FROM THE AEONS ...

My photo
Albania, Albania
RE PUPLORE, eshte nje faqe e vjeter, qe sot ne fund te 2016 merr nje pamje aktive te re; punon per letersine time, per vendin tone. Re Puplore mbi te Drejten natyrore dhe te Verteten. Nje Re Puplore ne Shqiperi. // Time on Earth, time on earth, time on earth! I'm gonna walk onto that stage like it's my destiny Stand and tell the truth, make no apologies If tomorrow I should die, these are my memories I'm gonna take this simple life and make history (R.W.)

Friday, March 17, 2017

SFERA SHQIPE 5 - “Rroftë Shqiptaria e Lirë”, Zgjidhja Finale, Fëmija nga Albanea


“Në sferën Shqipe, brezi juaj i rrëmujës i ka parë të gjitha. Çdo lloj përçudnimi të natyrës njerëzore, brenda kufijve të kombit tonë primitiv në esencë. Çdo formë të së keqes, të tëra me emeruesin vdekje.
Dhe vdekja më së pakti është vetëvrasje, e më shumti vrasje në këtë vend.
Vetëvrasja në koncept njihet si  akt aristokratik final rebelimi ndaj paracaktimit të jetës, ose si akt frike ekstreme ndaj jetës.
Nga ana tjetër, në kombin tonë të përbashkët shqiptar, vrasja është gjëja më e thjeshtë që mund të ngjajë. Akti më elementar për zgjidhjen e një problemi.
Askush nuk mendon zgjidhje tjetër më të shpejtë konflikti përveç vrasjes, eleminimit fizik të së keqes personale të momentit. Faktet e statistikat e kohës tuaj jane të frikshme.
Pa marrë parasysh as ligj, as frikë, as rrezik familje nga gjakmarrja, as ndjeshmëri ndaj jetës së personit, individi shqiptar vret.
Në historinë e Shqipërisë, atë të renë, pati të shtëna.
Në 1920, Avni Rustemi vrau në Paris Esad Toptanin, i njohur si politikan arrivist i cili punonte pa asnjë hezitim në të mirën personale në dëm të vendit, shqipëtarëve, dhe gati per të shitur çdo pëllëmbë Shqipëri. E vrau duke e quajtur tradhëtar të kombit shqiptar.
Avokati i Avni Rustemit në Paris para gjyqit e cilësoi vrasjen si; krim pasional me nxitje të një populli të tërë
Në 1923 Beqir Valteri, një i ri tetëmbëdhjetëvjeçar në mënyrë të drejtëpërdrejtë atenton Zogun, në një veprim totalisht politik. Gjykon që Zogu ishte i rrezikshëm për mbarëvajtjen e vendit, dhe vendos ta vrasë.
Në 1941, një njëzetvjeçar, Vasil Laçi, organizon një atentat ndaj mbretit të Italise, Viktor Emanueli III, dhe kryeministrit kuisling të Shqipërisë Shefqet Bej Vërlaci.  Duke thirrur Rroftë Shqipëria e Lirë ai qëllon drejtpërdrejt mbi dy personat e lartpërmendur. Trimi vendos që duhej një akt madhor politik, një zgjidhje finale për të treguar vullnetin e bijve të Shqipërisë ndaj pushtimit.
Vetë Zogu, si rrefehet në kujtimet e Sejfi Vllamasit, i hapet Vllamasit duke i thënë, të hedhim parlamentin në erë, vetëm duke i zhdukur të tërë ata derra brenda do hapim rrugën për të bërë vendin e ri. Ndryshe ky vend nuk behet. Më ndihmo.
Sejfiu refuzon diçka të tillë. S’mund të vrasim njerëz, - thotë. - I kemi miq shumë nga ta.
Sejfi Vllamasi refuzon Këtë Zgjidhje Finale. Po a bëri mirë apo keq? Mbi ç’baza? mbi moral? Moralin e miqve, apo të kombit? Mbi ç’të drejtë? Mbi të drejtën ligjore apo natyrore?
Në 1968, në vendin fqinjë Greqi, një poet e aktivist politik i njohur asokohe për qëndrimet e tij kundër diktaturës së gjeneralëve, Aleksandros Panagoulis, organizon në vetë të parë një atentat ndaj gjeneralit Papadopoulos. Në sallën e gjyqit Panagoulis thotë, unë nuk mund të vras një njeri. Unë s’vras dot një mizë. Unë tentova të vrisja një tiran.
Vite më vonë, poeti atentator Panagoulis tregon se kur dikush merr përsipër në mënyrë arbitrare t’i bëjë keq vendit të tij, atëherë gjithëkujt i lind e drejta t’i marrë jetën atentatorit të kombit.
Kur dikush merr përsipër të dëmtojë vendin, atëhere gjithkujt i lind e drejta të marre jetën e atentatorit të kombit.
Kur dikush merr përsipër të dëmtojë vendin, kushdo qoftë ky, atëhere gjithkujt i lind e drejta ti marrë jetën atentatorit të kombit.
Në kohën kur Panagoulis tentonte të merrte jetën e tiranit, në Shqipëri një nga tiranët më gjakatarë e të tmerrshëm që ka parë njëqind vjetëshi i juaj i njerëzimit, bënte çfarë donte, vriste kë të donte, dhe askujt nuk i bënte përshtypje. Askush nuk u ngrit. Asnjë Avni, as Vasil. Përse? Mbase shqiptarët nuk ishin dhe aq keq nën diktaturë? Mbase ishin injorante totalë? Mbase sepse diktatura u bë gjendje njësoj si gjumi dhe e ngrëna? Mbase për të tëra bashkë?
Sidoqoftë duhet të kishte përjashtime me Avni e Vasilë, të paktë e të fshehtë po duhet të kishte. Po ja që s’pati. E kaluara është e paqartë dhe ambigue në sjelljen e qytetarëve me atdheun. 
Po sot? A është gati brezi juaj të marrë në dorë fate?
Të jesh njeri ambicioz, të kërkosh pozicion politik, apo funksionar në shoqëri është gjëja më e shëndetshme e mundshme për një brez. Të piqet aq sa të kërkojë të marrë fatet e vendit në dorë. Në gjyqesor, akuzë, polici, ligjvenie, politikëbërje, në çdo hallkë të pushtetit të zbatuar vendor a qëndror.
dhe të gabosh në bindjet dhe politikat e tua dhe të grupimit tënd, dhe të dështosh pasi kërkon të të besojnë, dhe të zhgënjesh, është mëse njerëzore.
Të shkaktosh ose pësosh korrupsion për të marrë favorizime minimale, bën pjesë gjithashtu në ligjin e me të fortit, dikush të kalojë rradhën më shpejt se dikush tjetër pa dëme të mëdha anësore.
Por, të kërkosh pushtetin dhe drejtimin në emër të bashkëkombasve, e ta shfrytëzosh për të mirën tënde personale, për të përdorur të mirën e përgjithshme për tu pasuruar, përfituar, për t’u majmur si makutër të pangopur pafundësisht duke ngrënë si kanibalë vetë njerëzit e kombit tonë, kjo është një vepër aktikombëtare kardinale që kërkon sigurisht një zgjidhje po kaq malinje e kardinale. Zgjidhjen Finale.
Zgjidhja Finale është e vetmja mënyrë për të rikthyer besimin në vlera. Dhe për të vendosur rendin njerëzor mbi rendin e xhunglës, ku më i forti fiton e ku prodhohen tradhëtarë të vendit dhe popullit.
Është e dhimbshme të shohësh të rinj e të reja që bëjnë rradhë rreth politikanëve tanë të vjetër, që janë thelbi dhe themeli i gjithçkaje të keqbërë që ka bartur ky vendi jonë.
Të rinj që rreshtohen rreth tyre, buzëqeshin, lëpijnë, duke pritur rradhën. Por kjo sidoqoftë është normale dhe njerëzore. Të rinj të tillë oportunistë ka gjithmonë.
Është po kaq njerëzore që të rinj të tjerë të jenë në burg, për krime nga më të çuditshmet e ordineret, deri dhe për vrasje.
Është natyrale që dhe plot njerëz nga dëshpërimi i jetës së tyre mynxyrë të vetëvriten. Ka të tillë kudo.
Por, midis tërë këtyre njerëzve, midis tre milionë patriotëve, që thërrasin e evokojnë Skënderbeun dhe Shqipërinë Etnike nëpër profile rrjetesh sociale e tatuazhesh në trup, që kryejnë lloj lloj krimesh ndaj tjetrit si vetja, a nuk është po aq natyrale që, pa shkuar deri të Skënderbeu që është fjalë e madhe,  midis tyre të gjendej një Avni Rustem? Një Vasil Laç? Kundër tradhëtarëve të kombit tonë?
‘Duhet’ është fjalë jokomode. Sidomos për Shqiptarinë, e sidomos për brezin tuaj të rrëmujës, të mësuar të veprojë me hapin e vogël, vetëm për vete, pa plan, kuturu, me ndërgjegje të tunduar, e pa pikë përgjegjësie .
por DUHET të ketë aty midis jush, ujq të vetmuar, VasilLaçër e AvniRustemë që enden e veprojnë për mëmëdhenë, patriotë të vërtetë vetëmohues.
Nga një për çdo kokë që vjedh këtë vend, që shitet, që majmet, që shfrytëzon besimin e popullit, pozitën e përgjegjësitë e tij publike për të qënë të papërgjegjshëm e shfrytëzues të tokës tone e gjakut tonë.
Duhet të ketë AvniRustemë siç ka çdo lloj e soj forme egzistence njerëzore në këtë vend, nga një Vasil për çdo kusar, nga një Avni për çdo tradhëtar, nga një vetëmohues, planifikues, për çdo armik të atdheut tonë, me një zgjidhje finale në dorë e “Rroftë Shqipëria” në buzë. “
- Kështu foli fëmija nga Albanea, e u largua po aq dritëshpejtë sa erdhi për të më rrëfyer këtë shkrim të shkurtër historik, pa më treguar diçka më shumë për vendin tonë në të ardhmen.   

Thursday, December 8, 2016

SFERA SHQIPE - 4. Mendjet e mëdha të Z.T.

.

Nëse gjëndesh në Sferen Shqipe e hedh sytë qark, do dallosh që nuk ka kapitenë të mendimit, që të drejtojnë anijen, e të mos ta lënë kurrë atë kuturu. Të paktën jo në këto shtatëdhjetë vitet e fundit. Dhe lind pyetja pse?
Duke lexuar Tropikun e Kancerit të Henry miller pikasa diçka që hapi digat dhe më bëri të rendis kuptueshëm në kokë arsyet;

‘Jeta ka thënë Emerson, përbehet nga ajo çka njerëzit mendojnë gjate tërë ditës. Po të jetë kështu, atëherë jeta ime nuk është gjë tjetër veçse një zorrë e trashë. Unë jo vetëm mendoj për ushqimin gjatë tërë ditës, por ënderroj për të dhe gjatë natës.por unë nuk kërkoj të kthehem në Amerikë, të mbrehem në një zgjedhë të dyfishtë, të rrotulloj gurin e mullirit. Jo, parapelqej të jem një njeri i varfër i Europës. Zoti e di, unë jam mjaft i varfër, por mbetet të jem njeri.

Dhe papritur kjo fjali ngriti perden dhe tabloja në këtë truall të çuditshëm u shfaq e qartë dhe e errët.
Populli kryesisht ndahet në njerez të katit e poshtëm, që vënë në punë muskujt për të justifikuar jetën në tokë. Njerëz  të katit të mesëm, që vënë në punë muskujt dhe mendjen, dhe njerezit e nivelit të lartë, që kontributin e tyre social e japin duke vënë në punë trurin.  Këta janë cerebralet.  Sa më shumë të vesh në punë trurin aq më shumë fiton liri mendimi, e fisnikëri gjykimi dh e njerëzie. Këto janë teori që i di çdo fëmijë.
Por ajo që nuk po kuptohet akoma, është kontradikta e cerebraleve të vendit tonë me Henry Miller.  Mjafton të lexosh e rilexosh atë pjesën më sipër për të kuptuar ç’e shtyn njeriun të fisnikërohet.
Edhe pse Miller këmbëngul që kërkon vetëm ushqimin, edhe pse cerebraliteti i shoqerisë tonë përmes pozash flamboyeske kembëngul që mendimin e tij të ndritur, është krejtësisht situatë antagoniste. Miller shpërfill çdo gjë që mund ti sillte të mira tokësore, për të fituar njerëzoren. Ndersa është e dukshme, e shohim të tërë si cerebralët e shoqërisë tonë shesin çdo ditë nga pak ose shumë, njerëzinë e tyre, për ta veshur lëkurën e njeriut mendimtar, me rroba, me ora, me makina, me ushqime që i bëjne obezë duke u mbyllur trurin si feedback negativ në fund. Shkurt, shesin lirinë për të mira materiale.
Ndërsa Miller thekson që është një zorrë e trashë, ndërsa veprimet e tij si njeri i dijes të hapin rrugën drejt njerëzores, këta njerëz, cerebralët e kohës tonë qe flasin bukur e  ëmbël, dhe vetëm theksojnë me veprime që truri i tyre është dëshperimisht në shërbim të zorrës së trashë. A ka debat publik qe te na coje diku perpara, nje diskutim ne te mire te njerezise shqiptare? JO. Asnje. Debate arkaike mbi etnine. Debate te erreta e shterpe mbi origjinen e Skenderbeut, debate e diskutime mbi  perkatesine fetare, ne jemi ne origjine te krishtere a muslimane. Me kujtohen debatet publike ne duhet t eprishet piramida a jo. Me kujtohet nje ndarje spektakolare e ketyre cerebraliteteve s ne luften politike me greve urie dhe peticione të tipit fletërrufe kundër grevës.
Gjithmonë skema është  e njëjta. Janë dy palë. Dhe diskutimet janë tymnaja e mjegullnaja qe ngrihen per tu hedhur nje ushqim publik njerëzve, që të kenë me çtë merren, e të mos shohin realitetin në sy e të kthehenpapritur në ujq.  Mjegullnaja përmes te cilave ujqit e vërtë të bëjnë kërdinë me këtë vend të katandisur si zhele e mjerë e mjelur si lopë.
Ne kete vend u hedhin kocken e patriotizmit populist popullt qen. dhe kur e sheh me perde të ngritur skenen reale, dhe shitjen e patriotizmit per monedhe sociale, per shtylle e bosht kurrizor, deri dhe per parti politike, neveria shkon në pafundesi, ne deri.
Ndërkohë që në këtë vend shumica  nuk di ç’do të thotë të jesh patriot. E ku thuajse të tërë, çdo orë të ditës së tyre bëjnë saktësisht të kundërtën. Zhvasin, kafshojnë, shqyejnë vendin në tërë format, që të dashakeqësia ndaj komshiut, deri të copëzat e koncesioneve të shitura për ty vota e dy lekë, si Valbona e Langarica, që e shkatërrojnë natyrën, sitet arkeologjike që janë vlerë e paçmuar dhe kurrë më e gjetur. Duke shemtuar fytyrën e bukur të ketij vendit tonë të vogël.
Në tërë këtë gjullurdi që bie erë, nuk mund të kapem kurresesi me popullin e mjerë, me atë që çdo ditë duhet të përdorë muskujt, për të ngrenë bukë. Kjo shtresë e popullsisë sheh në dritë të syrit si qeni padronin pikërisht udhëheqësit. Problemi këtu në këtë vendin tonë të vogël e të marrë peng është i tmerrshëm. Këtu dhe cerebralet bëjnë të njëjtën gjë. Shohin në sy padronin udhëheqës. Duke pritur një cope kockë.
Kushdo ka vënë re i çuditur se si këta njerëz që na drejtojnë, janë po të njejtët, nuk ka diskutime partish e personash në këtë shkrim, vishen me bujë, diskutojnë nën zë për shifra të çmendura kostumesh, orash, makinash, asetesh, pushtetesh okulte të nëndheshme.
Njeriu i përditshëm, i zakonshëm, ul kokën në shenjë nënshtrimi, e adhuron ndriçimin lëbyrës të luksit drejtues. Kjo është diçka krejtësisht normale. Ka diference te madhe midis tyre. Por kasta, grupi i njerëzve, cerebralët, që qëndrojnë si kurorë e një shoqërie mbi gjithçka e mbi të gjithë, ata njerëzit e lirë të mendimit të lirë, është tmerr se si shkalla e lirisë së tyre transformohet në uri. Në zili. E syri i tyre ziliqar helmon veshin, gjakun, zemrën, deri dhe trurin.
E menjëherë këta cerebralë vihen në shërbim të zorrës së trashë. Për pak ushqim të mirë. Për pak thjeshtësi e komoditet në jetët e tyre mjerane.
Pse mjerane? Sepse miku im lexues, të tërë janë kthyer në skllevër. Askush nga këta cerebralë, artistë, mjekë, poetë, shkrimtarë, piktorë, skulptorë, muzikantë, historianë, gjuhëtarë, askush nga këta qe angazhon trurin e tij me politikën partiake nuk është më i lirë por i shitur.
E kur dikush të ka blerë, nuk mundet, sado poza të marrësh, nuk mundesh kurrë të thuash të vërtetën. E ja ku liria jote humbi. E truri yt i çmuar, do modifikohet sipas asaj që ti bën çdo ditë. Të shitesh.
A nuk të ben vallë ty o cerebral i Z. T. i popullit tim një antikombëtar? Një krejt e kundërta e patriotit? Dhe a nuk është kjo të pështysh aty ku ha? Për hir të një kuzhinieri që të gatuan mirë ti je gati të pshurrësh mbi tryezën ku ushqehesh si e si të mos i prishësh qejfin kuzhinierit duke ju sjellë nëpër këmbë në kerkim të tualetit? Në pritje të kockës tjetër të shijshme?
Si eshte e mundur,këta njerëz, pjesa më e çmuar e një kombi, janë të tillë krijesa meskine?
Si ka mundesi të çohen e dërdëllisin pafund për globalizim, modë, krizë botërore, konsumizëm, ambientalizëm, bioenergji, gjeopolitika, festa mondane tituj kalorësish e çdo lloj budallëku mjegullor,  ndërkohë që këtu ka probleme të mprehta, praktike të bukës? Të ujit? të punës, shkollimit, shëndetit publik e skemave të sigurimeve, të shpërndarjes së taksave, të investimeve, të buxhetit, të shitjes së vendit, të cilësisë së zgjebosur të jetesës, të mungesës së gjelbërimit.  Si ka mundësi që këto probleme nuk fliten e shtrohen kurrë nga këta cerebralë, por perkundrazi mbulohen mire e bukur që njeriu popullor te dopohet me debilitet mediatik ?
Po si ka mundesi që kjo shtresë njerëzish që ka pushtetin real të neuroneve të behet palë, madje vegël qorre e pushtetit prepotent? Ky pushtet nuk është gjë tjetër veçse sherbëtor i vendit. Cerebralët janë mekanizmi feedback i kontrollit të këtij pushteti. Populli gëzon shpërndarjen e mirë të përgjegjësive. Si ka mundësi që skema është kaq e çnatyruar, perverse në vendin tonë?
Si ka mundësi që pushtetari sillet si princ, cerebrali si zhol, dhe populli si skllav?
“Sekreti është i tëri te buka” parodizoi Dali surrealistët në 1950. Sa idhësisht e vërtetë tingëllon në ditët e sotme në vendin tonë të sotëm, krejtësisht surrealist.
Do ti pranoj favoret unë, kam fëmijë për të rritur pohoi dikur, diku, një shkrimtar i premiuar i konjukturave pushtetëse. Po mirë, po fëmijët e tu do i edukosh të prostituohen si ty kur të rriten, - më lindi pyetja legjitime. Ky është vizioni që i lëmë fëmijëve tanë?
Sekreti është te buka. Të tërë shiten. Çdo gjë e ka një çmim e vertetë. Po për bukë është çmimi  i trurit shqipëtar. Dhe për miell i muskujve shqiptarë.
E kjo në thelb është trashgimi jo vetëm e Enverit, se skema është e gatshme për çdo udhëheqje. Kjo është trashëgimi otomane. Që i vjen për shtat ndoshta më së miri karakterit të derrit, që mjaf të hajë, pa mund ti shërbejnë dhe plehra.
E duke ngrenë plehra nuk bëhesh një krijesë e shëndetshme për këtë vend.
Kush pështyn sipër, i bie pështyma në fytyrë.
Në vendin fqinjë para disa vitesh Umberto Eko doli sheshit e bërtiti të vërtetat mbi pushtetin e kalbur. Ai njeri (mbi të gjitha) tha të vërtetën.
Po të vërtetat tona kush do i thotë? Partitë politike? Nuk është detyra e tyre. Në fund të fundit janë grupime të ngushta njerëzish e interesash.
Të vërtetat tona do i thonë pushtetarët dhe patriotët e bythës që s’dinë ç ‘flasin, por vetëm lëshojnë mufka për  votën e plebejve të mekur nga uria e inati i verbër?
Prapë, unë di të them një emër që më vjen tani në mend, që doli nga skemat e tha të vërtetën deri në fund. Teodor keko.
E kur ka një Teodor, s ka pse të mos ketë dy a më shumë. Ky shkrim është një homazh për ta. ne kërkim të tyre.
Njerez që, në fund të fundit bëjnë detyrën ndaj vetes së tyre, dhe ndaj kombit. Duhet të ketë dy a më shumë teodorë të japin dritën që këtu ka akoma njerëz të lirë.
Për të qënë të lirë njerëz në vende e në kohë kanë dhënë gjak. Brezit tonë na duhet vetëm pak vërtetësi.
Kush dreqin është aq blozë brenda vetes sa të shesë lirinë dhe të vërtetën për zorrën e trashë?
Në këtë vend që ka aq burra sa të vdesin me tepri për nderin, për gardhin, për parkimin e makinës apo për një puthje, nuk ka veçse njerëz të tredhur kur bëhet fjalë për të vërtetën? Ta bëjmë këtë vend të jetueshëm, të mbjellim dy pemë, e të jetojmë në mos të buzëqeshur, të paktën pa idhësi në cepat e buzëve.
Të shesësh bukën për pak  liri.
Nuk je derr po njeri.

Thursday, December 1, 2016

SFERA SHQIPE - 3. Vrite Diogjenin në mes të Tiranës



Gjëja e parë që do bëj, është të mos flas më për shqiptarët, si çdo shqiptar flet për shqiptaret. Po do shkruaj për brezin tim.
Shqiptarët është term dhe koncept aq i gjerë, që shtrihet nga mbreti i parë ilir deri te fëmija i fundit i lindur sot. ky koncept i gjerë të vetmen gjë që bën, është të humbë përgjegjësinë. kjo është tulla e parë që duhet hequr nga muret që ka ngritur brezi im. Është thjeshtë të fshihesh pas një populli dhe kohëve të ndryshme, pak më e vështirë te fshihesh e mos mbash përgjegjësi në një gjeneratë.

Diogjeni ishte një filozof rruge i antikitetit, i njohur për asketizmin e tij, dhe për batutat e thukta. Diogjeni tallej me çdo gjë. Dhe nuk konsideronte askënd. Mbase kërkonte idealen, por sidoqoftë jetonte në një fuçi, e kutërbonte erë.
Ç ‘lidh Diogjenin me brezin tonë?
Pyetja më e përdorur e brezit tonë është;  “Si s’u bëmë një herë?!”
po kush do bëjë kë? Ne, njerëzit bëjme brezin. E njëkohësisht jemi sintezë e kohës tone.
Por ne jemi katandisur në brezin cinik, tallës e pa sistem vlerash. Tallemi me te kaluaren dhe me te ardhmen. Me personalitetet që e merrnin shumë më seriozisht se ne sot vendin tonë.

Shembull. Në njëzetetetë Nëntorin e Pavarësisë, e Lidhjes së Lezhës, në tryezën virtuale shqiptare një shumicë e madhe e njerëzve të kohës tonë kujtonin tortën. Tortën e famshme të njëqindvjetorit, një nga momentet më të turpshme të historisë tonë shoqërore.
pse shumica e njerezve është e prirur për të kujtuar më të keqen? Më të shëmtuarën?
Pse njerezit e kohës tonë jane kaq mazokiste? Për çdo problem, çeshtje, situatë, shumica e njerëzve që përbëjnë sot shqiptarët, nis procesin e të menduarit me gisht.
Tregon me gisht problemin. Pastaj lëshon pasthrrmen ii. Pastaj vjen momenti analizës, kur problemi veçohet, vihet në shenjestër, e pas kësaj, vjen faza e preferuar e moshatarëve, shqiptarëve të kohës tonë; Tallja. Tallen me çdo problem. E pickojne. E ngacmojnë. E ngucin. E vënë në lojë.
Ama, nga një distancë e sigurtë me problemin, pa iu afruar aq sa të nxisin procese mendimi të stërholluara e përgjegjësi.
Pastaj kërkojnë paralelizma në kohë. Deri kur pasi kalojnë dhe Enverin,  te periudha e Zogut, në kohën e këtij sigurisht kishte gjëra të mira, e pas kohës së Zogut, vijnë turqit, e nga turqit e pushtimi osman vjen çdo e keqe. E me kaq mbyllet çdo proces të menduari.  Askush nuk guxon të thotë zgjidhjen. Pse?
Sepse, të ofrosh zgjidhje, do të thotë të kërkosh përgjegjësi. E të kërkosh përgjegjësi, do të thotë të mbash përgjegjësi. Por brezi jonë është brezi me efemer që ka pare Shqipëria.
Vijmë nga injoranca, izolimi. kemi qenë barktharë e kokëpalarë. E drejtuesit e këtij vendi kanë qenë barktharë e kokëpalarë. Njerëzit zakonisht në bazë të teorisë së kompensimit, kërkojnë atë që s’kanë pasur kurrë. E njerëzit që morën pushtetin shfaqen një babëzi të madhe për t’u pasuruar. Kaq e kishin kapacitetin, kaq bënë. Kjo ishte hapësira  e tyre mendore e vizionare. Dhjami.
Brezi im gjeti veten në urinë dhe shpejtësinë e pasurimit, dhe gjithçka kërkojnë, ëndërrojnë sot, është të pasurohen po aq shpejt. Kjo krijon klimën dhe zinxhirin e varësisë, duke mbetur të tërë kokëpalarë e barktharë. E të dëmtuar e të cënuar mendërisht.
Sepse, sado pasuri të vënë individët, shkretia që i rrethon nuk i lejon të zhvillohen. E shkretia që rrethon njerëzit këtu është e krijuar nga njerëzit. Dhe nuk lejon të mbijë asgjë.
E tëra kjo pra, është një zinxhir vicioz varësish, që na mban robër të tërëve në një gjendje të tmerrshme.
Ndërkohë që gjërat nuk janë kaq të vështira. Paratë janë shumë të rëndësishme në këtë botë, por për të bërë para, të cilat do ti përdorësh për qejf e të mira materiale, duhet të punosh. Që të besh qejf duhet të jesh i aftë të bësh qejf.
Duhet një fizik i shëndetshëm. Duhet një tru i shëndetshëm. Duhet një sens estetik sa më i kultivuar, e ky i fundit vjen nga kultura e grumbulluar. Nga leximet e filmat e burimet elementare të kulturimit të njeriut. Të tëra këto janë cilësi jete. E duhen parqe ku të luajnë fëmijët, e hapësira të përbashkëta publike. Publikja është  e shenjtë. Duhen tërë ato elemente të cilësisë që do i donim për fëmijët tanë.
Dhe këto duhet ti krijojmë ne, brezi i midisshëm nga prinderit, te fëmijët tanë. Jemi ne që na takon përgjegjësia për tu bërë të afte e të denjë per ta ndryshuar këtë vend. Ne dhe vetëm ne na takon ti krijojmë të mirat. E kjo nuk behet duke pyetur, “si s’u bëmë njëherë xhanëm”, as duke ndenjur para e pas pushtetit e partive, as duke vjedhur, por duke punuar. Secili nga ne, e të tërë si brez.
Ka plot njerëz që punojnë, ndërtojnë veten dhe ambientin ku veprojnë cdo ditë e më mirë, me punën e tyre, kontributin e tyre për veten e për të mirën e përgjithshme. Njerëz që kanë interesa, që zhvillohen, që rriten çdo ditë. Këta nuk shfaqin ironi, sarkazëm, cinizëm, tallje. Këta njerëz, kanë respekt për të kaluarën, e respekt për të ardhmen. Dhe tregojnë përgjegjesinë e tyre çdo ditë mbi veten, të tjerët rreth, dhe detyrimisht për këtë vend.
Por këta janë ende shumë pak.
Unë mendoj se ka një frymë të lehtë konspirative ndaj brezit tim. Mënyra e vetme për të na kontrolluar është degjenerimi. Na është injektuar me vite keqedukimi. Brezi im jeton në fuçi.
Të mos merresh me veten. tëmos bësh palestër. Të jesh i deformuar fizikisht. Të mos kujdesesh për shëndetin. Të mos lexosh se është turp. Të mos marrësh libra në shkollë se është turp. Të kesh turp që di. Të jesh krenar për injorancën. Të mos lodhesh. Të mos punosh. Të mos kesh pikën e dëshirës për të marrë asnjë përgjegjësi si përfundim. E kjo ndodh çdo ditë të tërë viteve pas ‘’90, duke u kthyer sot në zakon dhe normë.
Dhe duke qenë se të kanë modeluar si qenie të tallur e të përbuzur, dhe duke të shkatërruar besimin te vetja dhe respektin për veten, tanimë s’të merr askush seriozisht. E ti brez, unë brez, s ‘marrim asgjë seriozisht.
Dhe ne te Shqiperisë trunkolare jemi rast ekstrem, ndryshe nga kosovarët tanë ca kilometra më tutje, që jane shume më të përgjegjshëm ne dimensionin shoqeror. Sepse ata u gjendën përballë luftës për çlirim,e për egzistencë, e lagën lirinë me gjak. E nuk guxojnë sot të jenë të papërgjegjshëm si popull sepse kanë lënë kockat çdo familje për atë vend. Ndaj dinë të kërkojnë llogari.
Ndërsa ne thjesht kemi prodhuar drejtues të uritur që na kanë degjeneruar me mekanizmat e mesipërm. Kjo është mënyra më e mirë për të mbajtur të kontrolluar një popull, një gjeneratë. Të kesh individët e gjeneratës të dobët e të mangët, që ti mbash nën thundër. Duke i kënaqur me një kockë te brejtur që këtyre njerezve si kafe e shtrydhur e pa shtylle kurrizore të këtij brezit tonë, do tu duket pasuri. e do ta ndjejnë veten të pasur. Me kocka.
Kështu, ajo që i mbetet njerëzve është cinizmi dhe tallja.
Nese ti sheh dicka të bërë keq, ti e tall. Sepse eshte i vetmi mekanizëm që është i thjeshte e pa kosto. S’skërkon punë, s’kërkon angazhim mendor, e ngjan edhe si reagim njekohësisht.
Ndaj, ajo që na takon të bejmë,  është të ndalim cinizmin, e te nisim të mbajmë përgjegjësi.
Nëse një problem shfaqet në shoqërinë tonë, gjithçka duhet bërë është të kërkohet nga njerëzit që paguhen për të zgjidhur punët e drejtimit me taksat tona, të gjejnë zgjidhje ose të mbajnë përgjegjësi.
duhet të zgjohemi.
“pse jemi kështu? Si s’u bëmë njëherë?”
 Askujt nuk i intereson më realisht se pse jemi kështu. Se pse jemi kështu,  le të jetë detyrë e historianeve dhe antropologëve, që do kenë mjaft punë me rracën tonë në brezat që do vijnë.
Ne, na takon të këpusim zinxhirin e së keqes. secili nga ne në veçanti do na bëjë ne në tërësi.
Të shndërrojmë talljen që prodhon tallje si atribut i majmunëve, në përgjegjësi që prodhon përgjegjësi, si aftësi e njerëzve.
Ky është transformimi.
Të vrasim Diogjenin në mes të vendit tonë, brenda vetes tonë. Të dalim nga fucia.  Të bëjmë një jetë me të mirë, të kemi respekt për veten. Të krijohemi si njerëz me vete, si personalitete fizike e psiqike të shëndetshme, e të tërë bashkë ti hedhim duart në grykë e të vëmë para përgjegjësisë këdo kokëpalarë e barktharë që kërkon të na shtrydhë si të ishim bateritë  humane të Matrix. Cilësi jetë. Kjo eshte fjala kyce. Sepse vetëm një jetë kemi për të harxhuar mbi këtë tokë, e po këtë tokë do ia lemë fëmijeve tanë.
Dhe s’ka cilësi jete vetjake, pa cilësinë shoqërore të jetës tonë sot e nesër.