshe te egra! Qeshin ne ate injorancen e tyre! Banalitetin e tyre!<br />Hmm! Ajo e fejuara qenka e lezetshme! Paska forma te mira! Kofshe te plota! Gjoks…tere ai lume flokesh! Buze mishtore! Ta marre ne dore ndonje qender estetike e ben njeri! Yll! Jo si ato verdhacuket kockekryqtat kryeqytetase me dy kile boje ne fytyre!<br />Ja ky. Syrratsalduari! Filloi te shohe shtrember! Sikur do I ha gruan une!<br />Po ku merr vesh ti o idiot nga hallet! Ti s’ke pare femer me sy! Tani me ne fund u fejove! Do pish edhe ti nga kupa e shenjte!<br />Prape nje e qeshur. Mrekulli! Vajza e vogel po qesh. Nje e qeshur femije baraz me nje zane e re e sapolindur. Apo jo Piter Pan? Haha!<br />Nje femije te tille imagjinoj per vete! Do ta doja sa tre vetvete bashke! Engjell I prape!<br />Akoma ne erresire? Ahh! Tuneli! Po!<br />E fundit gje qe pashe ne drite ishin syte blu e erret e femijes...<br />…<br />nuk e morem vesh c’ishte, te pakten une nuk e kuptova c’ndodhi ato dy minuta tunel qe kaluam.e qare a e qeshur ishte ajo ulerime e tejzgjatur! Ne erresire! Aty ndodhi dicka! Se paskam degjuar vetem une! Te tere e paskan degjuar! Paskan mbetur si te shastisur! Dhe pse me shohin mua?<br />Kush qau-qeshi? Ndoshta vajza e vogel? Ajo edhe tani po buzeqesh.<br />Po une? Syte e lagur? …Uhh! Paska dale dielli…<br />Joker! Asnjeri nuk kishte qeshur apo qare. Ishte ai, dora vete! Jolly! I lindur nga nje gote rakie, nje fryme fyelli, nje goditje tamburi! Nga nje e qare burri! Perendia e te qeshures! Ai kishte qeshur ne tunel, lindur nga peshtjellimet e mia. Si zoti qe derdh gjakun e tij ne kryq per mekatet e te tjereve, ai jep frymen e tij, te qeshuren e tij per te rrembyer marazet e njerezve.<br />Gjithcka zgjidhet me nje te qeshur! Probleme? Do te ikesh nga to? Do ti perballosh? Do ti zgjidhesh?<br />Hahhaha! C’idiotsi! Ke kohe? Ke kohe te merresh me problemet e ti zgjidhesh? Neser vdes o injorant I kohes tende. Sot! Sot eshte dita per ty. Sot qesh! QESH! C’do te mbash mend pas jetes? Hallet? Lotet? Vuajtjen? Mendon se do ti zgjidhesh?<br />Hahahhahaha! Hahahhahaha! Vetem te qeshuren e femijes do te kujtosh ne te qinten e sekondes qe te mbetet per te menduar kur te perplaset treni dhe ti te mos egsistosh me.<br />Qesh qesh se asgje s’do ndjesh! Kjo eshte kenga e Jollit! Perendise se burrit ne nevoje! Perendise qe u duhet vertet njerzve! Perendise!<br /> Me tha dikush dicka ne vesh ndersa me majat e dy gishtave tregues te shpirtit me vidhte tere pakon e rende me fjongo melankolie qe mbaja ne zemer. Me kendoi nje varg kenge qe s’e mbaj mend mire.<br />Hahaha! C’budallalleqe qe mendoj e bej! sa turp! C’me kishte zene? Si femije qaraman, si femer e tradhetuar per here te pare! Ik mor!<br />Ti shuaj tere c’shkruaja me pare ne copa letre. Ja! I grisa. Ti hedh me mire nga dritarja.<br />U shkri lepurushja e vogel qe hodha letrat une! Shih si qesh! I duken flutura!<br />Ku dreqin jam nisur keshtu? C’do bej poshte ne jug? Eshte dimer akoma. S’ka plazh o qyp! Do zbres ne stacionin e pare te ndaleses te kthehem ne shtepi.<br />Deri atehere… vajza, do bejme nje loje me letra?<br />Hahahaha!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-166239071495047960?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-74345832272459326472007-09-27T05:56:00.000-07:002007-09-27T06:01:20.253-07:00A glass. A world.<br />Is it a glass in the world or a world within a glass?! Important matter in urgent search of an answer. But how?!<br />In the end, everyone strain themselves just for …a glass. And in that glass they find the world, their own world. Just a personal world, an entire, full one in an empty glass. This is the ultimate fatality of this glassful world. And so I continue to go down deeper and deeper inside my deep glass. Sure enough, the bottom of my glass is an end, an end that seduces me with some willing tendencies that lead to complete loose of mind (or maybe even to selfdestruction).<br />For most of people it’s some sort of crime, but there isn’t any thought in them. There isn’t any thought about the free world inside a simple glass, a clearer world, a more succesful one!!!!<br /><br /><br /> Perkthyer nga M. Gjoncaj<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-7434583227245932647?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-22558873916516660762007-08-02T03:03:00.000-07:002007-08-02T03:04:40.321-07:00Nje gote. Nje bote.<br />Nje gote ne nje bote apo nje bote brenda nje gote ?! Nje problem I fuqishem ky, qe kerkon patjeter nje zgjidhje.<br />Po si?<br />Njerezit ne kete bote ne fund te fundit punojne, lodhen per nje gote. Dhe aty brenda gjejne boten. Nje bote tere te tyren. Nje bote plot, ne nje gote bosh. Ky eshte nje finalitet fatal I kesaj bote me gota. Dhe une I teri, vazhdoj te zbres thelle e me thelle ne goten time te thelle. Fundi I kesaj gote eshte pa dyshim nje ekstem. Nje ekstrem qe me terheq me deshire, bazuar ne nje vullnet tendencash qe shpien ne nje liri te plote mendore. (ndoshta edhe ne vetshkaterrim)<br />Per shume te tjere ky eshte nje krim, por te ata nuk ka mendim. Nuk ka mendim per boten e lire brenda nje gote. Dhe kjo bote eshte me e qarte, me e arrire!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-2255887391651666076?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-7588494201775075932007-08-02T03:00:00.000-07:002007-08-02T03:03:01.603-07:00Na moj! Ndyresire!<br />Sa e cuditshme! Kam qe kur linda qe te ndjek pas e s’te arrij dot! Jo jo. S’e arrij dot. Ecen, vrapon shume! Duket sikur shkon ngadale, tere ojna e naze si ato vajzat qe kalojne rrugen e bllokojne trafikun! Por, ashtu duket. Nuk eshte ashtu!<br />He ti, me ato numrat e tua! Dhe te mendosh qe jam une, qe kam pasur cdo femer kam dashur ne kembet e mia! Vetem ty jo! Ti ecen, iken e kurre nuk ta pashe fytyren! Vetem shpinen!<br />Huh, me nxorre frymen, po lodhem! Ku do perfundosh? Kur do te te arrij me ne fund? Do me shpiesh aty ku shpie te tere? aq banal te jem une? Thua te kem rene ne gracken tende?<br />Do ishte me mire te ecnim te dy bashke. Krah per krahu.<br />Do isha zot sikur te ta kaloja! Te te shihja ne sy!<br />Por ti, ti moj shtrige shtrigash me mban lidhur me fijet e tua e me zvarrit ne kete hapesire te cuditshme.<br />U trembe? U fshehe he? Prape ketu je. Te degjoj! Degjoj ate kodin e fshehte numerik te ecjes tende qe ben te mundur rrahjet e zemres time. Ndihet te goditja e takave te tua: tik – tak! Tik – tak! Sikur thone: e fal – me fal! Apo thone: mi – fal, mi – fal? C’te te fal moj! Akoma do? Ku po me mbetet mua nga dita ne dite dicka per te falur!<br />ORA! Gjithmone ti! Gjithmone te ty qenka fshehur!<br />Po e di moj ore qe je e vetmja gje femerore qe urrej?<br />Si? Nuk te behet vone, he? Dale se tani do ndryshosh ide!<br />Si? Qesh? Tallesh? Si cekani I Thorit he? Jo moj! Ky eshte cekani im.<br />Nah! Nah! Te shijon? U kenaqe?<br />S’po e qeshet me, ashtu, e zgerlaqur pas murit, me akrepa e ingranazhe qe kercejne andej – ketej!<br />Shtepi putane!<br />Moss! Iku e perdala? Ku?<br />Kot iken. ta zbulova sekretin. Kete pune kam une tani. Oret e shtepise, pallatit, lagjes, Durresit, Shqiperise, Ballkanit, Europes, botes!<br />Tere fabrikat qe prodhojne shtepi putane! Te tera do ti shkaterroj!<br />S’do kesh me ne fund ku te fshihesh! Do te te ze!<br />Do te te mbaj ne dite e nete te gjata dashurie! Te kenaqesh! Te cmendesh pas meje! Te varesh nga une! Mos me braktisesh kurre! Zot, me jep fuqine e duhur ta bej kete!<br />Ti je e vetmja, e cila po te me braktiste, do me bente te vdisja!<br /><br /><br /><br /><br /><br /> 2.10.2004<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-758849420177507593?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-13106740464574768922007-07-18T06:32:00.000-07:002007-07-18T06:35:29.793-07:00Ku ka melhem me te embel per shpirtin se nje nate me hene?<br />Ekziston ushqim me I mire per zemren?<br />Pse, kujtoni se me behet vone mua per henen? Pppfffff…. E kujt I behet vone per ate lemsh dheu te shpifur e te vdekur qe I vjen verdalle tokes si qeni pas karroces!<br />Ne te vertete e ka edhe ajo nje mister: anen e erret te saj! Fytyren e zymte! Por, na e ben ate nder te mos na e tregoje kurre.<br />Hene moj shpirt I nates!<br />Hena e mire tregon gjithmone ate faqen e vet te embel, me buzeqeshje melankolike! Me shkelqimin dehes! Trondites! Orgjiak!<br />Pas perdes time te tylte, o pas perdeve reore te saj, pasqyre e shpirtit, besnikja ime hene!<br />Ne te vertete ajo s’eshte vecse nje lajkatare e sjellshme.<br />Nje psikologe e mire. Gjithmone thote ate qe dua une te degjoj: nje klithme renkimi dje, nje ulerime terbimi sot, nje kenge qetesie a harmoni euforie neser!<br />Po se mos eshte vetem e imja. Eshte besnike, po e secilit me vete. E te tereve!<br />Ajo eshte si zoti, nje e vetme mjeke e mike per tere shpirterat e qenieve!<br />Puthje epshore per vajzen! Trajte e rrumbullaket femre per mua!<br />Po thelbi I saj eshte hermafrodit. Me tiparet e nje vajze dhe zakonin e permuajshem per te mos dale ca dite te errta te muajit kur eshte vecanerisht e nxehur!<br />Po sot ka dale! Me vellon e saj aureolare kendon! Kendon per mua dhe per keto flete!<br />Ngroh ajrin e ftohte te dimrit me driten dhe nxehtesine e babait te saj. Ej!<br />E dini nga doli hena? Nga gjiri I erresires mbarsur nga zoti diell!<br />Ati dhe nena, kaq te kundert, paten nje vajze te brishte! Nje perendeshe te vogel, te embel, me dy fytyra. Po qe neve na do. Na jep gjithmone me te miren e saj.<br />Sa e dashur eshte! Shpesh me mbyt xhelozia. Si dreqin eshte e mundur te flase me ujqit, me qente, macet maje pullazeve? Edhe pse e di qe me do, ne dialogun mes tyre ndihem I tepert. Jam jashte. Dhe ne ato momente misteri e ben me sensuale! Me seksi!<br />Ooh! Eja moj! Shpirt! Zbrit njehere poshte! Te te perqafoj njehere! Te te shtrydh! Te puthemi, bashkohemi ne shtratin e ujrave te detit! Jasteku me rere te lagur bregu, mbulesa me ujra te kripura dhe ne te dy… c’mund te ndodhe?! C’do te linde nga bashkimi I henes me mua?! I njeriut me dheun qiellor? I mishit me shpirtin?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-1310674046457476892?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-74602205886693981212007-07-18T06:26:00.000-07:002007-07-18T06:31:36.945-07:001. Legjenda <br /><br />Hej! Heeej! Heeeeeejjjj!<br />Lufte! Lufte! Filloi! Filloi!<br />Lufta filloi!<br />Te tere ne kembe! Duan te na godasin! Vrasin! Pushtojne! Te djegin shtepite tona! Te rrembejne buken tone! Te dhunojne grate tona! Te lene femijet tane jetime! Kushtrim burra! Kush asht trim! Atdheu dhe gjaku na therrasin! Per te renet! Per te gjallet qe s’mundin! Per nderin tone!<br />Keshtu na I therrisnin dy burra mbi dy maja malesh, secili popullit te tij! Secili ne hallin e tij!<br />Pa te na cohen tere trimat e kokeshkretet e vendit e te na rrokin armet e lena nga stergjyshet e tyre trima. E pa te na cohen tere kokeboshet e trutharet e vendit, qe s’kishin c’te humbisnin por vec te fitonin nga kjo lufte duke treguar ndonje trimeri te rralle, e mund te gradoheshin.<br />E pa te na cohen tere te keputurit e tere lypsaret, e tere mekataret, qe duke mos shpresuar shume nga kjo bote, te pakten te shpresonin per nje vend me te mire nen nje diell tjeter, a me afer ketij dielli.<br />E pa te na dalin ca gjenerale tere grada e yje, e qe u buronte sedra nga mustaqet e tyre dy pellembe. Dhe te na gatuhet nje mishmash I rralle qe vetem neper luftrat biblike, apo ato te Lekes te Madh I gjen. Sallata e madhe me vaj gjaku e ingrediente mishi e me asortimente hekuri te na kenaqe aq shume shijet e kryeengjejve atje lart, sa as per ti perzier nuk moren mundimin.<br />Qello e prit! Godit e keput! Vrapo, qello, vrapo!<br />Ku shkon? Ca ben? E ku e di une!<br />Ah! Oh! Mos! Sulm! Bjeri!<br />Dhe ja, gjullurdia mbaroi. Nje rrumpalle e vertete. Lugina e mbushur me kufoma e gjysme kufoma nga te kater anet! Dhe ja ku dolen per inspektim gjeneralet dhe mustaqet e tyre. Dhe duke ecur ne truallin e pergjakur ja ku u gjenden perballe!<br />-A jeni gati te nenshkruani kushtet e paqes zoteri?<br />-C’fare? Me falni por me duket se ju duhet te jeni gati te nenshkruani !<br />-Po sikur ne fituam mu duk mua?!<br />-Joo! Ju eshte dukur gabim zoteri. Fitorja na I nderoi ne kryet me kuroren e saj te vlyer!<br />-Shikoni se ketu ka nje moskeqkuptim me duket.<br />-Kjo eshte pak por e sigurt. E si do ta zgjidhim?<br />Numeroni te vraret, - peshperiten dy oficere (nga te dyja palet)<br />-po zoterinj. Kjo eshte e vetmja menyre. Te numerojme kufomat. <br />Dhe pas nje pune te sakte shumemujore, ku te tere prisnin fatin e tyre me gjak te ngrire, u dhane rezultatet: njera pale kishte 99 999 te vdekur, dhe tjetra 100 000 te tille… <br />Fituam! Fituam! Ha ha ha ha haaaaaaaaa!<br /><br /><br />PS.-Me falni zoteri, po me duket se eshte bere nje gabim nga ana juaj, eshte ngaterruar nje nga te vdekurit tone me nje nga tuajet.<br /> -Kjo s’eshte e vertete ne asnje menyre!<br /> -Po zoterinj te nderuar! Kjo eshte me se e vertete!<br /> -Kjo eshte fyerje e madhe ndaj vendit tone!<br /> - Jo! Ndaj vendit tone!<br /> - Lufte, lufte!<br /> -Po, po! Lufte! Lufte! <br /><br /><br />2. Te psikologu<br /><br />- Te lutem o doktor!<br />- Me fol per enderren djali im.<br />- Nuk e imagjinon dot doktor…e tmerrshme…pamjet e perndyra!<br />- Trego biri im, tregoje enderren. Degjo: po nuk me tregove permbajtjen e enderrave do ta kem te veshtire te depertoj ne shkakun e vertete te shqetesimeve te tua.<br />- Po doktor, e ke te kollajte ti! Nuk ke pare ndonjehere …<br />- C’fare biri im?! C’fare te kem pare? Mos ndalo.<br />- Ah doktor! Imagjinon dot nje zhurme rreqethese e trandese, sikur qielli cahet ne dy pjese. Kujto pak te lutem zhurmen e nje kokerr molle kur cahet me dysh nga nje pale duar te celikta. Amplifikoje tani te lutem me fantazine tende ate zhurme, duke e shumefishuar deri te rete! Te godet koken si nje cekic I madh doktor!<br />- Vetem kaq djale? Per kaq e ben tere kete zhurme?<br />- Ah, mor doktor te ishte vetem kjo. Por ka edhe me, edhe me.<br />- C’fare tjeter?<br />- Nuk te ka ndodhur te humbesh ndonjehere Ndonje shok te ngushte? Ndonje mik te mire? Ta shohesh aty, shtrire, pa levizur si nje cung I ftohte! Te mendosh se nuk do ti degjosh me zerin ne telefon, se pas dy-tre ditesh nuk do te pini me kafe bashke doktor!<br />- Vazhdo biri im, te degjoj.<br />- E c’te te them me pare o doktor! Ai kurre me nuk do ti shpjegoje djalit te tij teoremat e matematikes e fizikes…kurre me nuk do te luaje luftash me te, e kurre nuk do ta ngacmoje per shoqet e klases!<br />- E kur te mblidhemi me shoqerine, ai nuk do te flase me gjysem dehur e te na mburret per punen dhe historite e vjetra me femrat! Dhe me e tmerrshmja doktor, eshte se kurre nuk do ta shohesh dot te vere duart ne buzet e arkivolit, e te cohet! Se ai ka vdekur doktor! Ka vdekur! Ka vdekur!<br />- Qetesohu biri im! Qetesohu! Te kuptoj, te kuptoj shume mire. Eshte …<br />- Jo jo doktor, nuk mund t’a kuptosh!<br />- Mund vetem t’a provosh! Mos te rente rasti!<br />- … po te degjoj djale! Fol! Mos e mendo gjate! Thuaje ate qe ke brenda…<br />- jo, jo, mendo ti doktor, nje shtepi e madhe, trekateshe, qindravjecare, qe ne vendin tone quhet edhe kulle, qe ka brenda saj histori nga me ngjetheset e me te emblat qe edhe mendja e shekspirit nuk do ti rrokte dot ,dhe mendo doktor, dy trashegimtaret me te rinj te ketij oxhaku, 7 dhe 10 vjec qe po luajne me njeri-tjetrin, dhe mos me pyet fare doktor se nga I di gjithe keto detaje, s’e kam as idene me te vogel. Mendo doktor nje tjeter shtepi afer kesaj te pares, me te re se ajo, e thjeshte, me tere te mirat e nje shtepie moderne. E kane ngritur dy vellezer qe punojne e robtohen nga mengjesi ne darke. Shihe pak nenen e tyre plake qe po gatuan per djalin e saj te trete qe I vjen ne dreke nga mergimi, nga gjermania. <br />Imagjino nje moment kur plaka ka shkuar te frigoriferi te marre domatet, kur te kulla tjeter njeri nga femijet I eshte fshehur vellait tjeter poshte tavolines! Degjon ate zhurmen e carjes se qiellit, dhe gjate nje sekonde,ne vend te tyre nuk sheh tjeter vec zjarr, germadha<br />Dhe era djegesire! He si te duket ky peisazh ne koken time!? He si te duket!? Normal?<br />- Mor djale, po vertet I sheh ne enderr tere keto ti? Vertet ?<br />- Si the xhaxha, si the? Po nuk ke faj ti muk ke faj. Normal qe s’kupton gje. E pse duhet te kuptosh njehere! Se mos I sheh ti enderrat! U trondite me kaq! Po mos u merzit se ka edhe me. Ke enderruar , sic thua ti doktor, te kesh nje tyte metali ne goje doktor, ta shijosh vdekjen me dhembe doktor, me eren e barutit doktor, dhe e tere kjo, duke pare se si tundet shtrati yt bashkeshortor nga levizjet e nje djalli mbi gruan tende! Ate per trupin e se ciles ke thurur enderrat me te bukura te dashurise! Te ciles, dhe ze per te uleritur nuk I ka mbetur! S’ke pare rradhen e gjate te ushtareve te rrine para vajzes se madhe,se ciles vetem syte I kane mbetur gjalle,fiksuar mbi trupin e motres se vogel, qe pati fatin te masakrohej me thike vetem se ishte aq e vogel, dhe jo e pashme… doktor…<br />- Mjaft! Mjaft te them! Cmenduri! Ne fund te fundit, keto jane vetem enderra! Fantazite e tua. Keshtu qe …<br />- Po mor po, por ti as endrra nuk sheh o doktor, po une I shoh, I shoh e I vuaj qe prej dy vjetesh. Ti max. qe ke pare ne enderr eshte te flije me nenen tende, dhe kete, nja dy here e jo me shume, por une … (denesa)<br />-Mjaft me! <br />Mor bir, mire, me fal. Qetesohu tani. Keshtu, ja …shume mire.<br />Me thuaj pak te lutem, nga c’vend je ti mor bir?<br />- jam nga nje vend I rruzullit qe quhet Ballkan, perkatesisht nga vendi I shqipeve Shqiperia. Une jam shqiptar. <br />- Ma specifiko pak te lutem, nga c’vend saktesisht?<br />- Jam nga krahina autonome qe quhet Kosove.<br />- Pa shih, pa shih! Pikerisht kjo me shkoi nder mend.<br />- Atje ke lindur? Ke jetuar atje?<br />- Kam lindur atje, dhe ne moshen tre vjecare kemi ardhur ketu me prinderit, dhe qe atehere nuk kam qene me ne vendin tim.<br />- Interesante! Me te vertete interesante! Te lutem me fal per pak sec. Sa te bej nje telefonate konsulte.<br />Alo? Hello Herry! Si je? Jam une, s’po me njeh? Degjo, nderimet e mia,te jap doren. Perse?! Per vertetimin e teorive te tua, per pasqyrimet e ndersjellta neurotike kolektivo-personale.Si? Aha. Po. Ha ha ha! <br />- doktor, te lutem! S’kam ardhur te te degjoj se si qesh, mire? Te lutem me thuaj se c’fare kam ne kete koken time qe nuk shkon!<br />- Me fal pak Harry. Asgje djale, asgje shqetesuese. Thjesht nje neuroze, qe me kurat e duhura do te kaloje pa komplikime. <br />- Po c’ …<br />- Asgje pra biri im . eshte thjesht NJE LUFTE !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-7460220588669398121?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-89322034649930062932007-06-19T12:22:00.001-07:002007-06-19T12:22:54.267-07:00Rrofte bota jone!<br />Nese hedh nje sy brenda saj, thith material per subjekte perrallash aq shume…<br />Keshtu nisi te shkruhej dhe kjo perralle. Nga ngjarje te ndodhura ne kete bote.<br />Nga nje baba qe humbi nje bir kot se koti, nga nje tjeter djale i nje babai tjeter qe iku kot se koti…per pune flamujsh e kufijsh!<br />Shkurt, njerez qe vriten ne menyre te pavlefshme. (e me thoni kush vritet ne menyre te vlefshme?) <br />Perralle e medituar quhet.<br />1.<br />Gjithmone kam menduar se Shqiperia (ose me mire le ta pergjithsojme pak) ky vend, eshte ne njefare menyre i mbrapshte, por vetem tani u binda plotesisht. Dhe jo vetem u binda, po arrita te kuptoj edhe teresine arkitektonike te tij.<br />Fishta e percaktoi ne njefare menyre poetike ‘matur me lekuren e shejtanit”, ndersa une, ne gjuhe fizike, po e quaj projekt arkitektonik llogaritur me permasa kozmike te nje universi tjeter!<br />Vetem nje gjuhe e panjohur llogaritjeje mund te shpjegoje sakte si mundet qe kjo shtepia jone e dashur te egzistoje…kokeposhte!<br />Po po! Pikerisht, me catine poshte, e themelet lart. Ne ajer.<br />Dhe me e bukura eshte se vendi yne – shtepi, mban ne maje te catise se tij nje flamur, ashtu si cdo shtepi e vecante ne territorin e tij (gjithe shtepite shqiptare mbajne nje flamur te kuq ne cati, varur mbi oxhak, ose ne zemren e tyre, po c’rendesi ka kjo ne fund te fundit)!<br />Ky flamur, me nje ngjyre rastesore, psh i kuq, ky flamur i kuq eshte kot fare, per te mos thene puneprishes, sepse pengon rrugen e gjere e te gjate te eres, (qe e shkreta duhet dhe te valvise flamurin kur kalon aty pari) ashtu si vetem nje flamur mund t’ia prishe.<br />Por, ne kodin e universit tjeter qe percakton arkitektonine e shtepise tone ne fjale, gjithcka eshte kokeposhte. Kjo do te thote qe kolonat e themeleve jane ne ajer.<br />Dhe tere ajo strukture, tere ajo peshe i bie ne shpine shtylles ne te cilen valevitet aq me te vertete kot ai flamur.<br />Dhe ja, ky flamur sapo mori permasa samsoniko-heroiko-hiperbolike. <br />Themelet rrine perpjete ne ajer, ne ereksion te plote, duke i bere akoma me shume se flamuri rezistence eres, e si pasoje, prishur akoma dhe me shume pune.<br />Shohin si te budallallepsura qiellin.<br />U lodhe o flamur! - thone. – na mbajte te tereve ne shpinen tende. Po nuk eshte faji yne. Jane ato ligjet e universit tjeter o flamur. Jane te cuditshme.<br />Ne te shkretat themele as nga dielli, as nga shiu nuk e mbrojme dot strukturen e shtepise tone. Nuk na e lejon forma ne ereksion! Ne dhe baballaret e kombit, ata burrat e trashe me mjeker keshtu kemi qelluar. Por, kemi marre nje vendim. Do te trashemi ne gjeresi, shtresa pas shtresash, derisa te zeme nje vend te gjere te konsiderueshem siper kokes tende o flamur, e te te bejme sa me shume strehe. Mos u merakos…sa te na kesh ne siper…<br />Nderkohe ketu fillon pjesa e dyte e peralles.<br />Nje dem po kalonte atypari. Mbahej te ishte dem rrace, me gjak blu e te bardhe, sepse ngjyra e flamurit te shtepise e turbulloi. Nuk e dinte ai se, dhe gjaku I tij ishte i kuq, si flamuri ne fjale.<br />Keshtu, ky demi, duke kaluar aty afer pa flamurin qe mbante ne kurriz shtepine. Syte iu erresuan nga ndjenja madheshtore e neverise ndaj flamurit! Ky dem u versul menjehere me tersellem cmendurak.<br />Briret e tij godisnin e godisnin. Shponin e shponin. Flamuri i shkrete, statik, plagosej e plagosej! Nuk mund te ikte ose te mbrohej. Me levizjen me te vogel, tere shtepia qe mbante mbi shpine do te rrezohej. Ai ishte ekuiliber absolut. Duhej te duronte.<br />Dhe filloi ti dilte gjak. Copa u gris, u shkalafit, u be e tejdukshme. Gati nuk egzistonte me. Ne toke kishte gjak. Por, perseri ngjyra e tij e corodiste demin psikopat. Ai cmendej akoma me shume nga neveria pse flamuri ishte aq ulet ne toke.<br />Si ka mundesi, - thoshte ai me vete, (ashtu si nje dem mund te thote me vete) - qe nje flamur te jete kaq I ulet e te rrije ne toke mbeshtetur?<br />Pah! Sa i shpifur qe eshte! - Dhe kjo gje e terbonte. Nisi te godiste me thundra qe ti jepte gjakut ngjyren e gjelber te barit.<br />Nderkohe themelet ulerisnin nga aty siper; bjeri flamurit o dem bjeri! Nderkohe ne po trashemi edhe me. Kur te vdese flamuri, dhe te thyhet shtiza mbajtese, ne do te biem poshte, drejt e ne zverkun tend o dem. Pesha jone do te te zgerlaqe! Dem i ndyre me gjak jo te paster vendi! Sepse ti o dem nuk je themel si ne!<br />Keshtu, kolonat e themeleve trasheshin e trasheshin qe te binin mbi demin. Demi coptonte e coptonte flamurin e as qe i behej vone per brockullat e themeleve, protestat e turmave te njerezve dhe artikujt e zellshem te analisteve, shkronjat e te cileve binin nga letra sapo shkruheshin, e jo me te ndalonin nje dem.<br />Dhe keshtu, perralla perfundon me nje peshtyme. Demi u lodh, e la gjakun perzier me flamur e ngjyrosur me bar aty, i futi nje te peshtyre me flegren e djathte, dhe iku. Gjithmone me ndjejen e neverise qe i ngjallte flamuri poshte, dhe sistemi i ndryshem i shtepise Shqiperi me themele e ajer qe trasheshin.<br />2.<br />Tani qe po mendohem, me kujtohet nje tjeter histori me flamure. Nje drame simpatike qe zhvillohej ne kufi te dy vendeve. Ne rolet kryesore;<br />Nje xhuxh i vogel, trim veshur me flamur te kuq,<br />dema me thundra te medha qe shkelmonin sa here u donte bytha,<br />baballare kombi qe pinin cigare,<br />dhe nje vije rere si kufi.<br />Pak a shume subjekti kishte te bente me trimerine e xhuxhit te vogel qe kaloi kufirin, veshur me flamur, per ne vendin e demave. Dhe e hengri i ziu. E vrane.<br />Ai kodi i ndryshem universal beri diferencen me perrallat e tjera ku trimi fiton perhere, po nejse…kjo eshte tjeter histori…<br />3.<br />Histori pakez e coroditur e? dhe e lodhshme, e di. C’ti besh, i dua metaforat dhe simbolizmat.<br />Po ta lodhesh pak, fare pak mendjen o lexuesi im qe te respektoj shume, mund ta gjesh vete c’shtet eshte demi, c’persona jane themelet, c’perfaqson flamuri, etc etc.<br />Ne fund te fundit, nuk na duhen as themelet e renda qe na kushtezojne ne nje vend te caktuar, as flamuri qe pengon rrugen e eres.<br />Eres se lire fluturake. Te vetmes qe duhet te duam me tere shpirtin tone. Te jetosh nen qiell e mbi toke pa kufij, kjo eshte lumturia vete. Nen diell, shi dhe yje.<br />Demi mund te na duhet. Po ngelem per e ngrene, do hame ate.<br />Dhe tani te bejme nje mbyllje klasike per perrallen tone simpatike. Si mund te themi?<br />Perralla ne lesh, flamur, secili prej nesh…!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-8932203464993006293?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-82894213013298504582007-06-19T12:20:00.000-07:002007-06-19T12:21:30.489-07:00Vuri re per here te pare dicka shqetesuese kur po mendonte ti keshillonte te dashures per te lexuar “Xhek london” te Irving Stone. Nuk e ksihte pare verdalle kohet e fundit. Menjehere brofi na shtrati dhe kontrolloi ne biblioteke. Hic! Pa per here te dyte, te trete. Hic! Kerkoi ne raftet e tjera ne sallon. Asgje. U nevrikos e filloi te grindej me vete. Donte te pyeste mamane po as mori mundimin. E dinte pergigjen. Epo, do jete diku ne shtepi, - I dha drejtim me vete. Pas disa ditesh, po kerkonte atlasin e anatomise. Dicka si dhimbje te lehte ndjente ne kofshe e donte te shihte ku kalonte nervi iskiatik. Pa kudo po nuk e gjeti. U be si I cmendur. Kerkoi ne tere shtepine, poshte krevateve, dollapeve ngriti kanapene, prapa televizorit, dysheke, batanije, shkoliti jasteket nga inati, po nuk nxorri gje ne drite. Hapi tere librat e vjetra te shkolles edhe pse e dinte qe s’do gjente gje. Kur, u kujtua. Dikujt ja kishte dhene. Po kujt? Fragmente situate I vinin ne koke por nuk e peshkonte dot as emrin e as fytyren e personit te papergjegjshem qe s’kishte kthyer akoma librin. Mbante mend kohen (me afersi) dhe nje dialog te tillle…po nuk ke c’e do, eshte shume I vjeter dhe ne gjermanisht. Eshte qe nga koha e doktor filanit! Shume I vjeter! – po une sa per te pare formacionet e dua se I ndjek me liber anatomie ndaj ma jep se nje jave…<br />Epo, - mendoi, - kur te kujtohet do ta ktheje.<br />Humbja e atlasit I kujtoi se edhe Napoleonin e Tarlese nuk e kishte. Beri nje telefon menjehere. - - Ore! Ke Napoleonin tim e s’ma ke sjelle akoma. Ca ben? Gjeje shpejt! Te pakten ta kesh gati se vij e marr vete. – jo o vella s’e kam une, ta kam dhene. Shih ne shtepine tende se te une nuk eshte! Mire. Pikerisht se je kaq I sigurt une nuk I besoj hic kujteses tende. Ndaj, kontrollo plako, e kur ta gjesh me merr ne telefon. Ishte miku I tij I ngushte qe po fliste. Ia kishte dhene napoleonin per mamane e tij. Per siguri kontrolloi ne biblioteke po nuk e gjeti. Sigurisht, pa asnje dyshim qe e ka ai , - tha me vete I sigurt. Vetem nje liber kishte humbur ne jeten e tij, kur kishte qene I vogel. Robinson Kruzo. Eh, sa kohe kishte po ai nuk e harronte. E kishte dashur shume ate liber po asnjehere s’e kishte lexuar rregullisht, me copa dhe per nje kohe te gjate. Vetem ate liber kishte humbur dhe nuk do fillonte te humbte tani asnje lingote nga thesari i tij i pacmuar.<br />Pas ca kohesh (askush nuk kishte lajmeruar per asnje liber te rigjetur, po edhe ai nuk e kishte vene shume ujin ne zjarr) duke pare filmin “La piovra” shkoi te kontrollonte ca emra ne librin “Mafia dhe politika”. Ne raftin e dhomes se tij nuk ishte ne vend. Tha me mendjen e tij se do ia kishte dhene nje mikut te tij qe ishte duke studiuar mardheniet kriminale me politiken e shtetit. E mori ne telefon por ai ishte nisur jashte per nje seminar per tangente dhe inflacione ne nje shtet te Europes. Epo ai e ka me siguri, - tha duke shkruar titullin ne listen e librave qe fillonte me Robinson Kruzone.<br />Diten tjeter kishte provim diplome. I dhimbte koka, kishte dhjete dite qe studionte pa pushim, dhe naten para provimit, para se te flinte gjume duhej te lexonte nje fragment nga “Legjenda e Asaj Qe Iku” e Kasem Trebeshines. Ishte nje rit fatsjelles te cilin e kryente para cdo provimi qe nga viti I pare. U shtri dhe zgjati doren poshte krevatit (aty kishte vite qe e linte). Libri nuk ishte. Kishte kaluar mesnata, nuk ia vlente te ulerinte, as te nxehej (me tere ate dhimbje koke…) as te kontrollonte ne biblioteke se do zgjonte tere shtepine. Pse dreqin I luajne, dhe atehere kur me duhen mua , - u mjaftua te thoshte me vete. Nje ndjenje angushtie per te nesermen e provimit e mbertheu. Po sikur te mos dilte mire? Nuk kishte lexuar librin e fatit! Ra te flinte, por pa harruar, ashtu pergjumesh, te shenonte titullin e librit ne listen e tij. Nuk I dihej kurre!<br />Te nesermen dha provimin te I cili doli shume mire dhe as qe I shkoi ne mendje kur u kthye te kerkonte Trebeshinen. Kishte nevoje per plazh, e jo te kerkote pluhurave te bibliotekes.<br />Hyri ne shtepi duke qeshur per nje ngjarje ne plazh qe I kujtoi nje episod te nje libri te Xherom K. Xherom. Kerko andej, kerko ketej, nuk e gjente librin. Hodhi poshte tere raftet e bibliotekes se sajuar per librat e vjeter, po prape asgje.<br />Di gje ku eshte “tre shoke ne nje varke”? - pyeti te atin. - Gati e kisha harruar si liber! Pse s’po e gjen? Do ia kesh dhene ndonje shoqeje e si zakonisht ke harruar se kujt, - tha ai duke qeshur. Ne nje moment u be serioz. Mos I humb librat keshtu bir! E vetmja gje qe mund te te jap ato jane. Me I kujdesshem!<br />E acaroi toni patetik I te atit po nuk diskutoi.<br />Diten qe filloi pune, ne nje zyre prestigjioze avokatore, u kthye ne shtepi me nje shishe vere e nje torte. Per nje moment shkoi ne biblioteke te merte nje liber vinokulture per nje bast qe vuri me vellain mbi veren. Me habi e tmerr pa se tere pjesa e raftit ku ndodhej Shakespeare ishte bosh! Bosh! Eshte per te qare, - thoshte me vete duke qeshur.<br />- kush I jep librat e mia sa andej ketej? Na humbet librat, - tha pastaj duke e pare si jo me vend “librat e mia”. Ishte tejet I nxehur. Shakespearen nuk duhej ta humbte. Ishte dicka madhore.<br />Ti? – iu drejtua se motres. Ti I jep sa njerit, tjetres! Shko e mblidh librat. Gjeji ku te duash. Torollake!<br />- mos I fol motres ashtu. Mos fol fare ne shtepi ashtu! - nderhyri I ati. – ku je ketu? Librat ti I jep. Ti I ke dhene historikisht e s’mban mend! Te kam thene ti ruash! Jane te tuat, eshte e vetmja gje qe mund te te jap. Ruaji si te duash, o ne dac, humbi te tera!<br />- O baba! Po shakespearen ka nje shekull qe nuk e prek me dore! Normalisht duhej te kishte tre gisht pluhur siper! E ku di …<br />- Mbylleni kete bisede tani, dhe motres mos t’i flasesh kurre me ashtu. Degjove? Vrit mendjen e gjeje. Te tera kane humbur?<br />- Po pra ba po! Si dreq…<br />- Mjaft! Neser bleji prape. Uluni te hame tani se na e cuat buken prapa kraheve!<br />Po hante si automat. Dridhej nga nervat. U kontrollua ne sy te babait, po kesaj rradhe do I shkonte punes deri ne fund. Si mund te zhdukeshin tere ato libra? Dhe si mund te zhdukeshin kater vellimet e shakespeare? Jo jo. Nuk duhej ti kishte marre motra, sepse askush nuk merrte te lexonte kater libra njeheresh, per me teper, duke e pasur te sigurt se sapo te mbaronte njerin, merrte tjetrin. Mos I kishte humbur diku. Kur ishte hera e fundit qe kishte levizur biblioteken? S’mbahej mend. Po sikur, dikush mund ti donte te tera per ndonje studim? Ndoshta ndonje per letersi. Ndoshta I dashuri I mundshem I saj qe studionte per letersi? Mundet. Sigurisht! Ku shkonte ajo perdite pasditeve? As jepte llogari fare. Ja rezultati, gjysma e bibliotekes e zhdukur! Hemm! Pa te motren shtrember, por mbeti. Ajo ishte prere. Kishte nje fytyre qe vetem ai e dinte. I rane teresisht nervat. Si s’kishte dale tere kete kohe nje here me motren? Ajo s’kishte faj jo.<br />- ore, ngele me mendjen te librat! Po kontrollo dhe nje here o burre se aty I ke!<br />- Ashtu do ta bej! Mbaroi buke shpejt e u cua. Hodhi poshte tere raftet e tjera, kontrolloi nje per nje tere librat, sikur librat te kishin nderruar kapake, nuk gjeti gje. Kontrolloi ne celular te mesazhet ku ruante gjithcka qe jepte, sidomos librat. Hic. Kontrolloi ne bllokun e shenimeve. Hic. Ne rregull, - I dha drejtim e vete, - neser do I blej prape. Te nesermen heret, shkoi ne librari e bleu tere serine e shakespeares. Shkroi daten se kur I kishte blere e I vendosi ne raftin e tyre. I pa dhe nje here sikur donte ti fiksonte mire ku ishin.<br />Pas dy ditesh erdhi ne shtepi nga tirana. Gjeja e dyte qe beri ishte te kontrollonte librat. Dhe…<br />Filloi te qeshte. Sepse nuk mund te ishte e vertete! S’ishte e vertete dreqin! Kush tallej…<br />I preku librat me dore, shikonte, spostonte librat nga njeri – tjetri se mos kishte dicka aty, hapte librat e trashe se mos ishin aty brenda, e nje sere veprimesh te tilla pa arsye. Librat. Ishin zhdukur! Kater vellimet e reja ishin zhdukur! Nuk ishin me aty! Prape! Kjo ishte cmenduri!<br />U ul ne poltronin e madh prej lekure, vuri kembet mbi tavolinen e leximit dhe nguli syte ne raftet e medha.<br />Rrotulloi koken si buf ne tere biblioteken. Ishte shume e madhe. Babai krenohej per te. Ishte e vetmja gje qe mbushte jeten e tij. Kishte qene mesues letersie, tashme ne pension. Tere jeten kishte lexuar. Dhe mbledhur. Libra. Pa fund. Te sistemuar ne raftet e errta e hijerenda si keshtjella te lashta qe mbanin sekrete pa fund. Ishte nje nga bibliotekat me te pasura ne tere tiranen.madje mund te thoje ne tere shqiperine. Ne kohen kur librat ndaheshin net e ndaluar dhe te lejuar, aty I gjeje te tere. Ishte vendi I fshehte I ngrohte ku babai dhe miqte e tij me te ngushte rrinin me ore te tera duke share regjimin, me vone duke pire per demokracine, e me vone duke analizuar politiken dhe artin. Ai vete kishte lexuar qindra libra aty. Kishin mbetur akoma mijra te tjere per te lexuar. Preku raftet duke shijuar pluhurin si push mbi kapaket e librave. Dukeshin si te gjalle. Dhe ai pushi ishte si qimja e bute ne mjekren e nje adoleshenti. Po i perkedhelte librat. Ata ishin te gjalle e po rriteshin. Po rriteshin me te. Vjeterohen librat, ai bashke me ta. vjeterohet cdo gje. Te tere po zeme, do zeme pluhur mendoi. I kapi syri kalimthi faustin. E nxori nga vendi. U ul ne poltrone I fshiu pluhurin, dhe aty per aty…<br />Mos valle librat zhdukeshin nga rafti, I iknin sepse ai nuk kujdesej per ta? Ata zinin pluhur, vjeteroheshin, vdisnin! Imagjino nje parajse te librave. Tere ato pirgje librash te vjeter, te zhubrosur, te grisur. Kane humbur germat ne ata libra. Dhe cdo gje ne kete univers eshte shkembim energjish. Dhe sa here qe une nuk u jap librave energjine e duhur, zhduken. Eshte si shtepite ku nuk banon njeri. Amortizohen deri ne shembje. Ose si kitara ime qe e lashe kaq kohe pa e prekur, dhe iu keputen telat e iu plasarit kasa. Kjo duhet te jete. E hapi faustin ne faqen qe kishte perthyer para disa…vitesh mbase. Nisi ti hidhte nje sy, dhe u thellua ne lexim dashur pa dashur. E zuri gjumi pasi kishte lexuar 90 faqe. Ishte ora tre e mengjesit.<br />Te nesermen ne oren 7 e moren ne telefon. Nje miku I tij me shume rendesi e pozite kerkoi ta takonte. Ishte urgjente. Kishte gjetur nje vend pune fantastik. Nje projekt ku nje kolegium juristesh delegate nga vende te ndryshme ne kuadrin e organizates se te drejtave te njeriut hetonin dhe vezhgonin ndermarjet e dyshuara per shfrytezim humanesh ne eksperimente farmaceutike dhe biokimike. Dhe per shfrytezimin e punes se te miturve. Duhet te mendohej jo me shume se dy ore. Nese nuk pranonte kishte te tjere qe paguanin per ate vend. Nese pranonte, duhej qe brenda tre oreve te dorezonte CV. E tij per aplikim. Te tjerat do ti bente ai, miku. Paga ishte e konsiderueshme. Dhe kishte mundesi te bridhte tere vendet qe do ti donte kokrra e qejfit. Dhe ishte ne profesionin e tij. Dhe ishte per nje ceshtje te drejte.<br />Ky ishte kulmi! Gjeja qe kishte dashur me shume pa e ditur as vete. Ja qe gjerat ndodhin. Ashtu si duhet te ndodhin. Gjithmone kishte dashur te ishte njeri qe mbronte te drejten. Ja, lufta qe duhej te luftonte. Dicka per te besuar. Ideal per te ndjekur. Sigurisht, me shume para ne xhep. Ishte gati enderr!<br />Po. Pranoi. Dhe filloi si pa e marre vesh nje jete te cuditshme te cilen as nuk e kishte menduar. Udhetimin e pare e beri ne Bruksel ku mori emerimin. U kthye ne shtepi dhe u be feste perseri. Nga Brukseli kishin ardhur dhurata per motren dhe nenen. Dhe nje shishe vere e kuqe 10 vjecare per burrat. Pas je jave nisej per Capetown. Prane nje firme ku do fillonte kerkimin e tij. Detyra e pare zgjaste nje muaj. Me duhet nje liber tha. Fausti! Kjo ishte veprimtari faustjane, ndaj ai do mbaronte Faustin. Dinte qe Fausti do spostonte detet per te fituar toka per nejrezit, si puna e tij qe do ndalonte ti behej keq njerezve. Rrofte njeriu! E zuri gjumi.<br />Te nesermen ne 10 duhet te ishte ne aeroport. Faustin nuk po e gjente dhe u nervozua. Dhe nje gje qe kerkoj une…- tha. Ku e lashe? U be vone dhe e la fare librin. Nuk harroi te porosiste nenen ta gjente. Ajo ishte e mire per te humbur dhe per te gjetur rastesisht.<br />Udhetonte dy – tre here ne vit. Rrinte deri ne tre muaj cdo udhetim. Ne shtepi rrinte shume pak. Tani I donte me shume te tere. dhe donte te rrinte me ta. Sepse tani ishte vetem. Dhe nuk I shihte. Sa here kthehej ne shtepi nuk dilte gati fare. Dhe miqte e takonin ne shtepi. Vazhdonte te habitej se si rrallohej biblioteka. Hynte rralle ne te dhe e ndjente ndryshimin. Ia tha kete babait po ai e vuri ne loje. Je bere me fiksime – tha. Une e shoh perdite. Librat, nese nuk kane mesuar te ecin vete, aty I ke te tere. apo I mer me vete sa andej ketej dhe I harron? Mos ke mbjelle ndonje liber ne Indi apo Zimbabve? Shko e shih mos ka mbire! Qenkan zhdukur librat! C’thua?!<br />E dashuronte punen e tij. Kishte njohur mijra njerez. Kishte pare mijra vende. Kishte shpetuar mijra femije nga shfrytezimi. Kishte shfrytezuar postin per te bere tere qejfin qe donte. Madje ne Thailande kishte provuar seksin me te mitura. Mbi dhjete kompani te medha kerkimi paguan demshperblime per ate qe u kishin bere pacienteve te tyre qe per pak u mbinte bishti I majmunit.<br />Sa here kthehej ne shtepi dhe kishte kohe te mendonte, ndihej sikur perfshinte tere boten. Sikur vetem ai ishte gjalle. Dhe askush tjeter.<br />Njerezit, perfshire dhe te afermit e tij dhe tere miqte e tij, vinin qark nje shtylle. Nje rrotullim rreth vetes ne 24 ore. Nje rrotullim rreth shtylles ne jave. Nje rrotullim rreth diellit tere vitin. Per aq vjet sa jetonin.<br />Ndesa ai ishte diku ne nje cep, qe qeshte me ta. Qe silleshin e silleshin duke bere cdo dite te njejtat gjera. Askush nga ata qe njihte nuk ndihej mire. Nuk ndesheshin. Nuk kishte lufte per ta. Madje as nje duel te thjeshte.<br />Ndersa ai fitonte cdo dite. Po plakej duke luftuar per njerezit. Cdo dite I binte nga nje flok. Cdo dite I vdiste nga nje qelize. E dinte qe nje dite do vdiste. Dhe kjo dite po afrohej. Por, qeshte. Sepse nga ajo dite e ndanin me mijra dite te tjera aventurash. Nuk kishte si te ndihej plak dhe as ta mendonte qe ishte plakur, nje njeri qe zbriste nga avioni Bruksel – Milano dhe merrte avionin tjeter per NY e pastaj per Bhutan.<br />Po prit, se harrova. Para se te plakej, I vdiq babai. Dhe I vinte per te qare jo per vdekjen, po per jeten e babait te tij. Qe kishte jetuar ne nje shtepi ne nje rruge dhe ne nje qytet.<br />Me pas martuan motren. Tani, nuk kishte me kush ti jepte librat. Sespe edhe vellai ishte diku larg, duke fituar buken e gojes. Dhe nena, vdiq dhe ajo. Keshtu, biblioteka ishte e vetmuar. Dhe librat nuk duhet te zhdukeshin me.<br />Apo jo? Pse vazhdonin te zhdukeshin librat? Pse hapesirat midis nje libri dhe tjetrit ishin zgjeruar duke u bere si dhembe plaku?<br />Pas kontrolleve te ndryshem qe kishte bere, dhe kishte vene re qe ishin zhdukur dhe libra te palexuar me pare, arriti konkluzionin e frikshem mistik, qe biblioteka ishte e gjalle. Dhe hynte shume rralle ne te.<br />Dhe nje dite, I trembur, pasi kishte pare nje film me nje shtepi qe hante njerezit, e mbylli deren e saj. Ne pritje per te nderruar shtepine, celesin e fshehu.<br />Femijet nuk I linte te afroheshin as te dera. E kishin te ndaluar. Madje ata, te llahtarisur nga librat qe ne moshe te vogel, kalonin tere kohen e tyre sa nga nje gardh ne tjetrin. Sa ne nje lagje ne tjetren. Dhe me vone, sa ne nje shtet ne tjetrin.<br />Dhe nje dite, I lodhur, (kishte dy muaj ne pension) duke mos pasur c’te bente, u kujtua per dicka te larget. Mori celesin nga aty ku e kishte fshehur, dhe hapi dhomen e mallkuar.<br />Pamja ishte e tmerrshme. Raftet e boshatisura ishin krisur e thyer. Pluhuri ishte bere si dyshek I embel per arkivol. Perdet e erreta ishin bere dhe me te erreta. Ne dysheme gjeje andej ketej lidhese qe sherbenin dikur per te ndare faqet. Sikur dicka I kishte ngrene ata libra dhe kishte peshtyre mbeturinat. Po ky…<br />Ne raft I zuri syri nje liber te vetmuar. Ishte nje liber I Borgues. E donte Borguesin misterioz. Pse vetem ai kishte mbetur ne rafte? I erdhi nj emendim I frikshem. Mos Borguesi permes kushedi c’djallezie qe vetem ai mund ta bente, I hante librat? Ku perfundoi tere ajo biblioteke gotike me mijra vellime? Krenaria mbase e tere qytetit? I kishte ngrene Borgues? Per me shume dije?<br />Se borgues kete kishte kerkuar tere jeten. Dhe tere jeten kishte lexuar. I ra libri nga dora. Mendoi ta linte aty e te ikte. Por, ku te ikte? C’te bente? Me mire po lexonte. U ul me dhimbje mesi te merrte librin. Sa kohe pa lexuar nje roman!<br />U ul ne karrigen lekundese ne verande me librin ne dore. Ky argjentinasi ka qene I lajthitur. Si mund te jetosh tere jeten ne nje biblioteke? Si miu? Duke lexuar tere kohen? Dhe ato qe lexon pastaj I rishkruan ndryshe? Njeriu duhet te dilte e te shihte…<br />Ne ate sekonde, si blic, kuptoi. Dhe … sa e thjeshte paska qene! C’ironi e natyres! Ktheu koken nga dera e hapur dhe pa perseri biblioteken e rrenuar.<br />Librat kishin filluar te zhdukeshin qe ate dite te larget, kur mund te kishte qene 6-7 vjec dhe sa kishte filluar te lexonte ndonje roman te thjeshte. Atehere, babai I kishte thene per here te pare qe biblioteka ishte e tij. Ai ishte bere pronar I librave. Dhe kishte lexuar shume prej tyre. Kalonte me ore te tera ne biblioteke. Dhe asnje liber nuk zhdukej (po I kalonte ne sy jeta e bibliotekes…)<br />Me pas, filloi te levizte, punonte, te luftonte luften e tij. Dhe te donte.<br />Kalonte pak kohe duke lexuar. Dhe librat shdukeshin me shpesh. sa Me pak hynte ne biblioteke, aq me shume zhdukeshin librat. Sepse, ai jetonte. Nuk lexonte. Cdo liber I moslexuar, ishte nje dite, nje jave e jetuar. Dhe keshtu, libri behej I panevojshem per te. Per pronarin e tij. Dhe zhdukej. Kjo ishte dicka jashte perceptimit njerezor. Por, ishte ngazelluese te mendoje qe kishe rrenuar nje biblioteke te tere. sespe kuptoi qe kishte jetuar jeten e mijra librave. Secilit nga nje cope, secilit nga nje situate. Borgues kishte mbetur vetem ne tere ate salle te madhe. Sepse, vetem jeten e tij nuk kishte bere. Jeten e nje te burgosuri ne biblioteken e tij. I semure me sindromen e te jetuarit nepermjet faqeve te te tjereve. Dhe jeteve te te tjereve. Pa dashur, kishte ndjekur shembullin e personazhit te tij me te preferuar; Aleksis Zorbes. Dhe ne luften e shenjte me Borgues, kishte fituar I Zorba.. Ai duhet te jete zhdukur I pari, mendoi. Kthjellesia e tij po shtyhej dhe me. Ai nuk ishte lexues. Nuk lexonte eksperiencen njerezore.<br />Ishte biblioteke. Ishte shkrimtar. Ai ruante eksperience njerezore. I duhej nje bllok dhe nje laps.<br />Faleminderit Zorba! Faleminderit Borgues!<br />Vija e horizontit me det dhe qiell eshte kaq e …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-8289421301329850458?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6825291496220132123.post-21874170964499357502007-06-19T12:17:00.000-07:002007-06-19T12:19:37.687-07:00Atë ditë te hene ne mengjes u zgjua heret. Ne te vertete u cua heret, sepse nuk kishte fjetur tere naten. Ishte menduar gjate. Dhe ishte perpjekur te ishte sa me I ftohte ne gjykim. Ne fund e vendosi. Kerceu nga shtrati tere gjalleri, lau syte e mbufatur. Vuri re me kenaqsi se c’lehtesi dhe force ndjente njeriu qe sapo kishte zgjidhur nje problem ne mendjen e tij. Keshtu duhet te ndjehet nje matematicien qe verteton nje teori, - mendoi. U rrua me nxitim, aq sa u pre ne dy vende. U vesh me te shpejte, mori canten qe kishte rreth tre jave qe e priste aty, ne vendin e sigurte ne dollap dhe doli nga shtepia.<br />Ishte shume heret dhe rruget ishin te shkreta. Ashtu sic e kishte menduar. Capat trokisnin me zhurme te thate dhe nje ndjenje gezimi e pershkoi. Per nje moment iu duk vetja makaber, por e hodhi poshte ate mendim dhe shijoi ndjenjen e re, ngazellimin!<br />Ishte nisur me një qëllim te caktuar. E kishte vendosur.<br />Ate dite do te bente nje vrasje! Do të vriste, me plot bindje… drejtorin!<br />Dy plumba. Ne fillim një në zemer. Tjetrin, patjeter në lule të ballit.(ëmbëlsira për në fund) Dhe pastaj, me eksplozivin, (kishte mbushur cantën me eksploziv) do të hidhte ne erë …ndërmarjen ku punonte, fabrikën e kompiuterëve!<br />Shume nga ju mund te thone se ky qenka I çekuilibruar. Pse u dashka bere diçka te tille? Per me teper duke ditur pasojat e hidhura, te vdekur te pafajshem, akuza, gjyqe, denim maksimal, vuajtje pa fund, gjithmone duke menduar se ligji per denim kapital nuk eshte ne fuqi!<br />Po, sepse ai, drejtori i famshëm I fabrikes se famshme, e pushoi nga puna. Se ai nuk i pergjigjej punës së ekonomistit te ndermarjes. Ne te vertete ai nuk I pershtatej asnje pune. Se nuk ishte asnjehere I perqendruar ne detyren e tij. Me shume I mbante syte ne tavan se ne ekranin e kompiuterit. Se gjoja puna e tij na qenka shume delikate. Nje gabim, edhe me I vogli, kushtonte shume, miliona! E ai bëka shume gabime ne bilance. Drejtori nuk donte të falimentonte biznesi, e as të pushohej nga puna per shkak të tij. E kishte thirrur ne zyre, kishte dhene urdher ne arke per te bere likuidimin e tij, dhe I kishte thene pa nje pa dy qe menjehere duhej te largohej se ne ate kompani nuk kishin nevoje per njerez te papergjegjshem.<br />Por, a mund, një njeri si ai, të merrej me llogari të thjeshta? Ai ishte artist! artist shumëplanesh! Jo kurrë!<br />Por fajin ne te vertete nuk e kishte as drejtori, as njeri tjeter. E dinte shume mire ai se kush e kishte fajin! Mallkuar qofshin prindërit e tij që e kishin detyruar të vazhdonte studimet per ekonomist. E kë pa? Atë që shkruante poezi që në moshën tetëvjecare. Dhe ne rregull. Ai e kishte mbaruar ate shkollë. Po ata pretendonin që ai të punonte. Të nxirrte bukën e gojës me ato llogaritë matematike ekonomike e ndyra pa pikë ndjenje!<br />Prapë dakort. Ai punoi. Fitoi per të jetuar. Hante. Pinte. Por nuk ndihej i ushqyer. Ndihej vetem i … i vdekur! Dhe punen e tij e urrente. Dhe te mendoje se e kishte mbaruar shkollën me nje mesatare maksimale! Dhe kompiuterët i urrente! Dhe të mendoje se me to ishte rritur e ushqyer. Po! Babai i tij merrej me riparimin e atyre sendeve. Te vetmet pa asnjë grimë poezie! Dhe tani ishte mbushur kupa. Nuk duronte dot me. Terë jeten mund të ta jepte natyra. Boll që të ktheheshe ne gjirin e saj! Dhe ajo t’a shperblente me c’të doje ti. Dhe ti do të jetoje. Po keshtu? Keshtu jo. Nuk shtyhej. Ai do të hidhte në erë fabriken .Të pakten zhdukte një nenë kompiuteresh! Të atyre sendeve qëi urrente aq shumë!<br />Të atyre sendeve sintetike, të rreme, pa farë ndjenje!<br />Por, nuk ishte poezia, që atyre u mungonte, arsyeja e vetme per t’i eleminuar!<br />Natyra krijonte. Natyra lindte. Artisti krijonte. Poezia lindte. Natyra dhe lirika i jepnin jetë njeriut. Krijonin njeriun! Mirepo…Ketë detyre, ketë<br />mision të shenjtë që i perkiste vetem natyres dhe poetit po e fitonte dhe kompiuteri! Eksperimentet e fundit biologjike, gjenetike molekulare dhe elektronike po jepnin rezultatet e tyre.<br />Te punonte per gjallimin e sendeve sintetike qe po zevendesonin frymen tek njerezit, dhe ne fund ta pushonin nga puna sikur po perzinin ndonje qen rrugesh te gjendur gabimisht aty? Jo! Kurre s’do ta lejonte kete. Ai do të jepte kontributin e tij në triumfin e natyres! Dhe te ndjenjës! Kompiuteret, elektronika, inteligjenca artificiale, po zhvilloheshin. Kishte nje lloj evolucioni. Madje, evolucioni ishte I vertete dhe mahnites ne ecjen e tij ne kohe. Dhjete milione here me shpejt se ai I njeriut! Pritej qe pas 50 vjetesh te krijohej truri I pare elektronik me kapacitetin e trurit njerezor! Ndoshta, ne te ardhmen, njerezit do te mundnin dhe te vendosnin transferimin e trurit te tyre ne nje makineri mekano elektronike. Ndoshta arrihej te transferohej vetem memoria nga nje tru ne tjetrin! Ndoshta makinat ne rrjedhen e evolucionit madheshtor dhe tmerrues te tyre…ndoshta nje dite… ngriheshin mbi njeriun! Mbi krijuesin! Ndoshta na skllaverojne! Ndoshta na zhdukin! Na zevendesojne!<br />Nje gjenerate e re mbi toke! Gjenerata e makinave! Do te shkaterronte gjeneraten e njerezve, te krijuesve te tyre! Mos ndoshta… zoti vete e kishte sajuar tere kete situate te shtrire ne kohe. E kishte sajuar per tu hakmarre! Per tu treguar bijve te tij, njerezve se c’do te thoshte te perbuzeshe, mohoeshe, vriteshe, harroheshe nga pjella jote! Ne ate cast rrjedha e mendimeve te tij u nderpre nga nje sens faji. U ndje fajtor per ateizmin e tij, per egzistencializmin e tij heretik. Ndoshta ai atje lart ; mendoi – do te me fale. Subconsienca ime me duket se ndjehet me prane hyjnores! Ngazellimi I mengjesit e beri ti shpejtonte hapat duke goditur me fort pllakat e trotuarit. Me kete qe do bej shpresoj qe te me fale nese egziston - mendoi. Dhe menjehere e goditi nje kundermendim. Sapo kishte bere perseri herezi. Dhe tani do te kryej vepren time te pendimit ndaj tij! Ai do të vriste drejtorin e ndyrë që jetonte mbi shpirtin e ndyrë të parase. Dhe pastaj do te sodiste tymin dhe flaket qe do bucisnin ndermarjen dhe fabriken qe ishin ne te njejten ndertese. Te tere do te mendojne se ky eshte akt terrorist. Te shkretet! Ata do te gabojne! Nuk ishte akt terrorizmi. Ishte veprim I kryer nga vetem nje njeri: ai vete! Po ne vetvete ishte lufte e shenjte! Ky ishte Jihad I vertete!<br />Kompiuteri po lindte njeriun!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6825291496220132123-2187417096449935750?l=loerkume.blogspot.com' alt='' /></div>LOER KUMEhttp://www.blogger.com/profile/12630562798865172558noreply@blogger.com2