Unë jam një grabitës

Unë jam një grabitës. Në mes të ditës me diell apo natën, si t’i vijë. Unë s’kam lekë, s’kam bukë shpeshherë. Mbase dhe i lë nganjëherë lekët në bixhoz. Dhe marr maskën, marr armën time, dhe dal në kërkim të kismetit. Kam tërë të drejtën time të marr atë që nuk kam. Kush do më ndalojë? Kush do më gjejë mua me maskë në kokë? Megjithëse varet dhe nga koha. Ka kohë të mira e kohë të këqija. Unë për këtë jam mjeshtër në nuhatje.
Unë dal në rrugë me miqtë e mi. Mund t’ja dalim. Njerëzit kanë frikë kur shohin armën. Dhe rruga ku dalim ne është rrugë nacionale. Kush kalon këtej ka para. Nuk bën njeri rrugë të gjata pa para.
Une dhe djemtë jemi dhe shumë të nxehur. Ne s’kemi të ardhura. Sepse s’kemi punë.  Madje as që na shkon mendja të kërkojmë  punë. Është punë e vështirë të gjesh punë, pastaj të punosh? Pothuajse e pamundur. Sidoqoftë dhe kjo e jona punë është. Do njëfarë guximi të madh të dalësh me armë në dorë në rrugë nacionale. Është dhe me kanun, burri që është burrë, grabit me forcë.
Po dhe shumë filma kemi parë. E nëpër filma nuk ngjan dhe aq keq të grabisësh. Madje dhe shpëton paq.
Megjithëse, njëri nga miqtë e mi nuk ka parë filma fare. Ai është grabitës natyral. Është i pamëshirshëm fare. I buron nga brenda.
Dhe kur vijnë makinat i shohim nga vendi ku jemi fshehur, dhe u dalim para. Ata tremben dhe nuk ndalojnë. Shoferi shkel gazin e ikën. Po pse ikën, s’na ka frike neve ai? Si guxon? Është ai më i fortë se ne? dhe ç’bëjmë ne? Harrojmë edhe që kemi dalë për të grabitur, dhe na hipen gjaku në kokë, e ndërsa makinat ikin, ne u zbrazim tërë karikatorët, tërë plumbat pas shpine. Ti masakrojmë pse jo. Të mos guxojë kush të na ikë ashtu.
Ata po ikin me pushime mbase, ikin të bëjnë qejf. Ne nuk ikim dot me pushime se nuk kemi lekë. E rrimë aty në diell në pusi.  Ka dhe xhelozi në këtë mes. Ka dhe cmirë. Po. Ka dhe urrejtje ndaj njerëzve që punojnë e ikin të çlodhen.
Ndaj, u qëllojmë nga pas me tërë furinë, ti vdesim. Ata duhet të kishin shume lekë me vete.
kishte femijë në ato makina. Ne mbase i vramë. Ne mbase dhe nuk u treguam, as në kodin e grabitësve as ne kanun, burra të vërtetë. Qëlluam prapa kraheve, të masakronim dhe gra e fëmijë.
Dhe gjumin mund ta bëjmë të qetë edhe kur vrasim fëmijët, 6 dhe 9 vjec. Nuk e di si do ia bëj në fakt, të fle gjumë tërë jeten pas kam vrare fëmijë. Dhe gra. Por ata donin te iknin. Donin të ishin më të fortë se ne. Por ne jemi të këqinj. Shume të keqinj. Ne të vrasim. Sepse ne kemi uri, cmirë, zili, dhe aspak frikë.
Askush nuk do na kapë. Kemi maska. Dhe kohët janë të mira me sa duket.
Por kemi dhe një avantazh të madh. ky popull e meriton të grabitet dhe të dhunohet deri në vdekje. Sepse këta njerëz të popullit tonë, dalin në protesta, shkojnë në mitingje, për gjithçka, për të drejtat e tërë grupeve të interesit, për interesat e tërë grupeve e minoriteteve, për gjithçka që i therrasin te medhenjtë e kombit,  për fenë, mjekrën e për çdo gjë, përveçse për veten e tyre.
Sepse njerëzit e popullit tonë dalin të bindur e betohen për bindjet, partitë e liderët, po kurrë se  njerëz të tjerë si ata, të ngjashmit e tyre, grabiten e vriten në mes të rrugës apo dhe nëpër shtëpitë e tyre. Askush nuk do dalë të kërkojë drejtësi.
Sepse njerëzit e popullit tonë janë me gen skllaverie, mbase nga 500 vjet nën perandorinë osmane, kush e di, s’do bëjmë analiza tani, por ata shohin vetëm vertikalisht, me sytë nga zoti e nga lideri. Ndaj liderit rebelohen, atë adhurojnë, një marrdhënie sado- mazokiste urrjejtje dashurie. Dhe asnjeri nuk mendon në menyrë horizontale, të protestojë për atë që ka në krah, për të ngjashmin e vet të dhunuar. Sepse as që i bie në mend që nesër do jetë ai vetë i dhunuar e i vrarë.
Është shumë e ulët të mendosh për të ngjashmin si ty, të merresh me të ngjashmin si ty. Të protestosh që fqinji yt grabitet e vritet. Ama për drejtuesit e lartë, të merresh me ta sigurisht është mendim e privilegj i madh.
Ndaj unë jam grabitës i ndershëm i këtij popullit tim. Do shpëtoj gjithmonë. Do grabis sërish, Nesër pikërisht ty. Sepse është koha, është vendi, dhe je ti, njeriu im i përkulur e i gatshëm të pësosh. Shihemi shpejt.

 'Gazeta MAPO'
19.07.2013
 

Biografia e popullit tonë në poster ( Botuar ne gazeta Shqip, 23, 06.2013 )

Kandidatët për deputetë në kuvendin e Shqipërisë janë ata persona që do përbëjnë nesër aparatin legjistlativ të shtetit Shqipëtar.  Ata që do kujdesen nesër, në Legjistlaturën e tyre për Ligjet. Krijimin e hapësirave, fushave ligjore, sheshimin e kleçkave e maloreve ligjore për ta bërë njerëzinë e këtij vendi sa më komode të jetojë brenda kufijve të shqiptarisë.
Dhe në 2013, unë shëtis nëpër qytetin tim, dhe ngado rrotullohem shoh fytyrat e këtyre njerëzve kandidatë. Kudo. Rradhë të tëra fotosh, duke buzëqeshur apo jo, seriozë, duke treguar autoritet apo karizëm vizuale. Krenarë. Një stërmundim epik fotoshopi, djem e burra e gra e vajza që shfaqen nëpër mure.
Nëper mure pallatesh, në muret e bashkisë, galerisë së arteve, nëpër cepa, fytyra fytyra fytyra.
Dhe vjen drama e thellohet. Simbole me spray, nëpër mure sërish, nëpër trotuare, deri dhe në asfaltin e rrugës.
Nuk arrij të kuptoj dot se si pas tërë atyre fushatave, pas një evolucioni të supozuar, pas ngritjes së nivelit të argumentimit sot në truallin e vendit tonë, të shpërthejnë si kërpudhat teoritë e posterave dhe logove spray.
Nuk mund të kuptohet si këta njerëz, përfshirë këtu miq të mitë personalë që i shoh majë mureve duke buzëqeshur, marrin guximin të krijojnë këtë dhunë vizuale për qytetarin, duke e mësyrë egër, duke e persekutuar ngado që kthehet e rotullohet, me postera. Me parrulla klishe që të nxisin brenda një reagim të menjëhershëm kundërshtie.
Në sforcimin ekonomik që po kalon vendi, një fushatë e kujtdo subjekti politik në kohët e sotme, teorikisht duhet të ishte e izoluar, ndoshta me një pakt ndërmjet tërë grupeve politike, në takime me njerëzit, dhe me debate televizive e reklama elektorale nëpër billboard e hapësirat e përcaktuara për këtë punë.
Kush është i interesuar, dhe në këtë formë interesi padyshim rritet për të dëgjuar, hap televizorin, apo shkon në takimet përkatëse. Një fushatë e përkorë duhej, modeste, serioze.
Të tregonte vërtet që këto subjekte që pretendojnë ndryshim ose çfarëdo propozimi tjetër që pritet të përmirësojë cilësinë e jetës së këtij vendi, kuptojnë dhe respektojnë gjëndjen e këtij populli të sfilitur, dhe nuk abuzojnë.
Jo! Askush nuk u soll kështu. Plasën mitingjet, euforia. Organizime me dhjetra mijë njerëz nëpër sheshe, një luks i rrallë për një vend të kapitur.
Dhe sikur të mos mjaftonte ky vrull euforik shkëlqyes, sikur të mos mjaftonte rrëmuja elektorale si të ishim një vend i fshehur thellë në mes të xhunglës Amazonike ku drejtuesit rrahin gjokset duke bërtitur kush më shumë, sikur mos të stërmundonte kjo mendjet e veshët e sytë e njerëzve çdo ditë për dy muaj, vijne në fund dhe POSTERËT.
Djemtë e mirë, burrat e zot, gratë heroina të posterave. Tregëtarët që fërkojnë duart për vinovilin e letrën adezive akoma në 2013, dhe këta njerëz që e theksoj, guxojnë të dhunojnë psikologjinë tonë, hapësirat publike, e muret private me fytyrat e tyre pretenduese.
Kush do ti heqë pas fushate këto figura? Kush do kruajë vinovilin? Kush do lyejë muret e qyteteve? A e dinë këta legjistlatorë të supozuar që kjo quhet dëmtim i pronës së përbashkët qytetëse apo fshatëse? A ka ligj për këta ligjshkrues që të denojë dëmtimin e hapësirave publike? A e njohin ata këtë ligj?
Kushtetuta e Republikës së Shqipërisë, Pjesa e parë, Parime themelore, Neni 11- pika 2. “Prona private dhe publike mbrohen njëlloj me ligj.”
Këtu shkelet kushtetuta me spray e penel ngjites ne dore e askush nuk çan kokë.
Dhe po këta njerëz nesër pretendojnë të jenë korrektë e krijues, kur s’dinë të kujdesen as për atë që është krijuar tashmë? Këta që s’kanë sensin e ruajtjes së qytetarisë?
Mbyllja mbetet një pyetje pa përgjigje të saktë. A është biografia jonë sociale e kënduar kësisoj, akoma  sot, me fotofyell?

Corrida Urbane Me Habitje Te Vjedhura Rrugeve

corrida?
Pse Jemi bere vete ne, toreadore e dema, gjithcka varet nga veshtrimi, nga syte, kush te mundet ta hedhe, te kaloje, te mbizoteroje, te ngule shpaten si fitimtar, ose te ngordhesh me gjuhen jashte...
Corrida e madhe e rruges, Nje vrapim, shmangie,o sfide me tere ata njerez qe te vijne perballe, per tere ata njerez qe nuk te hapin rrugen, duke ecur perpara teje ngadale ne terezine e tyre te lodhshme e te papune, nje terheqje e barkut, mbajtje e frymes, nje kercim, hop! Dhe kalove midis tyre, pa prekur asnjeri, pa prekur asnje mikrob te tyre, e duke ecur perpara, te sfida tjeter.
Njerez serish te vijne perballe, duhet ti shmangesh, askush nuk respekton hapesiren tende, askush nuk do tja dije, askush nuk te sheh, ti duhet tja hedhesh gjithkujt, te kalosh kedo, te dalesh ti, gjithmone, perpara, i pari, drejt, shmangu ketej andej, si Ali, fly like a butterfly, stick like a bee, shih me inat nje person, shty me sup dike tjeter, shkel kemben e dikujt, keshtu te kane frike, keshtu te respektojne, qofte dhe ne ate fraksion sekondi qe ti ke kontakt me ta, njerezit e rruges, njerezit e trotuarit, ata qe te pengojne ty, e qe pengohen prej teje,
Ne nje corrida pa gjak, aficionados te punes, kam pune, s’kam kohe, secili ka punen e tij, aficionados te rruges, secili ka rrugen e tij, e te tjeret duhet te bejne anash, ta lene te kaloje, vrapo si tufan, si nje freerunner, patjeter qe do doje shume te kerceje mbi kokat e tyre qe te shushatur nga dielli, ose duke rrotulluar pa pike pergjegjesie per syte e tu cadrat e shiut, te pengojnee! Se ti nxitooonn! Se ke puuneee!


Pergjime te pafajshme, kalimthi

... pamja me piktoreske e mundeshme, duke kaluar neper nje rruge te harruar, jo fort te shkelur nga kepucet e Durresit, me shohin syte ne nje rru-rrugice te saj, e paimagjinueshme se sa e humbur dhe kjo e fundit, nje ford Mustang coupe, i 2009, i superngarkuar me opsione, une e dallova, rrumbullak njeqindmije euro, qe parkohet para nje shtepie perdhese.
Ngjyra e gjelber e bute e makines spikat shume fort ne sfondin e murit te bardhe ku boja ka rene harta harta nga lageshtia, e ballkoni duket simboli i “nike”. Hapet dera e 1500 kuajve fuqi, dhe dalin pantallonat e teritalit dhe kemisha e djersitur e nje daje rreth te gjashtedhjetave, kokebardhe, ballerrudhur, fshin djersen e fytyres me menge, e teshtin nga pluhuri qe i ka hyre ne hunde, ose nga cigarja qe e fiku sapo kaperceu pragun e shtepise i thencin.
B O H !
--o--

... zbres rruges se shkolles time fillore, ora nje, e turma e klases se tete me vjen me nje ngadalesi aq te rregullt perballe. Kangjellat e oborrit,ashtu si ne cdo film melodramatik, sapo i prek e nis te luaj me gisht mbi to, me thellojne ne nje nostalgji te ushqyer mire vjeshte. Sa po shihja veten duke thyer syzet per here te trete e te fundit ne nje loje te quajtur gol, ne ate obor ne kohet parahistorike, kur, me shkund si tel korenti nje cante qe godet diku...
Kthej koken, e ne kthime siper, shoh dy picirruke, nje meter e njezet nga toka, qe po kapeshin per flokesh, njera mbizoteroi, e degjohet nej ze si filispanje, o ti kurve e mutit te q...fsha rbt... dhe canta serish fluturoi me goditje te ulet... ik mi femer legene, bushter rrugesh...
WOW!
akoma qesh me syte e shqyer te nje gruaje perballe meje, e jam i sigurt qe dhe ajo qesh me shqyerjen e syte ve mi ate cast.

--O--


... ndaloj ne cep te nje rruge e pres dike te vije te me marre. Pas meje takohen dy vajzuke rreth te trembedhjetave, ca me pak ca me shume. Nuk do i kisha vene re sikur te mos ishin aq afer meje sa te degjoja vetem tre fjali te mjaftueshme; He? Si shkoi? Dolet sot me ne fund?
Dhe vajza e dyte, me turinj e me ojna; ca, asigje, ai as nuk me puthi... su afrua hic!
PING! All we need is love... tataraata

--O--

... dola nga nje internet kafe me nje vandak letrash ne dore, telefonin ne tjetren, celesat neper gishta, syzet po tentoja ti vija mbi sy, nje tmerr rremuje, duke iu shmangur njerezve qe vijne perqark neper rruget me te ngushta, e qe mund te me preknin letrat me djersen e tyre, kur degjoj...
Ai dreq milan me la mbreme... ca ti bej atij te lodhurit une, pirlos, shkon tjetri jep ashtu passi, i kapa te tera, dhe nje skuader irlandeze e kapa, e kishte koeficientin 4.7.. shkon milan me le kot fare... do kapja tere ato leke...
Ua, mi ti, po ti e di si eshte milan,
Jo mi jo dhe ti...
shiko, ja, juve ishte e madhe dje, nuk zhgenjen si ai milani jot me ata futbollista si femra flokegjate, qe e kane mendjen te krihen jo te luajne bythet te vrapojne, juve nuk humb asnjehere, ngadale pak se na u mor fryma, keshtu,po as une s kapa gje, kisha vene benfiken, c mu desh, e ke parasysh kur ta ndjen zemra mi, ta ban tak! Mos e ver kete,e dora shkoi e vuri, e zeza une, na kane lene te dyja nga nje skuader... une kapja dyqind e tridhjete e tre mije leke po te me mbante ajo dreq benfikje, po Turi kapi dje mire...
Ktheva koken duke menduar se do shihja keq keq, dy vajza nisur nga zeri, q ejane tifoze futbollistesh te bukur, e me kete rast kapnin ndonje lek plus me te rralle me skedinat, kur...
Dy gra, mama, ngarkuar me qeset plot te merkatos, duke ecur si anije neper dallge...
HEY BRE!
--O--

... ulur ne kafe, duke e pire ate te shkrete kafe, buze trotuarit, nen te cilin kalonte nje kanal, e une kembe permbi kembe, duk eshitur veten, xhaketen e bukur, e kepucet e bukura, sikur po pija me hemingwayn ne nej jete tjeter ne rrugen klishi ne paris... keto po me thoshte miku im qe me gjeti ulur vetem, duke e pritur. Sheh perqark se ku je? Tha ai me te qeshur. Megjithse, ben mire qe se vret mendjen e prish gjakun. Hic! Ja,s ke pike rrudhe ne balle!
He mor burre se s eshe dhe aq keq! I thashe nderkohe qe u afrua kamerieri te merrte porosine e tij. Te dy rrudhem njekohesisht fytyren, e anuam koken.
Kola, tha ai duke thene me sa kuptova gjene e pare qe i erdhi ne mend per te larguar kamerierin dhe eren e rende te djerses qe buronte nga trupi i tij hormonshperthyes i merzitur me boten.
Pa thene akoma asnje koment, ne trotuarin tjeter na terhoqen vemendjen tone te larta. Hajde ktu’
Hajde ktu’ t’ thashe. Ooouu! Ec ‘tu ‘re!
Tre burra, te zene per krahu e duke shtrenguar rradhet, i bertisnin policit te trafikut; hajde ‘tu icik ‘re ou!
Polici duroi sa duroi e i kercyen nervat, qe arriti ti shprehte me nje, “ec icik ketu afer”
Burri qendror u afrua te polici, i cili hoqi dorezen dhe i zgjati doren” c kemi mire? Lodh merzit”
Nderkohe atypari kalon nje motor i vogel e zhurmegjemues, sipas gjasave pa gypin e skapamentos, e une me kurriz, degjoj;
Hum! Hum! AUUUU! Hum hum hammm!
Qen!
Ne nje moment, ngelem pa bere asnje gjest. Miku im sa po kthente goten me cola, e cdo gje ndaloi, duke vazhduar serish ritmin e vet jeta saktesisht pas nje sekonde, me colen qe i dilte nga hundet mikut tim,dhe te qeshuren time qe me detyroi te cohesha nga karrigia si i mekur, e ham hami qe degjohej ne largesi.
Mooore! Ketu po shkon keq puna, njerezit jane kther ne qen rrace, ti me thua, xhaketa e hemingway!
Ham! Ham!
--O--


... duke nxituar ne nje rruge pasditeje per diku, ne nje cep trotuari, shoh tre tipa te mbuluar nga nej tym i cuditshem, e te katertin pas nej teneqeje minimaliste ulur ne toke. Kur afrohem, ndjej eren e mishit te pjekur te melcive, dhe kthej koken shoh se nje 15 vjecar po pjek ne zgare melcite, ndersa tre trima miqte e tij po i bejne shoqeri aty buze trotuarit.
Nderkohe q emendoja tere habi filozofike si ia ben njeriu i zgares qe te ushqehet, e nderkohe q emendja po me pergjigjej ’ha mishin qe pjek vete’, veshet me zene dialogun;
Lale, me rob shpie e di ca me ndodhi qepare? Po kalonte nej super femer ketu qepare, ca femre lale!
Une po e shifsha, kur te fiksohet jao re’! 5 minuta s mi ka nda syte!
Pashe me cep te syrit, se kete deklarate erotike e misheronte qofteshitesi... e habia filozofike iku per dhjame qeni, ne mungese t enej cigareje urgjente me hashish qe mund t eme justifikonte gjithcka...
FIUUUUUUUU!
--O--


Shoh fytyrat hermetike, dhe une duke nxituar ne punen time, fytyra si te thithura nga graviteti tokesor, fytyra ne renie, ose te perhumbura diku, ne mendime, se duhet te bejme leke, na duhen leke, mund te kemi dhe miliona po na duhen leke, nuk i dihet kurre, leke, pune, skemi kohe, vap! Mos me pengo! Hap rrugen... ik mor... mos me shih... ec drejt...

VAZHDE ON...